Nieuwtjes

Voordeeg-mysterie, vulkaangesteente en snoezels

Vrijdag: eindelijk hebben we een goede nacht geslapen, even onderbroken in de vroegte door miauwende kattenpoezels, die eten wilden. Nou, vooruit dan maar, ik strompel half slapend naar buiten met brokjes. Bleken er nog een heleboel in de voerbak te liggen. Zwartje, Wippie en Blacky  wilden gewoon even aandacht. Maxi en Mini stiefelden arrogant weg, zodra brokjes in de bak vielen. Nou, ik weer terug naar bed. Katten…

 

Zachtjes tikt de regen…Eindelijk. Zaterdagavond begon het, en het drupte/miezerde en af en toe goot het even. Tot dinsdagavond hebben we inmiddels 28 mm gehad. Yippie! Niet echt heel veel, maar wij – en de natuur – zijn met elk druppeltje dik tevreden. Blacky is slim; hij arrangeert zich op de handdoek voor de opening en blijft lekker binnen. Zondagmorgen rond een uur of 2 blijkt dan ook Gatootje aan de dis te verschijnen. Joost zag hem. Fijn. Ik maakte me toch een beetje druk, of het allemaal na zijn castratie en zijn veel te wilde/te snelle vertrek na de narcose wel goed ging, omdat hij maar niet wilde komen. Enfin, hij is er weer. En vreet zijn buikje kogeltjesrond (Blacky’s ‘’overtollige’’ vel is trouwens ook bijna opgevuld…). Maar als we contact willen maken, is ie foetsie. Het zal nog wat tijd vergen, om vertrouwen op te bouwen. Het betekent wel af en toe hier een hoog zwartjoekelgehalte; als Gatootje ooit besluit om ook te blijven, hebben we dus 3 zwarte je-weet-wel-katers. En 3 damespoezels. Overigens, zwartjoekels, of roetmopje…Dat zijn door ons liefdevol uitgesproken woorden. Hoeft de VN niet te zeuren bij Vrijstaat Nicojo. Hier geen Zwarte-Piet-gedoe over onheuse benamingen, discriminering of beledigd kunnen voelen van sommigen…. (een foto van Blacky vind je  overigens onder Foto’s/Katten = de laatste).

 

Zaterdag ben ik aan het puzzelen/doorrekenen wanneer ik wat moet doen, als dinsdag weer broodbakdag is. Dat vereist hoge concentratie. Zondagmorgen is het 1e voordeeg aan de beurt, om 0900. Prima tijd dus. Dinsdagmorgen al vroeg in de weer. Joost helpt (vooral met opruimen en broden in/uit de oven schuiven). De oven is binnen, want het is een grijze, niet warme dag. Resultaat van onze inspanningen:  8 tarwe ½ volkoren broodjes, 2 landbroden met spelt, rog en volkoren, 2 zadenbroden, 3 baguettes, 2 focacia’s met ham, olijf, ansjovis (1 ½ opgepeuzeld gedurende het broodbakgebeuren); en nog een pan de cristal…Nou ja dat laatste, dat is me wel wat….Ik was dus nogal druk die ochtend met alle deegsoorten netjes af te werken/te laten rijzen/bewerken/vouwen en vormen. Enne…Toen vond ik ineens in de koelkast nog een bak met voordeeg. Geen idee, voor welk brood. Hoe kan dat nou? Enfin, improvisatie dan maar: ik knutselde zelf een pan-de-cristal achtig deeg in elkaar, op hoop van…Het werd prachtig! Met heel veel grote luchtgaten. En welk brood mist nu het voordeeg? Zo te zien geen een; alle zijn prachtig gelukt en smaken volop. Tot op heden heb ik het mysterie van het voordeeg nog niet weten op te lossen….Oh ja, ook nog een 18-tal pizzabodems gebakken op voornamelijk restwarmte. Om 15.00 uur is alles klaar, spik-en-span opgeruimd/schoongemaakt door Joost en moe en voldaan genieten we van een glas rode wijn. Volgende keer toch minder broden plannen? Joost gniffelt voor zijn PC…Wat een stoethaspel ben ik toch. Ja hoor, je hebt gelijk.

