Nieuwtjes

Nog een keer goed kijken. Foto’s maken. En dan? Kappen! Het is niet anders; ons hele terras gaat naar de knoppen. Door die enorme, grote, prachtige palm. Die met zijn wortels onder het terras door alles vernield, tegels omhoog/kapot drukt. Ellende. Wortels terugsnijden? Uitstel van ellende. Dus...we besluiten om de top eruit te halen. Om het terras te behouden. En dan? De stronk blijft? Kunnen we nisjes maken voor kunst. Of volhangen met potten. Of met keramiek maskers. Dus...adelaarsnest, of een uitkijk voor dodo’s en flamingo’s, een vuurtoren met lichtjes? Totempaal? Na nog weer een halve nacht wakker gelegen te hebben, was ik eruit. Zodra de zwembadoverkapping weer terug kan, hebben we de ‘’steun’’ v/d palmstam niet meer nodig. En dan gaat ie weg. Compleet. Is nu het idee. En dan komt er....iets. Kunstwerk met verwerking van mineralen, fossielen? Beeld? Kortom, met zonder het idee van ‘’die rare ½ stam z/kop’’ blijken er ineens veel meer dingen mogelijk. Out-of-the-palm-denken heet dat...Maar voor even kijken we tegen een stam aan. Raar gezicht.

 

Zaterdag. Mijn hoofd stond er niet bepaald naar, maar goed, het brood is bijna op, dus hupsakee, werk in de Nicojo-bakkerij! Voordegen aangezet. Zondagmorgen vroeg uit de veren (kon toch niet meer slapen) en om 13.00 was alles klaar, opgeruimd en deels al in de dv. Ziezo, 5 ovens vol, we kunnen weer een poos vooruit: knapperige broodjes, boerenbrood, zadenbrood, baguettes en Züpfe (of Challah of Brioche, maar dan op z’n Zwitsers). En wat is het een luxe, om in de ochtend te vragen ’’ wat voor brood wil je’’, want er is genoeg keus!

 

Zondag voor de 2e keer binnen 1 ½ week aardbeienijs gegeten; we hadden weer een bak aardbeien! Samen met 2 bananen, 125 g yoghurt z/suiker, 200 g natuur-room z/toevoegingen, beetje vanille-extract, bruine suiker en draaien maar. Yammie!

Maandag 12 bakjes nispero’s ingevroren. En ook paar porties doperwten. Wat zijn die kleine erwtjes toch superzalig! Nog volop grapefruit, sinaasappels.

 

Maxi miauwt. Luid en soms klagelijk. Een stikkie eet ze wel. Strekt zich relaxed op de bank uit, gaat pitten. En dan weer miauw. Wat is er toch? We kunnen niets zien; ze loopt goed, vel in orde, helder uit ogen kijkend, maar dat gemiauw? Oh verdorie, waarom spreken we toch niet kattentaal? Alhoewel, dan kletsen ze ons misschien ook de oren vol...s’avonds komt ze gewoon stikkies vragen. Loopt bij de anderen rond. Niks geen gemiauw. Het is gelukkig weer over. Misschien iets ''verkeerd'' gezeten, daarbinnen? 

 

Joost is het zat. Elke keer weer een binnen-/buiten- of beide banden verwisselen bij de kruiwagens. Een splinter, een doorn van de palm, of iets anders; en pats, daar gaat weer een band. Nu heeft ie van die ondoorlaatbare banden besteld. Ziezo, een soort rubber zit erin. Kan een doorn wel erdoorheen, maar niet meer kapot te krijgen, die handel. Kost een beetje, maar ben je wel van’t gedonder af. Altijd wat, hier. Flutseprutse.

 

Overal zie je Jacaranda’s bloeien; voor mij zo’n ‘’kunstachtige’’ kleur, dit paarsblauw, maar het knalt er wel uit. De agave is ver boven het dak uitgerezen, en we zien al aanzetten van bloemen. Spannend.

