Nieuwtjes

Het regent, de pannekes......

Joost weer. Het kriebelt. We zijn alweer een paar dagen niet ‘’weg’’ geweest. Flamingo’s wil hij op de foto zetten. Bij 30 graden. Ja hoor. Nic gaat wel mee. De lens is niet optimaal, maar we moeten het er even mee doen. Santa Pola dus. 1e parkeerplaats lopen ze van ons weg. Die flamingo’s. Tja, het blijven wilde vogels, nietwaar? 2e parkeerplaats staan ze eigenlijk ook te ver af. Bij de 3e hebben we geluk: door rieten schermen met tussenruimtes te plaatsen, biedt het Parque Nacional Salinas de Santa Pola de mogelijkheid, om de dieren van redelijk dichtbij te fotograferen, zonder dat ze zich bekeken voelen. Nou, hij heeft in totaal ‘’maar’’ 149 foto’s gemaakt. En deze nu thuis uitzoeken, want er zitten wel degelijk een paar prachtige tussen. Kijk maar eens op Zoom of op zijn foto blog. En de volgende keer? Ga ik alleen mee als we op tijd vertrekken. En met een hapje/drankje erbij en zonder te wandelen in de hitte. Echt.

 

Op de terugweg – we rammelen aardig, want het is 13.30…wil hij toch nog even langs de zaak voor landbouwproducten; efficiënt, want ligt op de route. Maag moet even wachten. Zijn ingenieuze mestsysteem loopt heel traag door het flutpompje, wat we daarvoor gebruiken. Dus een andere pomp? We laten ons adviseren, wachten op de offerte. Ondertussen heeft Joost wat kranen tussen de leidingen gezet, met omleidinkjes, minder = meer! Ofwel door korte stukken wordt meer kracht gezet. Opgelost? Voor even dan.

 

De Spaanse consumentenbond heeft al 2x nadere informatie opgevraagd. Zouden ze ‘’onze’’ zaak tegen de gasleverancier Cepsa willen opnemen? De solarboer hebben we inmiddels een gepeperde rekening gestuurd. Al ruim 4 maanden is het wachten op een lullig bedrag om garantie-schade af te handelen. Maar het lijkt weer een herhaling van zetten uit 2012/2013. Nou, niet met ons. Desnoods gaan we tot de management top. We zijn’t zat. Service? Een klant serieus nemen? Nooit van gehoord, die lui. Veel Spaanse bedrijven kennen het begrip ‘’service/klantgerichtheid’’ ook niet, maar toch treffen we regelmatig een prettige uitzondering aan. Maar van een Oostenrijks bedrijf verwacht je iets anders.

 

Afgelopen met het gedonder. De ‘’zwarten’’ gaan eruit. En nee, ik discrimineer niet. Kan er ook niks aan doen, dat 3 vreemde katers toevallig allemaal een zwart velletje hebben. Maar Poema is een agressieve vechtersbaas, die bijzonder hardleers is; Blacky komt wel riant dineren maar zoeft vervolgens arrogant weg, en Dunstaartje komt wanneer het hem belieft. Nou, restaurant Nicojo sluit de deuren voor mee-eters, die volgevreten, ondankbaar en asociaal zijn. We zijn er klaar mee; nachtenlang geruzie/gevecht en gedonder. Onze katten in de stress. De grens is overschreden. Laten ze thuis hun buik volvreten. Hier is het op. Voor hen dan. En die Catalaanse Chikkies? Die kunnen me de pot op. Of de soeppan in, als het zo doorgaat: als de keus van de aangeboden sla hun niet zint, draaien ze zich verontwaardigd om en tippelen weg. Nou, helaas dames, maar ‘’lievere broodjes – pardon sla – wordt niet gegeten hier. Je eet wat de pot – of hier de tuin dus – schaft. Ziezo.

 

Het wordt het toch echt. Winter! Laatst hadden we even een voorproefje. Vervolgens bleken de dagtemperaturen toch weer rond de 30graden te hangen. Heerlijk. Maar nu lijkt het over. Rond de 26 blijft het de komende weken. Het zwembad is al ‘’dicht’’; ofwel, we houden de voorkant en de deur dicht, zodat de zon overdag het water blijft verwarmen. Want zeg nou zelf; 28 graden  is toch shocking cold! Gelukkig, nu is het weer 29/30. Pfff….Enfin, we hopen op nog 3-4 weken zwem/ballenpret, bij 26 graden watertemperatuur is de grens bereikt, en gaat het zwembadseizoen plaats maken voor jacuzzi-warmte.

 

 De aardappels groeien lekker, en tussendoor komen zonnebloemen op. Het lijkt een zooitje. Gecultiveerd, dat wel. De luffa is prachtig gegroeid; schitterende bloemen in de ochtend, en al heel wat luffa’s donkergroen naar beneden hangend. We zijn zo benieuwd, of we uiteindelijk een paar kunnen oogsten en tot plantaardige spons kunnen drogen! De doperwten groeien gestaag, nog volop paprika’s, tomaten. Pepers hangen aan strengen buiten te drogen; s ’avonds verhuizen ze naar het terras: prachtig zo’n ‘’gordijn’’ van gezellig pittig rood!

 

En jawel, op maandag: het regent, het regent, de pannekes worden nat! Wel 33 mm is voorspeld. Eindelijk. In het droogste jaar ooit sinds 1856! Om 12 uur nog maar 2,2 mm. Ik blijf de met veel regen beladen wolken hartelijk uitnodigen, hun last vooral in ons dal kwijt te raken. En doe stiekem regendansjes. Nou, dat heb ik geweten. Stortbuien met ongelofelijk veel onweer kwamen tussen 18 – 21 uur. En we kregen 35,6 mm. Wat heeft de natuur hiernaar gesnakt! En afgezien van ons kleine lek in de woonkamer geen schade. Top toch? Tot we woensdag de blog lazen van Hollandse mensen, die hier 10 km vandaan wonen. Zij kregen dus de gota fria (heet zeewater 29 graden en koude bovenlucht = Spaanse ellende) met hagel zo groot als tennisballen. Alleen het huis staat nog, hekwerken, oprit, watertank, elektravoorziening, tuin? Alles weggespoeld, diepe gaten overal, een ravage. Ook in de wijde omgeving veel schade: velden blank, muren ingestort, bomen ontwortelt, overstromingen, puin op de weg. Wat hebben wij een geluk gehad! Woensdagmiddag kwam over ons dorp en iets verderop nog een wolkbreuk. Wij kregen plaagdruppeltjes. Nou, je hoefde niet naar Santa Pola om de wetlands te zien. Ze waren hier! ‘’Monteer’’ een paar flamingo’s uit Joosts serie op een dergelijk beeld, en ziezo. Hondonse wetlands! Ook nu weer geluk. In de avond wolkbreuken en hevig onweer; zoals maandag computers uit en tv een tijd zonder ontvangst. Nou, als dat alles is, geen punt. Weer 11 mm erbij. En voor de rest van de week? Zou nog meer komen. Als het maar geen gotas frias zijn.