Nieuwtjes

Het hoekje om

We zijn het hoekje om. Met platen dus. Dag Las Palmeras, welkom Nicojo. Want wat eerst een klein project zou zijn met maar 2 wanden isolatie & muur ervoor, is een megaproject geworden. Rondom het huis is het thans een bouwput. Want alle muren worden geïsoleerd. Alleen het terras blijft onveranderd. Overal komt nieuwe muur ervoor. Totaal anders. Was het huis eerst wit met een gele onderrand, wordt het nu zachtgeel met een natuurstenen onderrand. De bolletjes op dak worden opnieuw blauw geverfd en er komt een dakrand met blauw geglazuurde dakpannen. De hekwerken bij de woonkamer worden omgedraaid, zodat er toch voldoende loopruimte blijft, want er wordt 21 cm van het pad eraf geknabbeld. De fundering achter is voor 4/5 klaar. Tot eind februari gaan we zelf rustig aan verder; met fundering uitgraven, benodigd aantal stenen uitrekenen & bestellen, evenals voorzetramen. We kijken naar natuursteen en halen de bougainville deels weg; tot het terras gaan we door. Electra wordt verplaatst, en het inpakken van de muren resulteert thans in een zachtgroen aanzicht. Een complete metamorfose van buiten dus. Na 7 jaar.

 

De zijkanten van de raamkozijnen (dat worden dus dubbeldikke, want er komt nog een 2e raam erin) gaat Joost voor me aansmeren, en dan mag ik me uitleven; ik ga de zijkanten versieren in de stijl van het mozaïek op de beeldhouw-pilaren. Zodat alles in 1 stijl is; de gekke mozaïeken bewaar ik voor achter. En tussendoor ben ik hulpje, aangeefpiefje, met-cement-gaten-opvuller en boodschappen- en kookjuffie. En stenen sjouwen? Nou dat is dan mannenwerk. Want die zijn echt zwaar.

Gelukkig wil onze bouw-hulp ook rustiger aan doen. Maximaal 2-3 ochtenden wil hij meehelpen. Blijft voldoende tijd over om te ontspannen, uitstapje te maken en te genieten en even ‘’uit de bouwput’’ te komen. Genoeg te doen dus. Want de tuin wil ook nog aandacht, maar daar is het nu even echt te koud voor. Zitten we er voor de komende 30 jaar warmpjes bij. En nooit meer schilderen. Nou ja, een klein beetje dan.

 

Kat moest je wezen. Bij ons dan. Want de buurkaters vol testosteron laten zich te pas en onpas luidruchtig horen. Laatst was de Rus binnen op het terras. Te stom om zelf weer naar buiten te kunnen. Knalde tegen het glas op. En zoefde door de deur, die Joost voor hem opende. Stomme Rus. De Rode zat de volgende avond richting ons te kijken vanaf zijn muurtje. Aangestoken door de Rus; ‘’ze hebben daar een gezellig terras, zeg’’. Nou, blijf maar weg! En die helden op zachte pootjes van ons? Zwartje zat – terwijl Joost de Rus eruit bonjourde – gewoon in het huisje. Om er vervolgens uit te komen en bovenop te gaan liggen. Ziezo, had hij ook weer geregeld. En Mini? Die keek laatst heel boos vanaf haar lounge-plank naar beneden. Ik dacht, dat is niet koosjer. En ja hoor, dunstaartje zat voor het raam, krols op zijn katers te miauwen. Was Mini niet van gediend. Enfin, ik hoefde me maar even te laten zien en de vinger opsteken zo van ‘’ga je weg’’ en zoef, weg door het luik naar de tuin. Kattenbende.

 

Dinsdag was het even extra genieten, we kregen tot onze verbazing geld van de chipknip terug! Dacht dat we die leeggehaald hadden bij onze emigratie. We hebben bij ons favoriete tapasrestaurantje heerlijk gesmuld. Voor de verandering eens een meevaller. En dat van DE bank…

 

Opwarming van de aarde? Spanje beleeft thans weer een koude periode, zoals ze die 3 jaar geleden ook al had: kou, wind en vooral sneeuw tot aan zee. Gelukkig is ons huis goed ingepakt. Maar gisteren – woensdag dus – zegt Joost ineens ‘’het sneeuwt’’. Ja hoor, word wakker. Ik had nog geen koffie op, hij nog maar eentje. Nog te vroeg om te klussen, dus was ik bezig met schrijven. Maar ik keek voor de zekerheid toch even. Het stormt buiten, af en toe donkere wolken, een druppel en dan weer zon. En verhip, krijgt Joost gelijk? Ik loop zelfs naar buiten, om te ‘’voelen’’. En ja hoor, de zon schijnt op neerdwarrelende mini sneeuwvlokjes! Voor een minuutje of zo. In onze tuin! Heeft de afgelopen 30 jaar nooit gesneeuwd bij huis, zei onze buurvrouw een paar jaar geleden. Nou, op 4 februari de primeur; een paar verdwaalde sneeuwvlokjes in onze tuin. Ik ben duidelijk toe aan koffie. Als we een half uur later buiten de platen bij de woonkamer beginnen vast te maken – om de hoek dus - gaat het ook nog even een 10 minuutjes ijzelen. En heel hard waaien. Na een aantal platen stoppen we. Te koud, te winderig, en te naar weer. Hup, naar binnen. De warmte in; want de zon heeft het terras op 20 graden verwarmd. En dus gaan alle ramen binnen open. Op het nieuws lees ik, dat tot dinsdag a.s. een koude-waarschuwing geldt voor Spanje. En misschien krijgen we weer witte bergtopjes om ons heen. Voor even dan. Hebben wij weer.