Nieuwtjes

Pluizebol

We hebben noch een IPad/IPhone, smartphone of Apps. Past niet in ons rustige leven, veraf van alle hectiek; niks continu bereikbaarheid en overstroming met informatie. Noch twitteren, Msm-en of facebooken wij. Heerlijk rustig. Want we hebben het best druk. Van de in totaal 24 irrigatielijnen (x 20 meter) in de moestuin zijn 11 al bezet: aardappels, knoflook, sla en kool gepoot, we hebben nog tuinbonen, ijsberg, kool. Erwten, bieten, radijs en wortelen zijn gezaaid. Alle rijen zijn keurig voorzien van een nummer, en via de computer ‘’plannen’’ we nu de juiste volgorde van gewassen en vooral wat waar komt te staan. Werkt top! Straks nog wat snijbiet zaaien.

Ons Chikkie nr. 2 legde het 1e ei voor de voerbak. Het tweede netjes in het nest. En daarna? Niks, nada, noppes. Kanniewaarzijn dacht ik. Chikkie krijgt goed voer, grote uitloop, ziet er prima uit. Al diverse malen Joost gevraagd ‘’zeker weten dat ze niet ergens onder een struik legt’’? Nee, hoor, dat was niet het geval. Ja dus. 5 eieren had Joost gisteren. Netjes in ‘’nestjes’’ gelegd onder de valse Roze Peperboom (Schinus). S’Nachts opgesloten, tot het ei gelegd is. In het nestje. Dan pas vrij. En het hoge gras onder de boom is weggemaaid. Niks apart nest. Gewoon ei leggen waar het hoort. In het hok. Die eigenwijze Catalanen ook.

Gisteravond was ik aan het schrijven. Hoorde ineens zo’n gemiauw op het terras. Niet een van ons dacht ik. Ikke kijken. Zag eerst niks. Tot ik op de loungeplek voor het raam iets zwarts zag. Met een wit puntje. ‘’Snuitje’’ van de overkant. Gewoon aaibaar, maar onze katten waren not amused van deze piepende, zachte pluizebol. Dus verdwenen ze. Keken me eerst aan ‘’los jij dat even op’’. Toen ik poeka (wist ik veel of het een kat of kater is; niet te zien in het donker) wilde oppakken smeerde ‘’het’’ zich op de kattenpaal. ‘’Joost’’ moest even komen helpen. Pakte pluizebol; er werd geaaid, gesnoezeld en toen door de deur naar buiten gezet. Ziezo. Och, als onze katten nou zo’n pluizebol met hoge aaibaarheidsfactor zouden adopteren, zouden wij dat ook doen. Eindelijk eens een kat die zich zonder poespas laat oppakken en aaien. Midden in de nacht gemiauw. Van het bekende. Krols. Ons pluizebolletje kwam dus niet bij ons voor de gezelligheid (is nl van de buurvrouw) maar is dus gewoon een krolse poes op zoek naar een lustvolle kater. Pech dus. Is hier niet. Maar wij waren vervolgens weer uren wakker. Adoptiewens is gelijk gestopt; steriliseren is hier peperduur. Dan maar sporadisch een van onze katten aaien. Zwartje wil nog wel. En Maxi ook. Even dan.