Nieuwtjes

Bouwvakkers, schuivende tegels en tuinbonen

Nou ben ik maar een leek, maar soms denk ik, dat Joost en ik samen meer weten dan die andere 2 boys, die zich bouwvakker noemen. En omdat ik ‘leek’ ben, heb ik af en toe een verfrissende blik op zaken of aparte oplossingen. Meestal dan. Het kan verkeren, nietwaar?

 

Afgelopen vrijdag was het een geklungel hier. Een van de jongens had duidelijk zijn dag niet. Enfin, ik dacht, zo komen ze op de hoogte van het keukenraam en nam polshoogte. 1 steen beetje voorbij het huidige raam, ‘’past het nieuwe raam wel ertussen?’’ vroeg ik. Vast wel, antwoorde onze jarenlange kluskompaan. ‘’Nou, ik denk van niet’’ en vroeg of we het samen even konden meten. Had met mijn lekenoog al lang gezien, da’s te krap….En ja hoor, verdorie, ik had nog gelijk ook. Terwijl Joost altijd roept ‘’ik let overal op’’. Nou, niet dus. Dat de niet-bouwvakker dit toch moest zien, zeg…..

 

 Pasen schoot er dit jaar bij in; de papier-mache kip ligt al maanden te wachten op zijn gips/vernislaagjes evenals de eieren. Had ik  zo mooi bedacht; paastakken, kippie, eitjes, sfeer. Tot het megaproject ertussen kwam. Klaag niet, hoor, naast klussen vraagt ook tuin en andere zaken om aandacht, dus blijft er meestal maar echt 1 dag/week over voor beetje lezen, tv kijken of zwemmen/ontspannen en even niets moeten. Hooguit paar kleine dingetjes dan. Maar het schiet op. Het wordt mooi. De ‘’bling bling’’ stenen voor de onderrand zijn er ook (natuursteen: graniet met veel glinster en af en toe een mooie nerf of gelig kleurtje erin), prachtig, als daar de zon op schijnt. En tussen de ramen? Gaan we het met dezelfde gele mortel aansmeren. Lijkt het alsof de kasteelmuur altijd al zo dik was.

 

Zwartje heeft ineens ontdekt, dat je bij de keuken achter tussen de twee ramen kunt zitten op een heerlijk zachte vensterbank. Zijn grote kijkers werden nog groter toen hij dat doorhad. Max is ook al druk aan het verkennen; straks zie je bij elk raam een lounge-kat. Elke avond en na gedaan werk lopen ze met zijn allen – soms samen en soms apart – rondom het huis, alles inspecterend, besnuffelend en soms uitproberend. Prachtig om te zien. Op de hoogste stenenstapel zich in de vroege ochtend gaan zonnen, is tegenwoordig ook favoriet. Maar de stapel slijt snel.

 

Tussendoor vindt Joost toch af en toe tijd om nog mooie foto’s te maken. Niet alleen van de Sierra de la Pila (zie: http://ocelotsfotoblog.blogspot.com.es/ ) maar ook in eigen tuin. En vrijdag kwam hij met een super foto: vijgenbladeren en een vijgje. Oh, oh, oh, haarscherp, super helder en prachtig diepgroene kleuren: http://zoom.nl/foto/macro/vijg.2499561.html?object=user&object_id=137447 Ik was altijd al zijn fan, maar dit moet je echt gezien hebben. Prachtig.

 

Nou dat weer: de 45 x 45 porselein tegels ‘’schuiven’’ boven op het dak (omdat ze schuin gelegd moeten worden). Pffff…Konden ze dat nou niet eerder hebben bedacht? Tom Poes verzin een list, denk ik dan. En ja hoor. Nu is eerst een (2e) voorbereidende laag cement erop gezet, minder schuin, en daarna mag het met lijm iets schuiner. Weer een ½ dag extra werk. En de verbouwing gaat ook meer kosten, meldt Joost bij de koffie. Knipogend. Want zijn werkkleding slijt te hard. Nou, ik heb net een overzicht van mijn royalty’s gekregen. Betaal ik wel een nieuwe overall. Kost misschien wel 20 piek. Ook weer opgelost.

 

En even later snap ik, waarom ons huis straks waarschijnlijk het enige in Spanje is met een dergelijke tegelrand in plaats van dakpannen….Eigenlijk hadden we geen zin in gedoe met dakpannen, waarvan je de rondjes dan ook nog moet dichtsmeren – een heel tijdrovend gedoe. Dus kwam ik met mijn briljante idee. Geen dakpan maar tegel! Gewoon lijmen, voegen en klaar! Theorie klopt. Praktijk? Nadat de eerste 3 tegels toch liggen, moet ik even komen kijken. Van onder naar boven. Wat ziet mijn oog? Juist, de onderkant van de tegels, die 15 cm uitsteken. En die hebben witte productieribbels. Geen gezicht. Oplossing; speciale verf gekocht, in eenzelfde kleur, en voor het lijmen van de tegels vooraf rand van 15 cm verven. En die 3? Werk ik wel bij met een kwast. Op de steiger, jawel, het is niet anders. Ach, het zijn er maar ongeveer 100 tegels, en de rest, die eerst op maat gesneden moeten worden. Vervelen is er niet bij. En na het schilderen nog voegen: de laatste stenen zijn onder het afdak geplaatst door Joost. Reuze onhandig om daar te werken, laat staan te voegen. ‘’Is niet mijn probleem’’ roept hij vrolijk als ik wat bedenkelijk kijk. Inderdaad, niet zijn probleem.

 

Moordneigingen. Ze gaan eraan. Allemaal. Onvoorwaardelijk. Nu. Nadat we de zoveelste nacht wakker werden van heftig geknaag – hoezo kleine boktorretjes, het lijken wel monsters! – Meldt Joost, dat hij als eerste klus na het ontbijt deze vernielaars van ons terrasplafond te lijf gaat. Met spuit en boor. Dat wil zeggen na het ontbijt eerst verzorgen van de kippen, 2 koppen koffie drinken en het zoom-rondje doen. Maar nu liggen de kattenpoezels in katzwijm. Alle 4. En de knagers zijn muisstil. Joost zet door. Hij weet ongeveer waar ze zitten te pitten. Heldhaftig boort hij toch wat gaten, want hij heeft hun knaagplekken in de smiezen. Niks siësta, rust of wachten tot later, here comes  the killing machine! Nu maar hopen dat het werkt, want als die knagers al onze latjes hebben doorgevreten, waaraan de plafondplanken zijn vastgemaakt, knalt het ooit met veel herrie omlaag. Oeps, dat willen we toch liever niet. Het was vannacht oorverdovend stil. Tot de katten begonnen te vechten om een ‘’vreemde’’ eruit te werken. Wij weer klaarwakker, maar ze hebben tenminste eens zelf iets gedaan. Ook weer meegenomen.

 

3 grote emmers vol met tuinbonen. Pfff, als ik het zo zie denk ik ‘’ik trek de struiken eruit, ik ben er klaar mee’’. Maar dan ga ik gewoon in de zon zitten, en dop ze. Dan blancheren. En dan dubbeldoppen, zo vinden wij ze het lekkerst. Ze staan nu even af te koelen, daarna ben ik een paar uur zoet met doppen en dat levert een paar bakjes vol voor de diepvries op. Het is dat het een geschenkje is: je plant 1 boontje, en uit een plant komt keer op keer een handje vol tuinbonen. Maandenlang. En dat over 25 meter. Gezond, vers, zonder troep, dan ben je toch al het werk subiet vergeten? Nou ja, een paar uur later dan…