Nieuwtjes

Luiers, knalpotten en requiem voor de wielspin

en in de kast opgeborgen. Luiers. Het bleek nog een hele toer, dat zoeken naar gewone luiers, met zonder broekjes, van puur katoen. Toen we bij een babyzaak ernaar vroegen, keken ze ons aan alsof we van Mars kwamen. En dan had ik ook nog geen dikke buik...Nou, Amazon had ze wel; 10 van die prachtige katoenen, mooi geweven luiers! Pañal de gaia heet zo’n luier in het Spaans. Huh? LUIERS? Op mijn 56e?

Al jaren dimdammen Joost en ik over wel/niet een buiten-(hout)-oven. Want bij 30 graden of meer binnen brood bakken, tja… Maar wat ons steeds tegenhoudt, is het uren stoken met houd, de as en rook plus slechte temperatuurregulering. Dit jaar duurt de hele warme periode wel erg lang. En toch, er moet brood op de plank! En dacht ik ineens weer aan Rofco. Een echte broodoven, veel zuiniger dan een gewone inbouwoven (want goed geïsoleerd), met 2 chamottestenen en maar 35 kg zwaar; dus eenvoudig buiten neer te zetten in de warme tijd en als het kouder wordt, gewoon binnen in de keuken. Een ooit door Joost zelfgemaakt nachtkastjes wordt het onderstel met wielen. Kan het zo naar buiten. De stenen houden de oven lang warm, dus je kunt wel 2 keer een volle lading brood bakken, of nog een stoofschotel, of soep trekken of… Lang verhaal in het kort, vanaf woensdagavond beschikt Vrijstaat Nicojo over een professionele broodbakoven, voor nog lekkerder brood! Vooral van die broden met knapperige korsten; echte boerenbroden. Het deeg daarvoor moet soms wel 32 (!) uur rijzen in de koelkast (in bakken). Heb je verder dus geen werk aan. Maar de smaak wordt zo wel intenser. En na deze eerste lange rijs, strek/vouw je het deeg kort, en legt het vervolgens in rijsbakjes. En die zijn uitgelegd met – jawel – een luier (met bloem bestoven). Daar mogen ze rustig nog wat rijzen, en dan gaan ze omgekeerd via een schuif, op de steen in de oven (zonder mandje dus). Wat goed is voor babybilletjes, is prima voor zelfgemaakt brood, nietwaar? Enfin, maandag had ik al het zuurdesem aangezet; in het weekend wordt het bakken, buiten!

Een uitglijder. Letterlijk. Vrijdagmiddag gleed ik uit op een stuk natte keukenvloer. Met die stomme flip flops; want die zijn dan zo glad als wat. Enfin, op rechter ellenboog en rechter derriere buitengewoon hard geland op die tegels. Potverdrie, waarom maken ze geen, die terugveren? Of waarom heb ik niet ongeveer 20 cm vet daar als zachte opvang? Dan merk je pas hoe zeer een bot doet, wat je anders niet voelt…Enfin, Joost gooit gelijk die flip flops naar buiten, en zaterdag gingen we echte sloffen halen (van leer), met antislip zool; ergonomisch en robuust, horecakwaliteit.

Tomaten: ja hoor, eerst was het ¼ emmer, toen ½, en woensdag al ¾! Dat is veel dus! Nu gaat het nog in de vriezer, voor sauzen/soepen. En donderdag maak ik ketchup. Door al die hoeveelheden – plus dat we de aardappels ook kwijt moesten, heeft Joost bedacht, dat we de oude, grote vriezer gaan gebruiken; kunnen tomaten, vijgen, frites (23 porties) en aardappelbokjes (20 porties), boerenkool en zuurkool met gemak hun plekje krijgen. Het leek de afgelopen 3 dagen net een fabriek: emmers vol aardappels en tomaten werden verwerkt.  Ik kan even geen aardappel meer zien.  Donderdag neem ik een rustdag. Ga ik vrijdag wel boerenkool invriezen en zuurkool maken.

Een requiem voor onze wagenwielspin (…en een doodgemepte wesp); ’s avonds zaten we nog te genieten van het kunstige web, maar toen het donkerder werd, kwam ineens een vleermuis, en pikte de spin zo uit het net. Nadat ze uren haar web had gerepareerd. Helaas, ook de natuur is vergankelijk…..

Knal. Rechtop zitten we in bed. En dan herinneren we ons weer; het druivenknallen is begonnen. Ik noem het carbid-knallen, bedoeld om spreeuwen en andere vogels weg te houden van de druiven. Boem…boem…boem…keihard gaat het de hele dag door. En als een druivenboer het vergeet, ook de hele nacht. Nou, geef ons maar krekels en cicades – die overigens ook oorverdovende herrie kunnen maken.

Onze vogelkolonie, die zich tegen de avond nestelt in de diverse coniferen, heeft zich verplaatst naar de grote pijnboom achter. Honderden tot wel duizend (of meer?) vogels kwetteren tot een uur of 10 voordat ze eindelijk hun snavel dichtdoen en gaan slapen.