Nieuwtjes

Over regen en Wippie heeft sjans

Je hoort mij niet klagen over regen. Ik kleed me wat warmer en de handen steek ik in warme handschoenen. Voor tuin, bomen, dieren, planten, waterbekkens en vooral ook onze saffraan, was het feest deze maand. Zoveel regen! Voor onze begrippen dan:  54 mm. Ons korte geheugen doet ons denken ‘’dit hebben we nog nooit meegemaakt’’, maar controle van data laat zien, dat we in voorgaande jaren – behalve 2014 met maar 8 mm – wel vaker ruim water kregen in maart, met dagen waar zelfs 30 mm viel. Dus…De meegekomen Sahara zand was een cadeau, maar had echt niet gehoeven, hoor. En even stoppen met miezelen, terwijl gemetseld wordt, was ook handig geweest. Afgelopen week overwoog ik serieus, of ik in plaats van mais en zonnebloemen rijst moet gaan zaaien. En dan een waterbuffel-vrouwtje aanschaffen, met houten ploeg erachter. Voor het bewerken van land en geven van melk. Voor o.a. kaas. 3 vliegen - met 1 buffel – in een klap. De komkommers stuiten tegen het plafond van ons Ikea kastje aan (2 grote plastic boxen, 1 dan omgekeerd als dak) en die willen er nu echt eruit. Maar Joost moet de rijen eerst frezen. Weekendwerk dus. Nieuw zaad moet gezaaid, en andere plantjes geplant worden. Maar vanaf nu geen regen meer en temperaturen tot 25 graden in zicht. Het wordt zomer!

 

De katten zitten ook mistroostig op het terras; hebben we ze eerst hun loungebank ontnomen (2 bokjes/steigerplank met zacht kleedje erop), regent het ook nog buiten! Niet eerlijk, denken ze, en kijken me verwijtend aan, als ik even ga kijken of er nog voer in de bak zit. Je hebt tenslotte personeel, nietwaar? En passant jaag ik tussendoor regelmatig die katten weg, die hier niet horen, of ruzie maken met de onze. Kijk, als die jongens nou sociaal waren, en zich laten knuffelen en in vrede met onze snoezels op zachte pootjes willen leven, zouden we ze zo adopteren, maar nee, te veel testosteron, machogedrag of egotrippen. Nou, dan zijn ze zelf schuld. Maar er lijkt thans enige verandering te bespeuren; Wippie heeft sjans met dunstaartje; zo af en toe zie je ze op de vroege ochtend samen dollen, en laatst waren ze samen op terras. Om een vorkje – of te wel brokje – te prikken. Helaas, Joost zat achter het raam. Maar wie weet…

 

Joost weer .  ‘’We zijn denk ik toch wel toe aan een nieuwe auto’’. Huh? Die zou pas over een jaar of 8 – 10 aan de beurt zijn? Hoezo dat dan, vroeg ik. Nou, de stuurbekleding begint te slijten….Grapje, ik snap het. Ik koop wel een mooie nieuwe stuurhoes, kan hij nog jaaaaren mee, want hij rijdt nog prima. Hij moest eigenlijk een beurt krijgen – de auto – maar door de verbouwing schiet dat er even bij in. Maar goed, we maken ook geen lange ritjes; hooguit naar bouwzaken, bodega en af en toe een restaurantje. Als we de komende dagen klaar zijn met onze bouwklusjes, kunnen we misschien nog even naar de Sierra de la Pila; daar moet het toch nu ook bloeien met al die regen, misschien is zelfs een orchidee – of twee – te spotten? Maar het werk gaat voor. De tuin ook. Dus we zien wel. En wie weet, krijgen we binnenkort eindelijk de Quad retour.

 

Oh, oh, oh, we zijn weer naar Petrer geweest, dat leuke familierestaurant. Weer andere hapjes vooraf gekregen, en zelfs per tafel bleek het af en toe te verschillen, het is kostelijk vermaak zo, en vooral lekker. Aan het eind, bij de koffie, kregen we papajarotos; dat zijn citroenblaadjes, gewenteld in een beslagje en dan gefrituurd en vervolgens nog even door suiker/kaneel gewenteld; een soort appelbeignet, maar dan anders, als u begrijpt wat ik bedoel. (dat blaadje eet je dus niet, dat dient alleen als ‘’drager’’ voor het beslagje). Zalig, niet vet en heel knapperig licht. Enfin, lang verhaal in het kort, Pa kwam met de ‘’masa’’ in een bakje aan tafel, en ging er eens goed voor zitten, Oma dicteerde dochterlief het recept en het werd ons in detail uitgelegd. Mocht ik ook nog het bakje mengsel meenemen. En kregen we nog eens 2 blaadjes toe, vers gebakken. Lief, he? Enfin, het recept blijft geheim, dat moest ik beloven, maar wie wil, komt ze maar proeven.

 

De bouwers van Vrijstaat Nicojo zijn er maar druk mee. Nu hebben we een oplossing gekozen, hoe we straks het dak boven, plus de muur vrijwaren van regen. Niet met dakpannen, maar met weerbestendige, keiharde, door-en-door gekleurde tegels. Het kost een paar dagen; uren googlen; winkels bezoeken; advies opzoeken en opvragen, maar dan heb je ook wat. Ziezo, de bestelling is gedaan. En nog een pallet met gele cement/mortel en nog zo wat zaken. Het blijft doorgaan. De komende dagen is Joost zoet met uitdagingen (rondje voor de badkamerventilator uit een steen snijden); en meters wand moeten gevoegd worden door mij. En verder gaan we zelf alle afwerkingen doen, zoals net onder het afdak, of afwerking van zijkanten tussen de raamkozijnen. Plus het gepruttel/figulierwerk van kleine stukjes passen, meten en snijden. De boys moeten meters maken en het zware werk. Doen wij de rest. Als de 2 hulpen nou de paasweek niet vrij willen, kunnen mogelijk alle muren opgetrokken zijn. Het schiet op. Maar….Met die regen he, dat is ook zowat. Die muren zien er dan ook NAT uit. Toch niet zo fraai, merk ik op. Afbreken dan maar? GEINTJE! Kwestie van wennen. Voor die ene keer dat het regent, he?