Nieuwtjes

Deja-vu, Gatootje = catootje, boomratje en ''het'' kater...

Nou waren we toch een poosje geleden zonder kaart en TomTom aan een prachtige rit in de binnenlanden/bergen begonnen? We bedachten vorige week een andere route, wel aanpalend aan het al bezochte gebied. Enfin, de eerste 1 ½ uur ging prima. Tot we een bocht namen en tegelijkertijd riepen ‘’he, daar is ook al zo’n aparte rots’’ om bij de volgende bocht te constateren, dat het bruggetje met de 3 bogen en de waterspiegeling een deja-vu blijkt…Het kan verkeren. Maar evengoed vervolgden we een klein stuk de ons al bekende route, en bogen toen af. Weer prachtig.

 

De Embalse Alfonso VIII bleek maar voor 10% gevuld. En veel te zout, vanwege o.a. de toevoer van zout water uit de Salinas La Romana (die we bezochten, kijk maar naar de blog van Joost in het weekend). Een beetje van dit stuwmeerwater kan vermengd worden met dat van de Segura, voor landbouw-irrigatie. Maar eigenlijk is het te zout. De beheerder van de Embalse was net aan een controlegang bezig, en legde ons graag e.e.a. hierover uit. En toen nam hij ons mee naar de uitkijk, helemaal hoog op de heuvel, waar je een schitterend uitzicht hebt op de Embalse en de omringende bergen; er zitten bergschapen, herten, wildzwijnen, eekhoorntjes, en bij het water zelfs otters. Dat was nog eens een prachtige verrassing, want anders hadden we daar nooit gestaan. En dan weer naar Cieza om voor de 2e keer te eten in dat restaurantje. Nou, we kunnen daar vlg. mij niet meer stuk, en ik heb nog nooit zo’n lekker geitenboutje – goed gekruid – gegeten in Spanje. Yammie! De kok wilde het recept wel kwijt. Na 10 minuten kwam hij nog eens terug, oh ja, er zat ook nog Vermouth en Cognac in, wist hij nog even te melden. Lief.

 

Hoezo, de hitte is over? Helaas, ietwat te vroeg opgeschreven, want overdag zitten we nog steeds tussen de 30 – 34, rond een uur of 8 ’s avonds is het vaak nog 26 – 29 graden en de nachttemperatuur zakt maar nauwelijks rond/onder 20 graden. Maar de tuin is weer klaar: inmiddels zijn 180 stuks sla/andijvie geplant (voor ons en Chickkies); tuinbonen, doperwten, radijs, spinazie, veldsla, rucola en romana sla gezaaid. Voor deze winter willen we maximaal 10 rijen bewerken;  we hebben er twee gereserveerd voor de aardappels; en dan zijn er nog 2 rijen ‘’extra’’ voor bijzaai/plant van sla en zo. Maar we doen geen uien, kool of bonen erin, eerst moeten de vriezers leeg. Dus dit is voor de ‘’eet’’ (alhoewel doperwtjes en tuinbonen kunnen we nog best wat hebben).  En helaas voor de Chickkies, de dagelijkse middaguitstapjes door de hele tuin zijn vanaf nu afgelopen; want nog eens fors geld uitgeven, alleen om de moestuin te omheinen, zodat zij overal los kunnen lopen is toch wat te gortig. Bovendien is hun eigen stuk bepaald niet klein te noemen.

 

Elke avond zitten we zo vanaf 1930 tot we naar bed gaan, buiten op het terras. Kijkend naar vleermuizen, en af en toe een boomratje dat via het Electra draad voor onze ogen oversteekt. En natuurlijk onze kattenpoezels, die af en aan komen, zich ook eens wagen aan een insectje in het licht vangen. En Blacky. Sinds donderdagmorgen geef ik het voer – op advies van de dierenarts – in de vervoerskooi, zodat hij daar zonder problemen binnenstapt. Hij zal wel niet blij zijn, als hij vervolgens dinsdag in de auto moet, om vervolgens gecastreerd te worden. Maar hij is heel aanhankelijk, ligt liefst lang tussen mijn voeten en aaien vind hij het fijnst. Maar hoognodig moet de oormijt behandeld worden (dan houden ook de wondjes op van het krabben) en misschien kan er wat aan dat gekuch gedaan worden (vlg. mij niet astma of bronchitis). Enfin, dinsdag wordt Blacky een ‘’het’’. En mag hij voorgoed bij ons blijven, want hij heeft een hoge aaibaarheidsfactor en is superlief, ook voor de andere katten. Het is nog even wennen voor Wippie, die blijkt hem af en toe met Zwartje te verwisselen en als ze dan merkt, dat het Blacky is, blaast ze even. Hij doet dan helemaal niets, en ja, dan smelt je toch? Nou ja, WIppie heeft nog wat meer tijd nodig, vooruit…

 

En Gatootje? Blijkt een Catootje….Verdorie, hebben wij weer. We namen dus eigenlijk heel gewoon aan, dat de 2e zwartjoekel een ‘’broertje’’ was van onze Blacky, tot we gisteravond ineens een krols geluid hoorden. Van haar dus. Dat we dat verdorie niet eerder hebben bedacht, zeg.  Joost nam eigenlijk ook als vanzelfsprekend aan, dat zwartjoekels mannetjes zijn. Niet dus…Zij is nog steeds alleen vliegensvlug bij ons aan het eten, laat zich niet socialiseren, we kunnen haar niet benaderen en regelmatig is het vechten met onze katten (vooral met Mini). We dachten dat de dierenopvang haar kan herplaatsen. Nee dus. En de straatkatten-post in het buurdorp steriliseert en plaatst terug, als ze niet sociaal genoeg is om bij mensen geplaatst te worden. Nou, dat moet dan maar, dan blijven we wel bijvoeren, maar kan ze in elk geval niet met een kroost aankomen. Dus die gaan we in een vangkooi vangen (we zorgen dan dat ze goed honger heeft), naar de opvang, die haar steriliseert en terugplaatsen. Misschien wordt ze dan na verloop van tijd wat minder agressief en wie weet, ooit nr. 6?  

 

Op het terras hangen vier ‘’kettingen’’ van chilies te drogen; van die superhete chilipepertjes die ik zelf uit zaad had opgekweekt. Staat best wel leuk, dat oranje-geel, zachtjes in de wind ronddraaiende ‘’gordijn’’. Ondertussen heeft Joost wederom een apart vlindertje weten te fotograferen; het klein Tijgerblauwtje! En laatst lag Blacky onder zijn voeten/tegen het statief aan, rustig erbij te wezen toen hij experimenteerde met diverse fotostanden. En genoot van de aaitjes. Dat hij de aaitjes ook aan het statief teruggaf, was niet altijd even geslaagd…