Nieuwtjes

Eten wat de pot schaft

Ieder ander kippetje is er blij mee: sliertjes gekookte spaghetti. Of perzikstukjes. Niet onze Chikkies. Eigenwijze, Catalaanse donders zijn het. Ze kregen – bij wijze van overgang van een puur granendieet naar een bio-voer - en om tekorten te voorkomen, dagelijks gekookte rijst met af en toe een hardgekookt eitje. Jawel, alleen het beste is goed genoeg voor deze verwende dames….Enfin, ze leggen gewoon weer. Nadat we vorige week nog eens een 90 tal sla (voor hen en een beetje voor ons…) hadden geplant, is ruime aanvoer van groen verzekerd. Want omdat er geen regen valt, groeit ook geen onkruid. Tja, zo gaat dat.

 

Vorige week kwam het bio-voer. Op het plaatje zag het heel anders eruit dan in het echt; toch weer groot deel ‘’meel’’; dat betekent verspilling, want dat is lastig eten. Het duurde overigens 1 uur, voor we het voer kregen. Chauffeur belde op in het dorp, en ik gaf hem de instructie, die echt niet simpeler kan. Ben je met 5 minuten bij ons. Moet je wel luisteren. Na 20 min. ‘’kan het niet vinden’’. Bleek hij helemaal verkeerd te zitten. Dus weer terug. Enfin, lang verhaal in het kort, en gierende boosheid en stress weer omlaag; na 1 uur ging Joost zelf naar de kruising, om hem op te wachten. En denk je dat hij excuus aanbiedt, die chauffeur, toen hij hem erop wees: ‘’kijk, als je nu had geluisterd en hier 2,1 km rechtdoor had gereden, dan had je onze straat gevonden’’? Nee hoor, stelletje heethoofden en testosteroontjes zijn het; die Spanjolen, niet willen luisteren en dan vervolgens mij de schuld geven dat ik niet duidelijk ben en dreigen met ‘’ik ga naar huis, bekijk het maar’’! Alleen omdat ik nog net even iets feller was en hem toch even stevig terecht wees, is het gelukt. Ondertussen weet ik wel hoe ik dit soort mannetjesputters aan moet pakken. En dat alles voor die dekselse Chikkies. Maar lekker zijn ze wel, die eitjes.

 

Nee, dan van de week in het buurdorp: ik al in de auto, loopt ineens de man van UPS langs; zwaait, grote glimlach, groet me. Bij hem kan ik nooit meer stuk, sinds ik hem de laatste keer een blikje bier gaf. Hij belt altijd keurig een uur van te voren op, of we wel thuis zijn, en dan komt hij met een grote smile het pakje brengen. Die schat. Waarop Joost opmerkt ‘’Nikki heeft een verhouding’’. Ja, hoor. Maar ik heb het altijd gezegd: of je nu in het bedrijfsleven hoog in de boom zit of gewoon als hobbyboer in de campo leeft; wees altijd vriendelijk tegenover postbodes; magazijnpersoneel, handwerkers en chauffeurs. Want nodig heb je ze. En vriendelijkheid kost niets, nietwaar? Nou ja, afgezien van soms een ‘’lichtelijke’’ ergernis, hebben we eigenlijk bijna nooit problemen met mensen. En dat wil ik graag zo houden.

 

O ja, die tecnico dan, van de meststoffen.  Aardige knul, maar beperkte kennis. Als ik tecnico zou zijn, zou ik 3 dingen willen weten/checken voordat ik adviseer: hoe is de grond (b.v. o.a. pH meten); hoe is de waterkwaliteit (en niet alleen vragen of er zout in het water zit); en hoe staat het spul erbij. Nee, het ging alleen over complementos. Aanvullende producten dus. Want ik moet daarbij – aldus zijn advies – toch maar het chemische N-P-K gebruiken, om tekorten te voorkomen… Bodemverbeteraars, groeibevorderaars voor de wortels, extra stofjes voor eventuele tekorten, het mag wat kosten per liter. En met onze ruim 1700 m2 beplant/begroeid terrein (fruitbomen, druiven en moestuinen) gaat dat wel in de Euro’s…En moet ik daarbij toch die zak mest kopen, die vervolgens gedoseerd opgelost wordt en in ons ingenieuze systeem (hij was zwaar onder de indruk) per tuin afgegeven kan worden. Het doel was om chemische meststoffen te vervangen voor biologische. Hiermee gaat dat niet lukken. Dan toch maar op zoek naar eco koeie/paardenmest in korrelvorm, eventueel nog wat wormenhumus en compost en dan onderspitten/ploegen. Kroppen sla doen een wedstrijdje ‘’wie groeit het snelst’’ en de Chikkies worden blij van elk blaadje. Alhoewel, ijsberg is duidelijk favoriet, eikenblad of lollo rosso alleen als er niks anders is, en romeinse bindsla als goede 2e, samen met doorgeschoten spinazie, als het moet. Ik verlang soms naar oer-Hollandse, simpele bruine kipjes, die alles lekker vinden; niet over de rooie raken als de trekker langsrijdt (we moeten ze dan opsluiten, anders vliegen ze in paniek naar weet-ik-waarheen); niet willen ontsnappen naar ander stukje land, maar tevreden zijn met hun stukje, en die gewoon doen wat ze moeten doen. Eieren leggen. Nou, de rijst gaat stoppen (oeps, daar worden ze niet vrolijk van), en verder bekijken ze’t maar. Eten wat de pot schaft.