Nieuwtjes

Niet weer, he?

Jawel. En natuurlijk op de vroege morgen. Nog geen half 7. Ik hoor wat buiten. Joost is in ver dromenland, ligt heerlijk te pitten. Ik niet. Er is een raar miauwtje, wat er niet hoort. En ook niet buiten, nee, op het terras. En ja hoor, daar valt al iets. Ik weet het zeker. Er is er een op het terras. Een die er niet hoort. Een poes. Want als het een kater was, zou de hele boel al in rep en roer zijn. Nu niet. Zoals van de week, vol verbazing kijk ik naar het tafereel in de vroege ochtend, als de 2 poezen van de overburen voor ons terras paraderen. Witje gaat naar buiten, op nog geen 10 cm afstand gaat ze zitten. Maxi loopt langs Felikaatje, alsof ze elkaar even begroeten ''ha felikaatje, hoe is het ermee''. Paps Zwartje ligt languit op tafel, en aanschouwt zich dat alles met welgevallen. Maar dat was van de week. Toing! Weer gaat iets om. Dit is niet pluis. Dus ik maak dat ik uit bed kom. Maar maak wel Joost even wakker ''er is een kat op het terras''. Stel dat hij schrikt van de herrie die zo meteen losbarst, mij niet naast zich ziet, nee, dat kan ik hem niet aandoen. Ik stuif naar buiten. Niet 1 maar 2 vliegen overal tegenop. Want zo slim als ze zijn om door het kattenluik naar binnen te komen, zo stom zijn ze dat ze dat alweer vergeten zijn en nu ''gevangen'' zijn. En dan kom ik ook nog op terras. Even goed; terrasdeur wijd open; eentje zoeft met een rotvaart erdoor, de andere weet toch het luikje te vinden. Maxi was al lang eruit. Mini en Wipje lagen in het huisje muisstil dit alles te bekijken. En Zwartje komt onder de tafel vandaan. ''wat was dat nou''. Slaap lekker verder hoor, ik bescherm jullie wel. Enfin, nadat we tegen iedereen die het horen wilde - of niet - zeiden ''wel te rusten, alles is ok, ga maar weer slapen'' hebben wij dit wijze advies ook nog voor een paar uurtjes opgevolgd. Katten...