Nieuwtjes

Wonderbaarlijke ontmoetingen

Zo af en toe proberen we een nieuw restaurant uit. Inmiddels ben ik er wel achter, dat ik Tripadvisor niet moet geloven; want daar buitelen de superlatieven over ‘’geweldig, het beste van..’’ etc. over elkaar heen, maar als je daar gaat eten, raak je direct ontnuchterd. Zonder wijn. Enfin, dan maar op de website van het restaurant kijken en als de kaart ok lijkt, doen? Ja hoor…verheugde me al op de kalfs-chuleton; of het geitenboutje uit de oven. Komt er een heel andere kaart op tafel. Met heel andere – veel gewonere – gerechten. Bij navraag bleek ‘’oh, die website is al 2 jaar oud, nog geen tijd gehad om deze te veranderen’’. Hebben wij weer. Een beetje flauw vinden we het wel; de website niet vernieuwen en daarmee klanten lokken. Verdorie. Het eten was redelijk, maar met een dergelijk kaart waren we er dus nooit heen gegaan. En nu? Gewoon doorgaan, zo af en toe vinden we toch wel een ‘‘pareltje’’. Zoals recent in Murcia: geweldige gerechten, prachtig opgediend. En restaurant Nikki? Is nog steeds favoriet nr. 1…

 

In ons dal wordt het steeds mooier; grote stukken braakliggend land zijn bewerkt, gladgemaakt; de waterleidingen zijn gelegd en binnenkort komen daar weer – jawel – uien te staan. Dat ene hele grote veld eerder dit jaar zit inmiddels vol met jonge amandelbomen. Naast ons zijn ze bezig met de oogst van de uien. En dat gaat 24 uur door. Met lampen, een generator en een iu-iu-iu geluid, als het schoonmaaktentje met dito wagen en lopende band weer een 10 meter vooruit moet. Een 30-40 tal arbeiders werken soms rustig en vaak ook luidruchtig stug door. Nou begrijpen wij best, dat dit belangrijk is voor de economie, de werkgelegenheid en de supermarkten en hun cliënten. En zo vaak gebeurt het ook niet. Dus accepteren we de nachtelijke herrie, want anders is het niet te omschrijven. Maar als ik dan na het wakker schrikken van de iu-iu sirene om 01.30 uur – die we tot middernacht dus niet hoorden – net weer even in slaap ben gesukkeld, is er buiten een luid miauw – ja hoor, 3-brok Wippie heeft trek. De bijnaam komt van het feit, dat deze poes elke keer een 3-tal brokjes oppeuzelt, en dan weer gaat. En dus roept ze om eten (de bak staat binnen i.v.m. die zwartjeoekels, die gratis proberen mee te peuzelen), en wel nu. Om 03.30. Potver. Normaliter reageer ik dan niet, en gaat zij ook weer slapen. Nu niet. Ok, de deur naar de woonkamer open, kom maar aan de dis, poekies. Met zijn drieën een geknapper en geknabbel, het leek wel alsof ze heeeel veel honger hadden. Voldaan stappen ze op. Deur dicht. Bed in. SLAPEN! Nog een paar keer werd de rust verstoord. En dan ontwaken met een gevoel van ‘’ik blijf vandaag in bed’’. Maar nee, brood is bijna op. Dus wordt het een broodochtend-bakdag! De enige mazzel is, als ik eindelijk om 09.40 opsta, het pas 08.40 is. Valt dan weer mee, nietwaar? Enfin, 3 partijen deeg (voor 4 x tomaten-amandel-kruidenstokbrood; een 18-tal volkoren-rogge-broodjes en 2 Züpfes) staan op het terras in de warmte te rijzen; de zaaibak met voor gezaaide bloemkool, slaplanten etc. heeft water gekregen, de chikkies zijn begroet en ik ben toe aan de eerste koffie en geniet van de zon. Oh ja, en gisteren hadden we ons eerste handje doperwten. Superzoete zalige groene pareltjes!

 

Op 29 oktober hebben we het 1e saffraan bloemetje geplukt. Vorig jaar kwam het 1e op 27 oktober.

 

Soms heb je van die ontmoetingen…Nadat ik weer een kleine zakelijke klus had uitgevoerd, gingen Joost en ik eten in Murcia. En daar ontmoetten we een Belgisch echtpaar. Blijkt hij ook nog hetzelfde werk te doen als ik…Maar vooral blijken we allen te genieten van heerlijk eten, een lekker glas wijn, de rust/ruimte en het leven in Spanje.

Maar heel erg bijzonder was de ontmoeting met een eekhoorntje. Op weg naar Pego. Eerst zoefde hij (of zij?) vlak voor onze auto over de straat. Wij remmen. Spanjaarden niet, maar dat terzijde. Enfin, hij dartelt heen en weer, alsof hij ons wil uitdagen voor een spelletje tikkertje. Joost probeert te fotograferen, en ondertussen hopen we vurig, dat het eekhoorntje toch vooral de veilige berm opzoekt. Dit spelletje wordt zo’n 3 keer gespeeld. ‘’Pak me dan’’, voor de auto, over de weg, weer terug, de berm in, en dan weer terug. En gelukkig, opeens zoeft het beestje naar rechts, een veilig landje op en naar een grote boom. Klimt vliegensvlug erin, en kijkt vervolgens nog eens om, of we hem (haar?) wel zien. Ja hoor! Maar als we zouden uitstappen, zou hij/zij vast verdwijnen. Dus houden we het beeld maar vast. En ’s avonds blijkt dit nog steeds het meest indrukwekkende beeld van de hele prachtige rondrit, die we maakten naar Valle de Gallineras (het kersendal) en Vall d’Ebo. Prachtig, zo’n roodbruin vliegensvlug pluizig, guitig natuurwondertje!