Nieuwtjes

Pokkenwerk, confetti en ik-ben-toch-niet-gek

Dan heb je zo’n afdak voor de auto, waaronder natuurlijk ook gemetseld en gevoegd moest worden. Buitengewoon lastig, om daar fatsoenlijk te werken. Joost kreeg de stenen er allemaal in. Sommige met wat bredere/dunne voegen en opvulruimtes. Nou, ik wist het wel; ik voeg met helm. Voegen met zonder hoofdpijn dus. Het klusje duurde meer dan 4 uur met al dat gepriegel. Joost had ondertussen de tegels geschilderd, stenen gesneden en veel voorbereidingswerk gedaan. Topteam zijn we, al zeg ik het zelf, maar we doen echt heel veel. We staan (of zitten) er soms verbaasd van, wat wij allemaal presteren. En gaan gewoon door. Witte Hammerite is gekocht; we gaan alle rejas (hekwerken) toch wit schilderen, niet blauw. Valt minder op, en is lichter. Mijn klus dus. En zo af en toe verzuchten we – voor even – ‘’was het al vast klaar’’. Helaas, dat duurt nog even.

 

De Chikkies konden het onkruid niet meer aan. Joost de bosmaaier schoot te hulp. Tuinbonen zijn gerooid, een paar laten we drogen voor volgend jaar. Bonenkruid, paarse bieslook en koriander is uitgeplant. Bieslook, munt en citroengras zijn verpot; nieuwe aarde en snoeien  doet groeien, nietwaar? Radijsjes worden nu reuze knoeperds; het wordt tijd om weer bij te zaaien. Asperges? Het kan bijna niet op. Zalig met knoflook, citroensap, peper en Parmezaan. En nog steeds emmers vol met citroenen, sinaasappels en grapefruit! De nieuwe slangen zijn gelegd; zonnepitten zaaien dus! En geraniums voor de lange bak in rood en wit staan er prachtig bij.

 

Helaas, een van de boys moest gaan. Hij prutste dat het niet meer om aan te zien was. Voor het ontbijt had ik het al door. Wordt niks. Joost gaf hem nog 1 kans zich te herpakken daarna. Pech, lukte niet. Toen hij om nog wat meer mortel vroeg, was het eindelijk finito, basta. Niet nog meer verprutsen, ge moogt gaan. Zelf vond hij ook dat hij pet had gewerkt, hoefden we hem er niet voor te betalen. Was ik eerlijk gezegd ook niet van plan!

 

We doen het op zijn Spaans….Plastic flessen worden gevuld met paar stukjes vis en wat water, en dan tussen de fruitbomen opgehangen. Zou puik werken tegen fruitvliegjes en zo. Zeggen ze. En stinken dat het zal…Enfin, kan me niks schelen, als het maar werkt. Want fruit met wormpjes, dat vinden we niet leuk. Wordt vervolgd.

 

Rain is just confetti from the sky...Leuk, maar ik heb nu wel even genoeg confetti-gemiezel gehad en verlang even naar meer zon, want het onkruid groeit 4x zo hard als de rest.  En graag meer warmte als ik het mocht wensen, want voor april is het veel te koud, ondanks 20 graden en iets meer.

 

Het wordt langzaam aan steeds lastiger; al die vreemde poezels op zachte poten – en soms met agressieve houding – weg te houden van ons voer. Dus elke keer als we er geen zicht op hebben gaat de bak naar binnen. Laatst zag Joost weer een ‘’nieuwe’’, een reus van een tijgerkater. Nou ja, zeg. De katten lijken zich erbij neer te leggen. Is de bak op tafel is het schransen. En ’s avonds is hij binnen, raam op een kier. Zelfs Wippie komt nu gewoon naar binnen, nadat ze eerst een maand lang weigerde. Ook al zijn het maar een paar brokjes per keer, smullen is toch belangrijker dan de angst voor het raam op een kier.

 

Wil je mij bedonderen, moet je wel van heel goeden huizen komen…Deze week mail ontvangen van de Correos España. Zou je denken. Maar er zijn net even een paar woordjes iets anders geschreven dan Spanjaarden zouden doen (en ik heb een goed talengevoel, dus heb’t zo door). En dan, mocht ik de aangetekende brief – waarvan details in de aan te klikken bijlage – niet snel ophalen, zou ik een boete van 7,50/dag krijgen. Kijk, da’s nou net even een stom stapje te ver. Want Correos stuurt het gewoon terug. Boete voor niet ophalen? Leuk geprobeerd, maar hartstikke nep. Maar je zou maar net ongeveer rond die tijd een pakje hebben verwacht – zoals wij - en uit bijna automatisme de bijlage aanklikken. Niet dus. Laat ik het zien bij de postbode, maar helaas, die weet vlg. mij niet eens wat een computer of email is, laat staan een spam. Snapte het niet. Ik wel. FALSO!

 

En dan krijg je zomaar op de dag een bonus: een eekhoorn over de weg. In ons dorp! Wij stoppen, en ervoor gezorgd, dat het beestje veilig de grote tuin met palmen in kon klimmen. Zat hij op de palmenstam, en keek ons guitig en uitgebreid aan, zo van ‘’dank je wel, jongens’’. Ontroerend en prachtig. Zeg nou zelf, dan kan je dag toch niet meer stuk?