Nieuwtjes

Vrijdagmorgen vroeg wiedt Joost achter bij de aardappels en meloenen. En komt terug met een portie prachtige aardappels; yippie! En prachtige grote wortels. Smullen! Maar wat is het een werk voor Joost alleen. Potverdrie...het zal maanden duren voordat ik tuinwerk kan doen. En dan mag ik ook nog niet daarover balen. Schiet er nl. niks mee op. Maar het is wel k....

 

Het hele weekend pieker ik ‘’ hoe gaan ze die reha doen’’, want de breuk is nog niet geheeld, de aangescheurde band ook niet, en dan kun je dus ook die knie niet..enfin, allerlei scenario’s werden door mij bedacht/verworpen/in twijfel getrokken...pfff....Maandagmorgen niks geen consult/gesprek met de peut, nee, ik wordt richting een apparaat gedirigeerd. Wat is dat? Waarvoor, hoe lang, dat wil ik weten. Magneetgolven. Zodat het bot/de breuk sneller heelt, goed voor de doorbloeding ook. 10 sessies x 25 minuten onder een ½ ring half ligggend/zittend. Je voelt er niks van (tintelen), en het zit/ligt buitengewoon onhandig. Maar goed, snijdt houdt: eerst bot helen, dan enkelband, dan revalideren met bewegen en manipulatie en zo. Nu dus absoluut nog niet. En ook nog 0,0 gewicht+10 dagen op/neer die ramp/naar buiten/in/uit auto/zh en vv... Kop op, lachen en doorgaan/rijden/liggen...

 

Joost heeft de tuin bijna weer op orde. Wat een werk. Gefreesd is woensdag al weer een heel stuk, dat scheelt onkruid. Volop vijgen nu. Naast citrus, en sla, ui, knoflook en aardappels zijn ook deels gerooid. Nog bonen en doperwten. En bieten en wortels popelen al.

 

Blacky dacht ....als ze de tuin niet in komt, ga ik wel naar haar toe...elke morgen, als ik op het terras zit, komt hij nu bij me. Eerst aaitjes via laaghangende handen, toen op de bank, en vervolgens ligt hij naast me of onder de stoel. Bewaker en voor de gezelligheid. Maxi en Zwartje liggen ondertussen languit op tafel. Leuk.

 

Joost is begonnen aan de rand v/h zwembad; een mozaiekrand wordt het, met prachtige handgemaakte Mexicaanse tegels er tussendoor...als ze komen tenminste; ze zouden woensdag bezorgd worden, maar om 1930 is er nog geen bericht, noch levering...afwachten?

 

Joost is bevorderd tot meester van-buiten-krokant-van-binnen-fluffy aardappelblokjes; top! Met een kip die we ‘’samen’’ hebben gemaakt, en rode kool/wortel salade. Smullen.

 

Woensdagmiddag gaat de wekker af. De peut verderop zwaait naar me ‘’ga maar, is klaar’’. Nou, Joost en ik zijn een ingespeeld team, en we laten ze even zien, hoe het hoort. Kap naar achteren, kussen weg, ruimte om met het been van tafel opzij, rolstoel erachter, zachtjes erin hijsen en rijden maar! Want ze zijn wel lief, behulpzaam en aardig, maar er valt nog wel wat te leren.

 

De hele week al zorg om Catootje; eerst leek het alsof ie iets aan zijn tanden/bek had; hij at de brokjes niet, of mondjesmaat. Dus ....natvoer. De eerste avond prima, en daarna steeds minder. Leek ie opeens te kokhalsen. lijkt echt iets in zijn hals? Helaas, we kunnen hem niet benaderen! Verdorie; ik hoop toch dat hij in elk geval voldoende drinkt, en het natvoer (wat we extra nat maken) opslurpt en dat zijn probleem zich oplost.

 

Oh, wat erger ik me aan die mutsen van verplegers in het ZH; ze hebben een flutopleiding  of missen ernstig kennis en ervaring. Geen sjoege of iets zeer doet, laat staan dat ze even nadenken. ’t Is maar goed dat ik er zelf bij ben.