In de tuin heerst weer het zomerregime: vroeg op, werken tot een uur of 10, dan douchen/ontbijten. Ziezo, is het niet te warm, en kan je heerlijk werken. Joost heeft vandaag gefreesd, en dat scheelde veel werk. Op 2 rijen na ben ik weer helemaal bij. Dit weekend weer nieuw inzaaien/planten.

 

Maandag bijeenkomst Platvorm met leden; advocate legt situatie en vervolgstappen uit. Zij ziet het positief in. Ik? Eerst zien, dan geloven. 

De eerste verse nispero’s opgepeuzeld, (Japanse, goudgele fris zure mispel, niet te verwarren met de NL-mispel); en 11 porties liggen al in de diepvries. De groene asperges zijn afgelopen. Radijsjes superlekker. Volop sla. En de doperwtjes, die knallen er dit jaar uit!

 

Joost heeft de woonkamer-restauratie (deel plafond/muur) voortvarend ter hand genomen. Binnen 2 dagen en een paar lagen verder, ziet alles weer puik uit. Als je’t niet weet, zie je er niks van. Top! En de boeken staan weer in de boekenkast. He, he.

 

Asfalt: we werken nu met een advocate samen. Ze vindt het een mieters project. Als het niet om ons leven hier ging, zou ik het met haar eens zijn. Een aantal acties hebben inmiddels al geleid tot een reactie v/d gemeente. We blijven sceptisch; daden, niet woorden, willen we zien. Hoofd koel houden, af en toe even ‘’weg’’, balans blijft lastig.

 

Een hop. Op de lijn. Prachtig om te zien/te fotograferen. En 4 cactusbloemen; helaas, ze bloeien maar 1 dag. Je wordt er stil van. Oh ja, en een wespje aan het ‘’koorddansen’’....Leuk, die foto’s.

 

Er is weer gespoten met (bio-) Neem in de grote fruit/olijven/notentuin. Ik op de trekker, Joost met de spuit achteraan lopend, om de bomen heen. Niet te snel of te langzaam rijden, en vooral opletten, of er in de bomen nog cocons zijn van bidsprinkhaantjes (mantis). En jawel, een paar zijn gevonden. Daar spuit hij dus niet vlakbij. De brandstapel is waarschijnlijk voor het laatst in de fik gestoken, want na eind mei mag het tot oktober niet meer.

 

Het wordt hoog tijd voor onkruid wieden; maar ik kan me er even niet toe zetten. Weekend, beloof ik mezelf. Dan ga ik er tegenaan. Nu even niet.

 

Het heeft een poos geduurd, maar er is weer een nieuw kippendeurtje; vandaag bezorgd. Vanuit Engeland. Het vorige – nog in de garantietijd – wilde ineens niet meer omhoog. Dus elke ochtend moest een van ons de Chikkies eruit laten, en ’s avonds het deurtje weer dichtzetten. Nou, vlg. Joost werkt het allemaal weer, en kunnen we morgen uitslapen. Oh nee, ik moet op tijd op. Naar keramiekles. Nou ja, zaterdag dan. Uitslapen bedoel ik. 

Tja, het zat wel tegen; Joost had voorspeld ‘’droog’’, maar muy mooi niet; in miezel/regen en kou hebben we met een klein groepje donderdagavond 500 folders verdeeld tegen die dekselse asfaltfabriek. In het dorp. In het Spaans. Want niet weten/niet willen zien of horen, dat kan niet. Vrijdagavond rest, en zaterdag gaan Joost en ik de campo in; het buitengebied. In totaal 6 uur gefolderd. 

 

Vrijdagmorgen eerst 2 uur ontspanning: mijn figuurtje is een lief draakje geworden (al zeg ik het zelf), heerlijk, even 2 uur met de handen bezig zijn, hoofd leeg, genieten! Maar potverdrie, ook vandaag miezelt/regent het de hele dag zachtjes door...En natuurlijk kwam die EPDM-dakpief niet opdagen.

