Nieuwtjes

Stilte, a.u.b.

Wat in Nederland onmogelijk is, hier kan het: als partner/begeleider van een patiënt in een ziekenhuis mag je daar 24 uur bij zijn. Heb je een goede verzekering, krijg je een bed. Zo niet, moet je genoegen nemen met een stoel (sommigen zijn nog best lekker). Deze ‘’vrijheid’’ veronderstelt natuurlijk wel, dat je  nodige hand-en spandiensten levert bij de verzorging; en indien mogelijk, zorg je ook voor eten. Want lang niet altijd is dit eetbaar (of gezond of lekker). Echte privacy of rust is in het ziekenhuis – tenzij privé – ver te zoeken. De gemeenschappelijke tv in de kamer tettert in rap Spaans uren door; ‘’meegenieten’’ dus…Ook al zijn maar 2 bezoekers per keer tijdens het bezoekuur toegestaan, kom je met zijn vijven, geen punt. En de tijden zijn tamelijk flexibel…Niemand die je verwittigt om nu toch te vertrekken, niemand die vraagt om stilte. En ’s avonds om 21.30 nog even naar de CT scan is niet ongewoon. Ben je als patiënt net even in slaap gesukkeld, wordt je echter ruw wakker gemaakt door de ‘’overval’’ van 3 schonen – ofwel verpleegsters - die met veel herrie, grof geweld en rapheid je bed gereedmaken voor transport. Stuiterend tegen de wanden van de lift of andere obstakels, racend door de ‘’catacomben’’ beneden, tot aan de CT ruimte toe. En of je dan even zelf over wilt schuiven naar het CT bed. Alleen als het moet, helpt men even een handje. Anders gewoon zelf doen is het devies. En ‘’de dokter is gebeld’’ wil niet zeggen, dat hij/zij prompt komt. Maar als het dan om 23 uur toch zover is, neemt men alle tijd. Is allervriendelijkst. Zoals het hele personeel. Het heeft wel wat. Dat ziekenhuis. Maar liever kom je er niet in. En vertrekt zo snel mogelijk weer.

Even voor de goede orde: dit was een ooggetuigenverslag. Niet zelf ondergaan, gelukkig