Heb ik weer. Neem ik me voor, ’s morgens op krukken naar het terras te lopen en daar een ½ uur in de zon te zitten voor de vitamine D, wat denk je? Is er geen zon...Pfff.

 

Ik moet aan de stokken. Ja Joost. Ik ben doodsbang om uit evenwicht te raken, dus als ik op krukken moet, zweet ik peentjes...Joost maakte een grote ramp zodat ik naar de keuken kan; handig om hem een handje te helpen bij het koken, gezelliger ook om aan tafel te eten met poot opzij omhoog. Kortom, Joost maakt er werk van. Ik moet eraan geloven. Mentale voorbereiding...ooohhhhmmm..., ‘’proberen, roept ie een paar uur later. Met de stoel voor de ramp. Krukken erbij. Eerste stap ‘’hou me vast Joost’’ en potverdorie, schuift toch die linker (goede) voet! Hoezo antislip sok! Verdorie, ik glij! Ministapjes. Beneden gaat de sandaal aan, om weer naar boven te gaan. Pffff....gered. Doodeng. 1x/dag kom ik ‘’naar beneden’’ voor Joost. Angsthaas..Ik weet.

 

Vrijdagavond reünie met advocate: we zijn er nog niet, maar hebben mogelijk toch een eerste winpunt. De laatste administratieve procedure wordt ingezet door de Gemeente, op ons aandringen. Pfff....en dat kan wel 6 maanden duren. Enfin, ik ga e.e.a. publiceren, maar we blijven alert; want er kan nog van alles mis gaan.

 

Zaterdagmorgen even een ½ uur in het zonnetje. De kattenpoezels komen langs. Raar, dat ik op een stoel zit, en op de 2e stoel ligt nog een been. Vreemd...Ze snappen er niks van. Maar komen wel steeds even buurten ‘’is ze er nog’’. Zondag 13.00 is de temperatuur 32,8. In huis stijgt het niet verder dan 23.5. Dus klasse geïsoleerd nu. ‘’schrik niet’’ roept ie, en dendert als een ‘’Trampeltier’’ de ramp af. Intens genoegen schept ie, om dat ‘tig keer te doen. Kindskop. Maar het maakt me wel aan het lachen! Niet zo de dagelijkse ‘’shot’’ van heparine, om bloedstolsels te voorkomen vanwege de te geringe beweging en de compressie/zwachtel. En wat is het lastig, om te accepteren ‘’nu effe niet’’; zolang ik niet op 2 benen kan staan, is oefenen en reha maar beperkt. 

 

Eindelijk lijkt het ‘nieuwe stijl ’bemestingssysteem’’ van Joost te werken; het duurde even een poos, om uit te figulieren, waarom het niet werkte zoals het moest, maar zondag was Joost eruit; en nu klopt het als een bus. Ik vind dat toch zo knap, dat hij eindeloos geduld heeft,  en het dan oplost.

 

Dinsdagmorgen: yoghurt met de 1e vijgen! En oh, wat hangen nog een hoop grapefruits aan de bomen! Woensdag ‘’kook’’ ik samen met Joost een heerlijke spaghetti, en zitten we gezellig in de keuken. Ik vind het nog steeds een toer, die ramp, maar we komen er wel...

 

Woensdag bereid ik het interview met het plaatselijke tv station van Aspe voor. Donderdagmorgen vroeg lees ik het epistel van mijn juridische maatje, en lijkt wat hij wil communiceren haaks op het mijne. Kanniewaarzijn!? Beiden zijn we het erover eens, dat we helderheid moeten geven over wat nu wel/niet positief is, maar over de strategie verschillen we. Maar omdat de vorige uitzending zeer goed is gevallen, en met veel deskundigheid onze info door het tv station is ‘’verhaald’’, moet ik vertrouwen hebben, dat we het samen goed gaan doen. Heb toch zo’n hekel aan publiciteit. Waarom kan ik niet incognito. Helaas..Ik bijt door de zure appel heen. En na een slechte nachtrust, veel pijn en onrust hierover zie ik er tegenop. Uiteindelijk blijkt het samen toch goed te lukken. Binnenkort te zien!