 

Mistroostig. Dat is het eerste, wat in me opkomt, als ik zaterdag naar buiten kijk; pokkenweer. Vinden ook de poezenkattels. Maxi, Zwartje en Mini zitten innig in elkaar gekroezeld heerlijk warm te slapen op de bank op het terras. Catootje zit ofwel in het ‘’tuinhuisje’’ onder de paal, of onder tafel; heeft ie recent ontdekt, en wat vindt hij dat toch leuk! Wippie en Blackie veranderen; ofwel in het casita, of in de mand, of in de penthouses. Enfin, ze laten duidelijk merken, ‘’nog voor geen beschuit komen we eruit’’. Nou, wij ook niet... ’s Avonds halen we nog even een greep. De oude sneuvelde tijdens het eruit halen van de eerste saffraan bollen op donderdag.

 

Zondagmorgen  halen we nog 100 rode uienplanten erbij, en 30 vleestomaten. Eindelijk, 23 graden. Nachttemperaturen gaan omhoog, het wordt warm!  Joost freest nog wat stukken tuin, want met al dat vocht – je raadt het al – groeit het onkruid 10x zo hard. De laatste saffraan bollen worden geoogst, dan gaat het land braak liggen, voor de herfst wordt het geploegd en dan gaan er aardappels in.

 

Maandag – dag v/d arbeid – haal ik nog een 20-tal uien, dan is de rij eindelijk vol. En nog 35 tomaten, is ook die rij ‘’vol’’. En ik probeer het toch ook weer eens...watermeloen met zonder pitten en een langwerpige (honkbalvorm-) meloen, uit deze regio: piel de sapo; heerlijk licht crème zoet vruchtvlees. Onkruid wieden is weer nodig, en radijs, wortel zaaien. Artisjokken groeien snel, 1e aardbeitjes al weer opgesmikkeld. De nispero’s zijn hard aan het bijkleuren; in de vriezer liggen nog zo’n 8 pakjes, en dan is alle fruit op! Op tijd voor nieuwe oogst. We hebben bepaald, waar we de saffraan bolletjes gaan uitplanten. Er is heel veel weg; opgevreten en -  denken we - vooral door teveel water verrot. Ik hoef niet nog meer bolletjes bij; want we hebben nog flinke voorraad. En nieuwe (groene) asperges? Die ga ik nu voorzaaien, in het najaar uitplanten, kunnen we volg. voorjaar de oude planten na de 1e oogst eruit halen.  Verjonging dus. Kunnen ze daar weer 7 jaar staan.

 

De hele wereld appt. Heeft een smartphone. Ik niet. En dat blijkt nu een obstakel in de communicatie met medestrijders. Maar als ik een smartphone moet kopen met abonnement, loopt dat aardig in de kosten. En ik krijg pas over 9 jaar pensioen! En ons spaargeld moet dus nog heel wat jaren genoeg zijn. Geen optie dus. Maar Joost ging eens googelen. En jawel ; je kunt ook via de PC whatsappen! Lang verhaal en uren verder; ik kan nu whatsappen met de 2 groepen. En met niemand meer. En alleen als het nodig is. Kort en krachtig. Mijn ‘’voordeel’’: ik heb gewoon een toetsenbord, waar ik met 10 vingers kan tikken, en een gewoon, groot scherm voor me. Niks gepruts met van die telefoontjes. En...dat appen is niks voor mij; liever bellen of elkaar spreken. En voor info mailen.Tjonge jonge. Zodra dat gedoe over is, gaat whatsapp er weer af. Van de pc bedoel ik. En nee, met niemand anders ga ik appen. Onzingedoe. Maar Joost heeft het fantastisch geregeld. Kanjer!  Ondertussen gaan er pagina’s aan whatsapps voorbij. Of de een weet waar de ander is. En iemand heeft weer van een ander dit...de ander zus van zo gehoord...Kortom, eindeloos geapp voor niks. Zodra ik er vanaf kan, doe ik’t. Dit moet je niet willen.

