Nieuwtjes

Kattenstress, tuingedoe en zo nog wat

Vrijdag behandelden we Blacky tegen oormijt; hij ging zo hard tekeer met krabben dat ik vreesde, dat hij zijn oor eraf zou scheuren. Dinsdag morgen om 0930 is hij geholpen. Ik vind het maar niks, om 09.40 komt ze pas aankachelen, 2 Bloody Blits met onopgevoede honden lopen voor de praktijk. Zij neemt Blacky in ontvangst en zal hem eerst even ‘’parkeren’’. Dit diertje moet je direct helpen (is maar minutenwerk) zodat hij thuis bij mij in de armen wakker kan worden. Maar nee, om 11.30 nog geen telefoontje. Balen. Ik hou het niet meer en ga met Joost erheen. Ja hoor, hij is een je-weet-wel geworden. Helemaal nog in katzwijm van de narcose. Ze maakt zijn oortjes goed schoon en dan mag hij mee. Tot 14.30 is het nog goed te doen; hij is nog redelijk groggy. Dan begint hij ontsnappogingen te bedenken. Om 15.00 uur laat ik hem gaan. Maar volg hem overal. Help hem trap op/af waar nodig. Ben blij, als hij weer even kiest voor een dutje. Om 16.30 gaat hij onder de aanhanger liggen. Tot 18.00 uur. En dan gaat hij lopen. Ik erachteraan, want ik zat op de oprit op de uitkijk. Denk dat hij de hoek om gaat, het gangetje in. Maar als ik daar ook ben, is hij er niet. Ook niet op het terras. Zou hij verdorie toch ontsnapt zijn? Joost en ik lopen eindeloze rondjes. Onvindbaar. ’s Nachts slapen we niet (alsook de nacht ervoor). Stel, dat. We hebben veel zorg. Want toen hij nog niet zo stevig liep, haalden we hem op onze arm terug naar het terras, zodat hij niet de vijgenboom in klom. En dan lag hij helemaal slap. Bewoog niet. Eng. Doodeng. Enfin, om 06.30 hoor ik een piepklein miauwtje, een kuchje. Staat mijn kleine grote mannetje Blacky vrolijk op het terras zo van ‘’ik lust wel wat’’. Gelukkig. Onze roetmop, onze loverboy en opperknuffel is terug!

 

En de kooi voor G(C?)-atootje staat klaar. Woensdag overdag ging ze 2x bijna helemaal naar binnen. Maar net niet. Ze/hij(?) is slim. Ik vind zo’n valklep niet echt leuk, je schrikt je rot, maar het kan niet anders. We twijfelen ineens toch, of het niet toch ook een mannetje is? Maar hij/zij laat zich niet onder de staart kijken. Afwachten dus. En ook is het een hij of het, nog beter, dan alleen oren schoonmaken/behandelen door de dierenarts, en dan mag ze/het/hij weer los. En dan eindelijk wordt onze strategie beloond, om 11 uur valt de klep achter de kat dicht. Direct naar de dierenarts. Met oormijtspul. Want of we die ooit zo handtam krijgen als Blacky? Het is me wat, die katten. Nou, we kijken uit naar rust, ruimte voor uitstapjes en niet nog meer gedoe. Om 15.00 uur is ie nog in katzwijm en mag hij met ons mee terug. Een je-weet-wel dus. Tot 17 uur is het rustig. Af en toe even een halve poging, om vervolgens te liggen rusten. Ik aai hem in het begin, praat zachtjes, maar laat hem vervolgens met rust. En om 17.30? Is het oorlog. We hadden net bedacht dat we het terras dicht zetten, zodat hij echt pas weg gaat als hij goed is. Nou, niet dus. 17.30 de deur open, want hij vloog tegen alle ruiten op, sprong overal tegen op, viel mij bijna aan, en was zo een bal adrenaline/testosteron, dat hij – wilde hij zich niet ernstig bezeren – los moest. We volgden hem op afstand. En gelukkig, hij bleek achter bij de kippentuin onder de palm te gaan rusten. Een half uur later vonden we hem op het paadje. Ook in slaap. Nou, het zal wel goedkomen met deze wilde je-weet-wel-tijger, voer is er vanavond voor hem, op tafel en op de grond. 