 

En in de middag naar het ZH. Zo’n dag.. met 35 graden.Onleuk. Nou, de arts was er snel klaar mee. Ik moest naar de reha. Met bijna geheelde fractuur en aangescheurde enkelband? Huh? Nou, hoe sneller hoe liever, maar  e.e.a. doet nog verhipte zeer. Als het kan, werk ik mee.  A.s. maandag 1e sessie. Plus 9. 

Is er toch zowaar weer activiteit gaande in het verwaarloosde huis naast ons. Inmiddels is zeker al 4 dagen met 3 man gewerkt op dak v/d buren. Voorafgaande een verkoop? Of uit zelfbehoud? Of misschien is het al verkocht? Om de zoveel tijd komt er een tuinpiefje, die grofstoffelijk de boel ‘’onderhoudt’’. He jammer, ik vond het oerwoud van bloeiend kruip/groeispul veeeeeel leuker!

 

Ons kleine keuken dak is hersteld, in zoverre, dat nu nog alleen het asfaltpapier weggehaald moet worden en een aluminium zijde geplaatst moet worden. Het bouwbedrijf heeft zich met dit dak lelijk verrekend, denken we. Specialist in houten daken, maar hier leek het toch eerder amateuristisch. Enfin, de isolering zorgt wel voor een beter klimaat in de keuken. Het andere dak? Daar wilde de ‘’expert’’ zijn gepruts tussen muur/tegel niet herstellen. Dus hebben we in overleg met het bedrijf wat de materialen levert, een niet al te dure oplossing gekozen, die we zelf uitvoeren. Met profielen; is het nog netjes afgewerkt en hoeven we ons niet meer zorgen te maken, dat water binnenkomt. Ziezo, dat project is bijna klaar.

 

Joost is druk met de tuin; de doperwten zijn gespoten met melk/water tegen schimmel; en eindelijk is de rij van 25 meter met safraanbolletjes dicht. Benieuwd of ze het dit najaar beter doen. Ze kregen volop kans om te drogen, nadat we ze eruit hadden gehaald; we hadden ze denk ik ietwat verzopen...Enfin, we leren snel.

 

De perziken zijn op, maar de vijgen gaan al hard. En nog heel wat knoeperds van abrikozen. Niet te vergeten volop grapefruit, sinaasappel, citroenen en yuzu. We hebben al weer feromonen tegen ongewenste insecten in de fruittuin (en de pijnboombomen) besteld; en het regelmatig met Neem spuiten werkt toch wel puik. Uit het binnenste v/d palm komt weer ‘’leven’’ omhoog; Joost moest nog eens nasnijden, om echt het hart eruit te krijgen, zodat ie niet verder groeit. Het beton is gestort bij het zwembad; de boys kunnen de binnenrand afwerken, doen wij het wel aan de buitenkant. Later dan.

 

Blacky was even in de war...ze zit niet in de stoel...Nee, de bank blijkt comfortabeler. Dus ging ie even snoezelen bij Joost op zijn stoel. En daarna, kwam ie toch nog even bij mij. Knuffelbeertje.

 

Zaterdagmorgen 0850; heerlijk ontbijt net achter de kiezen, komt Joost terug; ‘’het giet’’. En verhip, het is waar ook; effe een plaagbuitje

 

Maandag; de hele dag al de zenuwen; naar het ZH; gaat het vol-been-spalk/gipsgedoe eraf? Pfff...JA. Arts lijkt fiducie te hebben in knie en breuk, maar die enkel? Een stevige bandage komt in de plaats, nadat Joost vooraf gauw het been heeft ‘’gewassen’’ met een washandje. Uit ervaring weet ik hoe enorm de jeuk kan worden als het been lang ingezwachteld/ingegipst is. Oh, wat voelde dat goed. Ge snapt, maandagavond met hulp nog oefenen, en vanaf dinsdag TUUT TUUT, niks meer tsjoeke tsjoek, maar ik kan nu zelf in/uit bed en op de stoel zoef ik zelf naar de badkamer. Zelf doen! Heerlijk.