 

Woensdagmorgen: rood zie ik! Wat zeg ik, knalrood! Het barst er haast uit! Overal! Nou, dat heb ik zo nog niet vaak meegemaakt! Tussen het knalrood springt het groen eruit, aren die in de wind meedeinen; strakblauwe lucht met af en toe een wit wolkje en prachtige Spaanse margrietjes; velden vol (wat dacht u dan?) Zo als dit jaar hebben we nog nooit eerder hier zoveel klaprozen gezien. Schitterend. 

 

 ’s Avonds: eindelijk is het laatste afwerkklusje v/h kleine dak klaar; er moest nog een goot aan en zo. En ondertussen gooiden ze vrolijk hun peuken op de grond. Nou, muy mooi niet, het is hier verdorie geen afvalgroeve!? Dus vriendelijk verzocht, of ze de peuken mee willen nemen. Zal wel het gesprek v/d avond worden ‘’wat ons nou toch gebeurd is; zeggen die buitenlanders dat we onze peuken moeten oprapen!?”. Viespeuken zijn het!

 

Oh, oh, oh, dino’s over een paar weken in de veiling. In Friesland. Surhuisterveen, maandag 15/5 bezichtiging. Potverdriedinodubbeltjes nogeensaantoe, daar ben ik toch niet!.............En als er eentje nou voor een schattig klein prehistorisch prijsje te koop zou zijn?.....Maar ja, moet ie ook nog naar hier...Helaas...droom verder Lena. Maak ze maar van klei. In’t klein.....Zegt die leukerd van me ’s avonds...’’Zo eentje boven op dak, af en toe met gebrul, leuk!’’. En ik denk ‘’ook geluid maken bij bewegingsmelder, dieven en ander gespuis schrikken zich een aap’’ oh pardon, een dino natuurlijk. Oh nee, roept Joost, laat maar, anders komt er hier dino-toerisme! Oeps. NEEEEE. Wil mijn rust!

 

Donderdagavond bijeenkomst met advocate. Kort en krachtige uitleg, we zullen enorm veel mensen moeten mobiliseren om mee te strijden; 2 aanklachten en een aanvraag voor info zijn voorbereid.

Vrijdagmorgen: Een kattenkop (met een ‘’hapje’’ uit het oor, zoals hier gebruikelijk als ze ‘’geholpen’’ zijn); en 6 muisjes, zie daar het nieuwe werkstuk: een groot ‘’bord’’, gevormd uit rode klei, ‘’gewit’’ met engobe (licht crème-wit) en dan met sgrafitto techniek de muisjes erop krassen, zodat het rood weer uit het wit verschijnt. Leuke techniek, hoewel ik niet gek ben op de terracotta-rode kleur v/d ondergrond. En het 2e projectje gelijk begonnen, tussen het wachten door van ‘’nog een laag engobe’’. Kegelvormig lijf, en dan fantaseren; wat voor kop mag erop? Muisje? Kat? Draak of Zeepaardje? Een eerste aanzet is gemaakt, maar het werd te laat...Vlg. week...Nog 7 dagen om te bedenken ‘’doe ik dit, dat, of toch...’’Enfin, de lezer snapt; duizenden opties.

 

Vrijdagavond: het is glashelder: AKTIE! Dinsdag overleg met advocate, nu moet de druk op de gemeente maximaal opgevoerd worden. Nog meer aanklachten, informatie naar de betrokken instanties, folders/posters worden verspreid in/buiten dorp en via media/netwerken etc. En nog veel meer. We zijn er klaar mee. Zeker nadat het Platvorm werd beschuldigd van populisme en politiek a la Trump en Hitler en nog erger. We zijn de leugens v/d gemeente zat; zoethoudertjes en vertragingstactiek, want het loopt tegen de 6 maanden aan. En dan geeft de rechter waarschijnlijk het ‘’arme’’ bedrijfje de kans om op te starten, want er moet wel geld verdiend worden. Dat het dorp, het milieu, de landbouw en ons leven naar de kl.....gaat hierdoor, kan niet bommen. This is Spain, men! Ik kom naar huis met een waslijst aan wat ik moet doen; informatie op papier zetten, voorbereiden. Kortom, hoezo rustige avond?