 

Eindelijk, het boek ‘’The Geology of Spain’’ is binnen. Jaren zocht ik op Internet van alles op over fossielen, geologie, vindplaatsen en vooral meer kennis over welke rotsen waar in Spanje voorkomen (plus mineralen en zo). Voorlopig ben ik druk. Met leren. En straks kaarten/overzichten maken waar we wat kunnen tegenkomen. Dat wil zeggen, als de tijd ervoor is. En ik niet bezig ben met het kattenspul, de tuin of andere zaken…

 

Oh ja…Toen we vorige week de rijen in de groentetuin wilden frezen met onze tuinfrees, deed hij het niet. Hij startte, pruttel-pruttel en ‘’verzoop’’, dacht Joost toen. Ofwel stopte. Verdorie. Net een jaar oud. Hoe kan dat nou? Enfin, na nog enkele vergeefse pogingen toch maar de grote frees achter de trekker gezet, en het stuk land in een keer gefreesd (sneller en minder werk = voordeel bij een nadeel dus). En naar de leverancier gegaan, toen we daar toch in de buurt waren. Het zou vast iets kleins zijn, meenden ze daar. We moesten hem maar brengen en dan zouden ze ernaar kijken. Enfin, Joost kan zoiets niet uitstaan, en ging toch nog maar eens aan de slag met dat ding. Waarom kreeg hij hem wel aan de gang, maar stopte hij? Enfin….Lang verhaal in het kort (ik ben geen technicus…); het blijkt dat er een pijltje was bij ‘’on’’ voor de benzine…En ja, dat bleek, aldus zijn uitleg, niet helemaal duidelijk. Het machien doet het weer. Met zonder problemen. Tja, wat zal ik daar nou van zeggen? Niets. Mijn glimlach zei genoeg…

 

Zondagavond. We zitten klaar voor het ratjepetetje….(die, zoals Joost me fijntjes corrigeert, niet  over de elektra- maar over de telefoondraad – dus nog dunner – balanceert) om een uur of 11 zie ik ineens iets over de bodem lopen; verdorie, heeft hij de beneden-route genomen? Is wel een hele grote rat, denk ik nog, en in een flits zie ik hem door het licht lopen; een grote egel! Nou ja, zeg, hoe komt die nou bij ons? Rustig scharrelt hij rond, gaat onder de coniferen rondlopen en later zie ik hem nog eens voorbijkomen. Het is me wat. Een tv kan hier niet tegenop; een hele avond buiten op het terras is veel leuker! Tot nu toe hebben we hem niet meer gezien. Maar het zwembad is nu voorzien van een afzetting, zodat hij daar niet per ongeluk in kan lopen.

 

Inmiddels nog een paar tomatenplanten gezet, moet net kunnen. Donderdag hebben wij de eco-winkel wat aardappels gehaald om te zetten; want de Holandes komen nu niet. Pas in de winter (nov – jan). Vele mensen slaan kennelijk deze plantronde over, ofwel maken gebruik van patatas de consumo (gewone eet-aardappels dus). Omdat de oogst toch iets lager uitvalt dan die van het voorjaar. Enfin, laten kiemen, er zou in het weekend een buitje komen, waarna Joost nog eens diep freest en dan gaan ze begin vlg. week in de grond. Nog wat knoflook geplant; niet voor de teentjes, maar voor het loof, ajo tierno noemen ze dat hier. Een soort bieslook, begrijp je?    Nog wat ijsbergsla en romana gezet (voor ons en chikkies), en de gezaaide radijs en spinazie is al boven de grond; het gaat hard. We hebben zilver/goudfolie repen overal aan stokken gehangen, tegen de duiven en andere vogels, die gek zijn op net gekiemde tuinbonen en doperwten. Ik zaai nog wat wortels, en dan is het ‘’klaar’’. Om de week snijden we een meter asperge af, zodat hij opnieuw uitloopt, voor nieuwe (late) asperges. De artisjok zal binnenkort ook weer uitlopen.