 

Dinsdagavond dan toch behoorlijk gesloopt van al dat zelf doen, inspanning, oefenen van spieren etc. toen ik woensdagmorgen de mails en whatsapp voor de asfaltgroep open, valt mijn mond van verbazing open. We hadden inmiddels de eerste beantwoording van bezwaarschriften ontvangen (eindelijk) en nu gaf de wethouder aan, dat de Gemeente een deel van onze suggesties overnam en zou overgaan tot correctie van eerder genomen besluit voor terugtrekkin van verklaring van compatibiliteit, die de basis vormt voor het wel/niet kunnen vestigen van de asfaltfabriek. De advocate had de brief met eenzelfde verzoek al klaar; voor als zij het niet zouden doen....En men zou sancties opleggen. Het lijkt erop, dat we winnen. Vrijdag overleg met advocate. Eerst zien, dan geloven.

 

Woensdagavond MRI scan. Een kakofonie aan herriegeluiden, gebrom, gedender; bijna 30 minuten lang. ’s Avonds zijn de beelden al te downloaden; rapport wordt donderdag verwacht. Kan NL nog een puntje aan zuigen. Enfin, een eerste snelle check wijst op een deels gescheurde enkelband, en nog zo wat onleukigheden, maar voor zover ik heb kunnen zien, geen ‘’ernstige’’ zaken, dit is al vervelend genoeg en kost weken aan rust/revalidatie etc...Enfin, overleg met de arts en advies zal tel. geregeld worden... 

 

 Donderdagmorgen is Joost al heel vroeg in de tuin bezig; ik maak alvast samenvattingen van de geschriften van de gemeente, voor het geval we vrijdag echt het ‘’ja, het is echt, het is bijna over’’ krijgen....om te publiceren. Zoveel werk voor Joost, en afgezien van wat oogst ‘’bewerken’’ kan ik niets daaraan bijdragen...Heb ontzettend veel respect voor zijn ‘’mantelzorg’’, en al het werk, wat hij nu in zijn eentje moet doen. Kanjer!

 

 

...vroegen ze vorige week bij de EHBO ook nog...’’heeft u een onbekende aandoening???’’....LOL....als ik een onbekende zou kennen, dan....juist...Na 1 week zijn we aardig ingespeeld op deze situatie; Joost doet het fantastisch; helpt me te verplaatsen; door het loeizware been kan ik zelf niet in/uit bed en zo, maar ik ‘’hijs’’ me op (armspieren groeien); en we zijn handig, vinden overal oplossingen voor. Vervelend, maar het is niet anders, dus maken we er het beste van. Tsjoeke tsjoek....En vooral ook heerlijk, dat ik de pc heb; mails, activiteiten v/d platvorm, maar ook kranten lezen, Pinterest, kortom, veel afwisseling, veel mogelijk, en niet alleen liggen/tv kijken/radio luisteren.

 

Maandagmorgen legt Joost 3 jasmijnbloemen bij me neer; oh, wat geuren die zalig. Al weken oogsten we de bloemen, laten ze drogen. Voor de groene thee met jasmijn. Wie dat wil nadoen; let op, er zijn maar 2 jasmijnsoorten geschikt, de rest is GIFTIG. Jasminus officinale is safe.  

 

Joost heeft zich weer wat bedacht; een ingenieus en eigenlijk toch heel simpel systeem, om de verschillende watergroepen in de tuin aan te sluiten op afgifte van meststoffen (vloeibaar); had ie gezien, enfin, besteld, en nu zijn al bijna alle groepen klaar. Met een 25 liter vat. Dat vind ik nou zo knap; hij kan dit effe zo met zijn praktische inslag regelen en aansluiten. Het gaat veel werk schelen, want het hoofdsysteem met een 200 liter tank was veel te traag, en dus was er de keus, gaan we investeren in een dure, krachtige pomp, of is er een alternatief. Als dit in de praktijk goed uitpakt, hebben we’t voor elkaar voor een fractie v/d prijs van een pomp.