 

Zondag eindelijk weer eens gezellig koken voor gasten. Over iets anders praten. Even rust. Maandag wil Joost wat spullen halen. Helaas...vanwege lokale feestdag is de grote bouwmark dicht. Zonder verder overigens nadere informatie hierover. Feesten? Kunnen ze hier wel.

 

Dinsdag is de bespreking met de advocate goed verlopen. Op heel korte termijn heel concrete acties, da’s wat nu moet gebeuren. De folders voor de brievenbussen i/h dorp liggen klaar. Donderdag na 22.00 uur gaan ze in de brievenbussen. En de dagen daarop in het buitengebied. En in de winkels.  De rondgestuurde update over de fabriek woensdagmorgen resulteert in een spoedvergadering voor donderdag, door de Gemeente. En het urenlange gechat gaat beginnen. Wat een geluk, dat ik niet kan chatten. Lang verhaal in’t kort; we gaan de brievenbussen vullen. En we draven niet op voor de vergadering. We verwachten een schriftelijke update van de gemeente.

 

Misschien moet ik ook maar kluizenaar worden. Weg van de nare wereld. Weg van asfalt, gedoe. Rust, ruimte, natuur en tijd voor lezen, bezinning, verbondenheid. Maar dan wel met zonder schijnheilig geloof; gewoon respect voor natuur, leven, en in harmonie willen leven, dunkt me al meer dan genoeg. https://www.nrc.nl/nieuws/2017/04/25/stil-vredig-en-autonoom-word-kluizenaar-8413323-a1555995 . Maar nu eerst ontbijten. Want ge snapt, ik ben weer uit bed gevallen....Ook goedemorgen.

 

En natuurlijk, waarom zou het ook meezitten....Het EPDM is op verschillende plaatsen niet goed afgewerkt; dus hadden we bijna 3 weken geleden al aangedrongen op herstel. Niets. En nu? Het drupt. Joost had dinsdag met de kitspuit al wat gedaan, maar potverdrie...Morgen zou ie komen. Misschien. Ja hoor...stellen we de renovatie maar weer uit in de woonkamer...Catootje heeft het goed voor elkaar, we zien hem op een stoel met kleedje, onder de tafel, neergevleid. Goed zo, Catootje, blijf maar lekker op terras. Maxi, MIni en Zwartje lagen innig in elkaar gekruld op de bank. Ziezo, alle kattenpoezels binnen met dit pokken-miezelweer (2 mm). 

 

En als ik de docu op Zembla zie over adoptiekinderen in de VS? Dan begrijp ik de wereld, de mensen niet meer. Zit ik de verkeerde film? De verkeerde wereld? Want bevalt ‘’het kind’’ daar niet? Nou, dan organiseer je toch een ‘’show’’ om een nieuw gezin te zoeken? Of bied je’t voor geld aan. Alsof je een pak snoep koopt/verkoopt. Wegwerpkinderen...Overigens is dit big business voor malafide bemiddelingsbureaus en zo. Hoe bestaat het. Kluizenaar worden....steeds aantrekkelijker.

7 zijn het. Prachtige donkerrode rozen, zoals rode rozen horen te zijn. Langstelig. Uit eigen tuin (bij de druiven). En geuren! Schitterend! Wauw, wauw, wauw, is dat even genieten. En buiten? Overwelmende geur van de sinaasappelbloemen, waar je loopt of staat; wat is dat zalig, zeg.

