Nieuwtjes

Goudkuipje a la Nikki

Da’s nou kicken. Zelf ‘’smeerkaas’’ maken; met zonder troep zoals smeltzouten, stabilisatoren etc.  En dan moet je weten, dat de basis van de fabriek smeerkaas ‘’incourante’’ kaas is. Zeg maar gerust afvalkaas…Nou, dat hoef ik niet. Enfin, experimenteren, en het is gelukt! Een mengsel van hoogwaardige NL-boerenkaas, CH-gruyère en Parmezaanse kaas, melk, klontje boter, peper, paprika, en een pietsje maïzena. Heerlijk vol, pittig en smeuïg smeerbaar en vooral onvoorstelbaar lekker! YAMMIE! Wil je het recept? Mail me. Van de week ’s morgens vroeg ‘’bakkerij Nikki’’ open gedaan, want het wordt ‘’maar’’  29 graden; niet helemaal charmant, om de oven aan te hebben, maar ja, het brood was op. Dus nu hebben we weer bistro-broden met tomaat en kruiden; ciabatta ‘s; bacon/ui broodjes; en wat tijgerachtige broodjes (moest tijgerbrood worden, maar Joost had in zijn creativiteit laatst de vacuümverpakte zakken meel iets anders benoemd dan gevraagd….En dus ging ik de mist in, in plaats van wit (met zemelen) werd het half/heel volkoren. V = volkoren, W = wit (maakte hij 2 x V = W van) en VW = half volkoren  =  VW dus, maar ook Twingo  en Golf stond op wat pakjes… Is zo toch niet te volgen? Volgende keer zet ik het zelf erop.

 

Zonnebloemen; prachtige, grote, schitterende zonnetjes in de tuin. Niet dat het echt nodig is, want de zon schijnt volop en vooral heet – het is hier zomer met 34 graden. We hadden ze geplant voor de Chikkies. Maar….die lusten die pitjes niet! Potverdrie. Ikke wel. En gezond zijn ze ook. Maar oh, wat verlang ik dan even naar een ‘’hulpje’’, want om een handje zonnepitjes te pellen, nou, daar ben je even wat tijd aan kwijt. Ik doe ze een voor een in de Indonesische vijzel,  en dan 1 tikje erop met die zware stamper of hoe dat ding ook heet. Opzij leggen, miniding eruit vissen en pellen. Dat tikje moet net genoeg zijn, om het velletje te laten barsten, zodat ik het kleine pitje eruit kan halen. Sla ik te hard, verandert het pitje in moes. En je moet nog fijne vingers hebben, anders krijg je dat gepriegel helemaal niet voor elkaar. Konden ze nou niet wat grotere zonnepitten maken? Enfin, het is een aandachtig geduldswerkje. Mindfulness noemen ze dat met een duur woord. De eerste pitjes zijn opgepeuzeld, ik had voorgekookte en gepelde (eigen) krieltjes gebakken met knoflook, chili, tijm, wat olijfolie, en toen op het laatst nog even die pitjes meegebakken. Zalig.

 

Onze katten veranderen regelmatig van loungeplekken. Mini  ligt graag met haar kontje tegen een grote bolcactus aan, kopje op de steen als kussen. Of op de tegels van het plateau bij het terrasraam. Witje ligt op de waterhuisjes; voor op het kleedje (ter bescherming van de water-automaten) of achter bij het zwembad. Zwartje verkruipt zich onder de struiken of de terrastafel, en Max? Die is overal en nergens. Blacky, de lange, slanke kater van ergens-hier-vandaan komt ’s avonds toch regelmatig snaaien. Laatst zat hij op de vroege ochtend zowaar op een hoek van het terras; Witje en Mini zaten er vlakbij en leken het wel goed te vinden. Nou, dan gaan wij toch zeker Blacky niet wegjagen? Dus als we’m horen, praten we met hem. Want van dat gewegjaag is hij toch wat voorzichtig geworden. Hopelijk went het. Wie weet wordt het een knuffel?