 

Volop doperwten/bonen; om de dag lig ik e.e.a. te doppen/af te halen. Volop perzik, abrikoos, af en toe nog aardbei; zalig. Veel sla begint te schieten door hete temperaturen; Chikkies zijn er blij mee. Omdat ik veel minder eet (ik lig immers maar te liggen), maar als ‘’konijn’’ hou ik mijn reputatie hoog en Joost maakt heerlijke salades en verwent me met lekker eten.

 

De kattenpoezels zijn in de war. Waarom komt ze nou niet uit de deur, zoal altijd? Helaas. Als ik in de woonkamer ben (niet elke dag, bed ligt toch beter), komt Blacky even langs, de anderen niet. Maar ik zie ze door het slaapkamerraam, kan met ze kletsen als ze op tafel zitten. Het is me wat.

 

Over de asfaltfabriek zal ik u maar niet vervelen, beste lezer. De aanvankelijke bereidheid om gebruik te maken van de kennis van onze advocate door de gemeente lijkt vooralsnog niet echt gemeend. Men zegt ja, maar doet nee. Deze week is cruciaal. Plan B heb ik gisteren al voorbereid. Als het moet, bel ik naar CNN...

 

Dinsdag, om Joost te ontlasten, ‘’take away’’ Indiaas...in ons dorp zit er sinds kort een, waar ook onze wervelwind graag komt en het altijd vol is. Nou, voor 12,00 aten we ons buikje vol, afval weg, geen afwas. Prima alternatief voor een dagje niet koken. Bij de Chinees in Aspe, waar we 1 keer hebben gegeten, is ook af te halen. Doen we een volgende keer. Immers, het kost toch allemaal ook weer veel tijd, dat koken, en voor een keertje mag het best makkelijk! Joost is druk zat.

 

Woensdag is weer oogst dag: twee grote vergieten vol met abrikozen en perziken; een vol met bonen en een halve met doperwten. Mijn handjes mochten wapperen...’s avonds moest Joost helaas zelf met Neem spuiten; dus en op de trekker, en de spuit rondom de boom bewegen. En in je eentje duurt dat karweitje natuurlijk een stuk langer. Ondertussen ging ik teksten voorbereiden om naar de verschillende info punten m.b.t. asfaltgedoe klaar te hebben voor verzending, spullen besteld om de reparaties aan het dak, die de ‘’expert’’ verdomt om te doen, zelf maar aan te pakken, met advies van het bedrijf. Wordt het nog beter/mooier ook van. Correspondentie lag er, een aantal zaken vragen om opvolging. Geen minuut om me te vervelen, en zo hoort het ook....

 

Maar dan spookt de pc en kan ik het bericht niet verzenden, nadat ik alle adressen (meer dan 100) net nieuw erin had gezet. Flutseprutskluts...kijk, dat kan ik er nou net even niet bij hebben. Maar Joost was fruit aan het plukken, dus wat nu? De aanhouder wint. Nog eens op send. En nog eens. En verhip, ineens staat er ‘’verzonden’’.....!!!! He he, soms gaan dingen dus toch bijna als ‘’vanzelf’’

 

En weer werd ik getrakteerd op een heerlijke lunch: een clubsandwich met kipfilet, sla, komkommer, tomaat, ui, mayo, mosterd en kruiden. Superzalig. Netjes eten zit er niet bij, maar wat kan’t schelen. 

Vrijdag: de zaal moet geregeld. Maar ik wil toch echt gaan kleien; ik ben altijd de enige, die alles voor de asfaltfabriek opzij zet, maar dit wil ik gewoon niet missen! Lang verhaal = kort; om 11.30 bel ik Joost, nadat ik 3x met de gemeente tussendoor had gebeld; ja, het kan, maar ik  mot langskomen om de aanvraag schriftelijk in te dienen. En ik had ook al ’tig keer gevraagd ‘’wie kan dat doen want ik ben er niet’’. Oorverdovend stil. Non..d..j...moet ik terug? Ik bel Joost ‘’kom me maar halen’’. Weet ie te melden, dat ‘’ze’’ op de whatsapp (pc dus) vrolijk hebben gemeld, dat ze’t regelen. Enfin, mijn klei-ochtend was verprutst. Heb de klei mee naar huis genomen.