 

Soms, he...’’dit  is Spanje’’, ja hoor, maar dan achterlijk. Greenpeace accepteert geen NL banknr. En als je de mobiel wilt opladen via de credit card hier, kennen ze’t nr. ineens niet en dan houdt het op. Moet ik toch weer naar de winkel. Tenenkrommend...

 

Leuk: een doorgestuurd Youtube filmpje over ‘’Paschen’’ leidde tot doorklikken/kijken naar andere filmpjes. Genieten: Frater Venantius, kroketten of krentenmikken achter de rododendrons...Stukje nostalgie, maar het blijft leuk...zeg maar ja tegen het leven...maar potverdrie, ik weet nog steeds niet ‘’wat ruist er door het struisgewas’’!  ..potverdorienogeensaantoe...

 

En toen knalde de bom op maandag; gedonder in het vooronder, of te wel ernstige belediging/beschuldiging aan een werkgroep-lid v/h Platform tegen de asfaltfabriek. Dit gaat duidelijk te ver, er vonden al eerder intimidaties plaats tegenover andere werkgroep-leden, o.a. aan mij. Enfin, hetgeen we als strategie afgelopen zaterdag hadden besproken, inclusief concrete acties, kiept in een keer over de rand als ‘’achterhaald’’, afgesproken activiteiten worden even geparkeerd en/of moeten aangepast worden. Nieuwe strategie, nieuw plan, nieuwe actie.  Potverdr....de uren werk vliegen  weer voorbij...

 

We zien/lezen/horen over sneeuw, buien, koud, nat weer in NL. En blij lopen wij in korte broek rond. Op naar de tuin; werken! De aan-aarder voor de piepers is gekomen. Maar onze piepers – ofwel de planten dus – zijn te hoog, dus een groot deel moet handmatig. Gelukkig hebben we onze tuinhulp, die nam ons dit zware werk af. Joost gaat het systeem nog licht aanpassen; een volgende keer  (juni) scheelt dit ons uren werk!

 

Donderdag: de groentetuin is op orde, behalve nog een ½  aspergelijn. Ook de fruittuin heeft Joost puik op orde. Het ziet er prachtig uit. Grind is uit geharkt in de voortuin, de saffraan bollen moeten nog uit de grond en herplant worden, de bloembakken nog gefatsoeneerd/gevuld, en dan staat alles er weer prachtig bij. En dat allemaal tussen alle andere activiteiten. Het is me wat.

 

En altijd, als je iets plant, gaat het anders. Donderdagmorgen staat ineens de monteur voor de deur, die het 2e dak ‘’dicht’’ gaat maken met alu-platen voor de kritieke plaatsen, die nog niet dicht lagen, mooi, wordt dat eindelijk ook afgewerkt. We verbaasden ons al, dat we 3 weken niks hadden gehoord. Enfin, het komt goed.  3 palmen die uit de mooie blauwe potten dreigden te knallen, krijgen elders een fijn plekje in de volle grond; kunnen ze prachtig uitgroeien, want wij hebben hier genoeg palmen. En de potten zijn nog heel gebleven ook. Top. Dacht, dat het een toer zou zijn, ze uit de potten te krijgen, maar dat lukte wonderwel. Ziezo.

 

En wat woensdagmiddag/avond/nacht en donderdagmorgen koortsachtig in gang was gezet betreffende een nieuwe ontwikkeling betreffende het asfaltgedoe, wordt nu toch anders opgelost; dus afspraken hoefden niet gecanceld te worden. Maar wel extra bijwonen van een presentatie op donderdagavond, en vrijdagavond weer bijeenkomst/nieuwe activiteiten en zo.  We zullen doorgaan. Maar ik neem me voor, om kortere teksten te schrijven. Het kost allemaal zoveeeeel tijd. En dan zijn er nog mensen die vragen ''waarom niet ook in het NL''. Nou, omdat ik maar 1 hoofd, en 2 handen heb, en al zoveel uren besteed. Ik kan niet alles alleen. En er is niemand die roept ''ik help wel''. Vandaar....