Nieuwtjes

Saté met zonder pinda saus

Nooit meer. Afgelopen. Definitief. Pinda’s eten bedoel ik. Want het is niet goed voor mijn gewrichten; er zit arachidonzuur in wat (o.a. gewrichts-) ontstekingen bevordert. Weet ik al jaren. En over het algemeen weet ik van pinda’s af te blijven. Liever amandelen, hazel- of pistachenoten. Alleen 2 weken geleden ging ik de mist in. Voor het eerst in een hele lange tijd weer eens zelf saté saus gemaakt. Het is ook zo lekker. En daarna nog eens af en toe van pinda’s gesnoept, die over waren. Teveel dus. Mijn vingers (vooral het eerste gewricht) doen zo zeer, dat het niet leuk meer is. Dus nu ben ik er echt klaar meer. Pinda’s zijn vanaf nu taboe. Voor mij dan.

 

 

Ik ben weer aan het werk. Ik coach een Spaanse HR manager die werkt voor de Spaanse dochter van een Hollands moederbedrijf. Heel leuk om te doen. Met het verdiende geld zijn leuke extra’s doen: Joost wil graag nog een nieuwe lens, maar het eerste potje heb ik al uitgegeven, terwijl de declaratie nog onderweg is…Ja, ik geef het toe, voor mezelf. De laatste wens op kookboek gebied komt deze week in huis: Modernist Cuisine (5 banden, ruim 2,4 kg zwaar). Niet alleen prachtig om te zien, met spannende technieken en leuke recepten, maar om nog meer de kunst van koken te begrijpen (Harold McGee maakte me nieuwsgierig). En van daaruit de vertaling te maken naar gerechten, die met onze grondstoffen en onze mogelijkheden realiseerbaar zijn. Want ik ga heus niet met stikstof werken. Enfin, na pH10 van Hermé (het zoete ‘’einde’’ van een etentje) wordt het de komende tijd lezen, leren maar vooral genieten. Want nu heb ik zo veel informatie, recepten (over de 3000 in mijn Carta) en naslagwerken, dat ik voor de komende 20 jaar eindeloos kan experimenteren. Nou zijn er natuurlijk ook nog van die boeken over kunst…

 

Ondertussen sleutelt Joost aan een nieuwe blog over dons bolletjes-wolken; nog nooit zo gezien, gisteren, na de regen. Boven ons. Prachtig. En dierentuin? Is voorlopig van de baan. Het was een idee. Om dieren te fotograferen. Maar beiden vinden we het eigenlijk maar niks, dat dieren opgesloten achter gaas of glas zitten. Misschien gaan we toch nog een keer. Maar nu even niet. Eerst maar eens op stap, na dagen van veel tuinwerk en coaching, een nieuwe haring oppeuzelen en wat groene thee, bio, kopen. Er zijn al heel wat jasmijnbloemetjes gedroogd.

 

 

Ik zoek me suf op internet, nieuwe aanwijzingen proberen op te speuren over de voorouders. Denk ik ‘’hebbes’’ en vergelijk ik e.e.a. vervolgens met wat ik al heb, of wat er al is, kom ik erachter, dat ik via een andere ingang toch weer op bekende informatie stootte. Potverdriedubbeltjes. Maar ik geef niet op. Nog niet.