 

En alsof het nog niet genoeg was die ochtend;  werd ik me daar een portie uitgekafferd  door die Gemeente-tante, omdat ik de zaal wilde reserveren voor a.s. maandag voor de Platvorm-bijeenkomst. Moeilijk gedoe en veels te laat en zo. Alsof ik een kleuter was! Maar....dan komt er om 18.47 een mail van de gemeente binnen, dat ze diezelfde maandagavond om 20.00 met ons willen vergaderen. Pffff...ineens hebben ze haast. Vooral toen ze hoorden, dat wij vanaf 18.00 vergaderen..Maar 2 intensieve vergadering? Nee. Wordt dus vrijdag. We laten ons niet gek maken.  

 

Joost had vrijdag nog even wat plantjes gehaald: 12 tomatenplantjes (om de rij vol te maken); een 15 tal paprikaplantjes en een 20 tal slaplanten. Oh ja, en 6 grote peterselie-planten. Ziezo. Eerste abrikozen (we hebben 2 soorten; joekels, lekker friszuur-zoet, en kleintjes, die heel snel melig worden, maar op hun hoogtepunt zoet zijn). Laatste oogst nispero’s, en weer een ½ emmer doperwten; uren-karweitje onder het tv kijken door.  En de eerste perzik. Zo zalig!

 

En ja hoor, zondagavond. Roept Joost ineens ‘’kom snel’’ en gelijk ook ‘’iets leuks’’ (anders schrik ik altijd); wie zit er op de palmen-stam? Juist ja, Wippie. Natuurlijk. Hoog en droog. Maandagmorgen vroeg zat ze in de perenboom (nou ja, de gekapte versie dan); waar altijd de duifjes zitten.  Niet dat ze taalt naar verse vogeltjes, hoor...Maar zij zit liefst in de boom. Vooral die Bob-Ross. Prachtig.

 

Maandagmorgen eerst tuinwerk; dat bevalt uitstekend; voor het ontbijt werken. Nog 1 ½ rij te gaan. De rij voor de saffraan bollen is gemaakt; met het nieuwe hulpstuk voor achter de trekker was het karweitje zo gepiept door Joost. Kijk, dat scheelt een boel tijd! Dinsdag bollen erin, paaltjes, dichtharken en klaar.

 

Maandagavond was de bijeenkomst v/h Platvorm. Een 43-tal leden kwam en kreeg uitleg van de advocate en mij. Dinsdagmorgen zou ik de getekende documenten naar haar brengen, en daarna uitwaaien in de Sierra de Mariola. Na 1 ½ uur wandelen/fotograferen werden steentjes op zand mij fataal...ik viel. Kuitbeen fractuur, en knie/enkel in de kreukels. Naar ’t ziekenhuis dus...gipsspalk tot bijna onder bil, gestrekt en loeizwaar. Ik kan me niet verplaatsen/noch in/uit bed etc. zonder hulp van Joost en bureaustoel m/wieltjes en als ik weg moet, krukken ...enfin, Joost is nu beredruk; mij verzorgen, heerlijk eten koken zoals zalige ontbijtjes (maar dan kleinere portie) van abrikoos, perzik, aardbei, met vers sap, of brood met een eitje; heerlijke maaltijden. Plus huishouden, tuinwerk, dieren verzorgen, en elke middag krijg ik een ''shotje'' in de buik...Kortom, meer dan een dagtaak. Ik kan gelukkig ook liggend doperwten uit de peul halen, en boontjes doppen.  Maar verder lig ik maar te liggen...

 

Werken aan de pc was ondoenlijk, been half  onder bureau, scheef en half op de stoel. Totdat  zaterdag Joost e.e.a. zo installeerde, dat ik nu vanaf bed werk.. Vrijdag had ik het met hem erover ‘’waarom kan je niet gewoon een langere kabel aan monitor en zo zetten’’, omdat de slaapkamer direct achter de studeerkamer ligt...simpele digibeet, he...Nou, hij ging wel even op stap en hij kreeg het voor elkaar! Dus afgelopen met alleen maar liggen en tv kijken of slapen.  Notulen maken, correspondentie beantwoorden. En weer kranten lezen, schrijven, kortom, actie!