Nieuwtjes

DOELPUNT!

36 jaar getrouwd. Eten bij L’Escaleta, Cocentaina; (1* Michelin); we kenden het van een bezoek vlak voordat ze de ster kregen. Ongelofelijk, hoe betaalbaar de prijzen zijn voor gerechten en wijnen! Een vernieuwende keuken, met pure smaken en aparte gerechten. Wel heel anders dan veel mensen zich een Michelin restaurant voorstellen, denk ik. Mediterrane invloeden en seizoen/regionale ingrediënten en wars van sauzen. Ook nu weer konden we uitgebreid smullen – hele kleine porties, dus dik of vol word je er niet van - maar dat is ook niet de bedoeling. Wil je weten wat we aten en hoe het eruit zag? Dan heb ik een mooi word documentje voor je. En de recepten? Heb ik grotendeels al weten te vinden. En verder helpt Modernist Cuisine, Heston Blumenthal en Ferran Adria wel een handje bij het ‘’namaken’’…

 

Aangezien de temperaturen nu ietwat ‘’hoger’’ zijn zal ik maar zeggen, wilde Joost wel vroeg erop uit, om naar de Rio Chicamo te gaan. Stromend riviertje, prachtige natuur, libellen etc. Dus stonden we vroeg op. Zon moest nog boven de bergen uitkomen. Handje druiven en wat water – ontbijten zouden we later doen – rijden en dan lopen, bepakt en bezakt. Niks. Nada. Nog geen vlieg. Tot een uur of 0930. Toen kwamen de insectjes uit hun schoonheidsslaap en gingen zich – al poserend voor de camera – in de zon verwarmen. Weten we dat ook weer, voor hen mag het wat later…

 

DOELPUNT! Zo galmt het elke avond tussen 19 – 20 uur bij ons. Bij een potje hand/waterbal is het zaak, om binnen het uur zo’n 30 doelpunten te maken. Onder veel gelach, geproest, veel bewegen en vooral gezellig bezig zijn! Het wordt voor Joost steeds lastiger, om te winnen. Eergisteren lag ik zelfs een tijd voor, en hij eindigde met 30 tegen mijn 24. Niet slecht, dacht ik zo. De katten positioneren zich op het terras en de muurtjes en aanschouwen dit lawaaierige schouwspel met schijnbare verveling. Het wachten is op een ‘’stikkie’’ daarna. Blackie wordt toegankelijker, en lijkt door de katten geaccepteerd. Dan hebben we af en toe nog zo’n zwartjoekel van boven op de hoek, met een korte staart, maar bijzonder lijkend op Zwartje. Gelukkig vindt Mini hem maar niks, en blaast, waardoor ik snap ‘’daar zit Zwartje niet’’. Nee, die lag beneden tegen het muurtje aan….Zo van ‘’ze jagen hem wel weg’’. Katten….

 

Druiven, af en toe een Nashi peer die NIET is aangetast door de fruitmot (potverdrie, en dat ondanks vallen); witte vijgen volop, het is veel fruit oppeuzelen. De eerste amandeloogst is achter de rug, de ‘’oude’’ bomen moeten nog. Droogkasten vol met aardappelraspels, tomatenschijfjes; het verwerk/inmaaktijdperk is volop aan de gang. Maar vooral ook veel kookexperimenten. En dan kouseband! Ja, die hele lange sperzieboon uit de tropen, die doet het hier fantastisch! Groeit binnen een paar dagen van een ieltje uit tot een 40 cm lange peul! Paprika’s doen een wedstrijdje wie het snelst rood wordt, en ondertussen hebben we al een eerste mais opgepeuzeld; en nogal wat voedermaiskolven zijn al geoogst voor de Chikkies. Binnenkort rooien we de rest van de mais, de zonnepitten en planten we weer aardappels. Maar eerst moet de duim van Joost helen en vooral niet meer gezwollen zijn; want bij het snoeien van palmentakken joeg een spitse punt zo in het gewricht. Nou, daar word je niet vrolijk van. Maar het wordt al beter. Vooral ook met een koude manchet en koel water. Maar pijnlijk is het wel. Die arme ziel. Ik zal nog maar eens blazen.