 

Of ik effe foto’s wil bekijken, vroeg Joost me na de planbordexercitie op zaterdag. Nee he, het is niet waar!  Onder een van de sinasappelbomen in de grote tuin heeft hij foto’s gemaakt. Van de grootste wolfsspin…de Hogna radiata met een enorme eicocon….Of te wel, het zal niet zo lang meer duren voordat er honderden  kleine vogelspinnen rondlopen nadat ze eerst op Mam’s rug hebben kunnen reizen. Heb ik weer! Ik overweeg sterk, om de kippen tegen schemer vrij te laten en daar onder ons toezicht te laten scharrelen. 1 is nog tot daar aan toe, maar honderden van die joekels? Joost stelt me gerust; ze zullen heus niet allemaal overleven. Nee, maar toch, liever niet, ook al ben ik dan niet meer zo bang, dit is net even iets teveel van het goede. Joost verkneukelt zich. Zoomwaardige foto’s zijn het geworden. Inderdaad, Joost, prachtig. Als je er van houdt. Geef mij maar een knuffelzachte snoezel op maar 4 poten….Of prachtige foto’s van slakken, die ineens opdoken na de regen. Of patrijzen. Veel leuker.

 

Woensdag is het na 3 dagen druil mooi, zonnig weer met 24/26 graden. Tijd voor een uitje. Naar het regionale natuurpark Sierra del Carche. Tussen Pinoso en Jumilla. Het gebied, met 3 bergtoppen (de hoogste 1372 meter) is van oorsprong vulkanisch. Een paradijs voor geologen, paleontologen en natuurliefhebbers. Ofwel voor diegene, die houdt van stenen, mineralen, fossielen en flora en fauna. Nou, ik zou ook eens foto’s maken. 82 stuks. 2 meer dan Joost. Met mijn toestel. Als ondersteuning voor ‘’mijn’’ geologiehobby. Thuis; alles blijkt onscherp. Het is een toestel voor dummy’s! Joost bekijkt mijn toestel eens goed. Wat blijkt? Instelling verkeerd. Aan die toets kom ik nooit! Ik focus en druk af! Nou, ik doe het niet meer. Fotograferen. Laat ik aan hem over. Maar toch…een aantal rotsformaties, rotsen en mineralen kreeg ik op de kiek; wordt weer determineren! En Joost die lieverd, heeft heel veel van ‘’mijn’’ foto’s ook gemaakt. Veel beter natuurlijk. Heb een heel boekje over dit prachtige gebied, dus dat wordt lezen, bestuderen, puzzelen. Het is een prachtig stuk natuur, er komt nauwelijks iemand, en er is veel afwisseling van landschappen. Er vlogen weer vele vlinders rond, maar allemaal ADHD’tjes. Uit het park reden we langs de Salinas Las Rosas – een van de 18 inlandse zout-winningsbedrijven in de regio Murcia. Er zijn nog een paar open/in werking, maar velen zijn historisch; zoals La Romana bij Embalse Alfonso XIII. Bij Pinoso wordt zoutwater afgevoerd naar Torrevieja, waar het zout in bekkens verder opdroogt. Heel interessant en indrukwekkend. We hebben dus nog een paar salinas te bezoeken…. Een mooie, vermoeiende dag; de wegen waren ‘’bospaden’’, niet verhard, maar redelijk goed berijdbaar (met vaak erg heftige hobbels), ware het niet dat door de afgelopen regendagen her en deer wat rotsten omlaag waren gevallen/scheuren etc. optraden. Landschappelijk gezien – ook zonder voorkennis – zeer de moeite waard. Het lukt ons nog steeds, om binnen 200 km in onze ‘’achtertuin’’ elke keer weer iets nieuws te ontdekken!