Nieuwtjes

Xenofobe Chikkies

Hij lijdt aan inspanningsastma, zei hij ineens. Want hij raakt buiten adem als hij zich inspant (werk). Eerder een geval van gebrek aan conditie, zou ik zo zeggen….Gelukkig geen echt astma, want daar word je niet vrolijk van.

 

Nederlandse export van kaas lijdt onder Russisch boycot. Toch blij, dat vrijstaat Nicojo daar een kleine positieve bijdrage levert: dinsdag kwam weer een zending kaas uit Nederland bij ons binnen. Toch eens nakijken, of daar nog subsidie op gegeven kan worden…

 

Koud; ook februari is gestart met ruim 4 graden lager dan ‘’normaal’’. Maar het einde is in zicht. Ondertussen steeds meer amandelbomen die bloeien – ook bij ons in de tuin. En de eerste perzikbloesems staan op springen. De kas wordt afgebroken, nu de vriesperiode eindigt; de groentetuin is daar waar mogelijk al geploegd (er staat nog wat sla en selderie, de laatste wortels, te gebruiken in soep/saus, zijn gerooid). Deze week wordt nog gefreesd/bemest.

Het tuinplan is in de maak, dankzij het computerprogramma zou het een makkie kunnen zijn, maar helaas, kiezen moet je toch zelf en vooral vooruitzien; wat moet er tot juni erin? En waar? Maar ik kom er wel uit. Zaad-voorraad op houdbaarheid gecontroleerd en aantekeningen gemaakt wat nodig is. Om voor te zaaien. In van die Ikea bakken met deksel erop = worden dan mini-kasjes voor op het terras; zonder dat het kattengespuis breeduit over de net ingezaaide zaaibakken of potten neerstrijkt. Knoflook is al ‘’voorgetrokken’’ op het terras en duwt het plastic omhoog. De boerenkool – pas omgepoot – groeit letterlijk als kool en popelt om naar buiten te mogen. Als de tuin klaar is, moeten uien, knoflook geplant worden, radijs, wortel, sla, spinazie en biet gezaaid worden. Evenals erwtjes en nog zo wat spul. En ondertussen de diepvriezer leegeten, want er is nog veel groente (en langzaam minder fruit, dat gaat de goede kant op).

 

Met onze aardappelen is iets raars aan de hand. Vorig jaar gingen we over op 100% bio-pootaardappels. Nu doet zich de situatie voor, dat op de schil wat lichte verkleuring te zien is. Geen schimmel, geen aantasting door de aardappelmot. Bij het schillen en vervolgens koken ziet alles nog puik uit. En dan, bij het afkoelen, verkleurt die dekselse aardappel ineens naar bruin/grijs. Niet aantrekkelijk, zou een wel/niet enzymatische reactie zijn. Geen nadeel in voedingswaarde of voor de gezondheid, blijkt na vele uren van alles gelezen te hebben over dit verschijnsel. Maar het ziet er niet aantrekkelijk uit. Verdorie. Puntgave, prachtige, grote piepers, wel 120 kg geoogst, en dan dit? Nu moet ik experimenteren: citroensap of scheutje azijn in het kookwater; of de gekookte aardappel even door een zuurbadje (citroen) halen. Of in de schil koken, dan afkoelen/koelkast en dan zien of het verkleurt Enfin, verveling is er niet bij. Resultaat? Allemaal hagelwit. Snap ik het nog? Nee.

 

Als plan A niet lukt, moet je over naar B; gelukkig heeft het alfabet nog meer letters, nietwaar? Wil je buiten werken en het giet? Geen punt; gaan we toch gewoon iets anders doen? Wat vandaag niet lukt, komt morgen. Niet ‘’uitstel = afstel’’ maar gewoon praktisch zijn. Veel makkelijker dan ‘’het moet’’. Er moet namelijk niks. Nou ja, behoudens een paar zaken dan.

Neem nou die verbouwing: inmiddels heb ik de ramen besteld bij Pepe; die heeft tot nu toe alle ramen in de afgelopen jaren voor ons vervangen; hordeuren gemaakt en nog zo wat leukigheden. Prijs is natuurlijk wel wat anders dan bij Brico, en of ‘’dan heb je ook wat’’ hier opgaat, is maar de vraag. Maar goed, Vrijstaat Nicojo wil ook de plaatselijke Spaanse middenstand helpen en dus heb ik na een kort ‘’ik heb het nog geprobeerd’’ afgezien van dreiging en omwille van de vriendschap ja gezegd. Komt hij de 6 ramen netjes thuis brengen. Scheelt ook weer.

 

Nog 3 pak met isolatieplaten zijn besteld; Joost wil alle muren met 6 cm platen isoleren. Zit wat in. Had hij eerder kunnen bedenken. Maar dat noemt men ‘’voortschrijdend inzicht’’. Stenen bestellen we eind deze week. Het eindstuk van de fundering wordt door Joost deze week uitgegraven. Help ik om samen cement te maken en het te storten. Zo af en toe tuimelt het in mijn hoofd van alle dingen, die we nog moeten regelen; het is een heus bouwproject, maar ik ben niet de projectleider (terwijl ik als geen ander weet, hoe je een project runt). Eerder ben ik ‘’besteller, regelaar en navrager’’ als het in het Spaans moet, of hulpje, sloofje en aangever van spullen. Joost vindt het een leuke klus, en een fluitje van een cent. Nou, die centen zijn dus snoeiharde Euro’s, en een fluitje heb ik ook nergens gezien. Maar het komt wel goed, schatje. Op de website onder foto’s laat ik regelmatig de stand van zaken visueel de revue passeren.

 

Joost heeft het druk in de ochtend. Er wachten wel 4 die gevoederd en soms even ‘’gepakt’’ willen worden. Nee, die 4 katten, da’s mijn werk. Maar achter wachten 2 Chikkies en 2 tortelduifjes. Elke morgen zitten ze al op de uitkijk op de telefoonkabel bij het zwembad, en zodra Joost door het gangetje naar achteren loopt, vliegen zij mee, en vlijen zich op de stronken van de perenboom neer, om vervolgens door te vliegen naar de kippenren, in afwachting van ‘’hun’’ handje graan. En tegen schemer herhaalt zich het ritueel. En oh weh, als we VOOR het voer geven in de jacuzzi zitten. Dan vliegen de duiven vlak boven onze hoofden heen en weer zo van ‘’ben je niet wat vergeten’’ en lopen de Chikkies zachtjes tokkelend langs de muur bij de jacuzzi ‘’we zijn er ook nog’’. Maar het zijn verdorie maffe kippen. Xenofoob. Donkerbruin industrieel roggebrood, over tijd, blieven de dames niet. En de spiraaltjes-deegwaar? Ok, behalve de groene dan. Ik heb het even helemaal gehad met dat nuffige selectiegedrag. Eten wat de pot schaft, anders beland je in de pot! Nou ja, niet echt, maar dat weten zij niet…Alhoewel, de volgende dag maar 1 ei. Het kan verkeren.