Nieuwtjes

Ondeugende jongen, tuinmysterie en lichtgevend nummer

Monte Arabi, een magische plaats in Spanje, zo wordt erover geschreven. Op nog geen 70 km van ons vandaan bij Yecla (zie blog). Nou, het was werkelijk alsof je in een andere wereld terechtkwam. Ciudad Encantada, Las Medulas, La Zumeira en de grot op Mallorca zijn maar een paar plekken in Spanje, die eenzelfde kwalificatie hebben. Ach, je vindt lijstjes van de 5, 10, 15, 20 of meer meest spectaculaire, magische, romantische of andere oorden hier. Het is maar net, welk criteria je hanteert. Feit is, dat we binnen een 200 km om ons heen al zoveel prachtige parken, beschermde gebieden en bijzondere plekken hebben bezocht – en nog lang niet klaar zijn – dat het bijna overweldigt. Joost zegt ‘’nog jaaaaren tijd’’ om alles te zien. Mijn plan is, om elke week een bijzondere uitstap te plannen. Werk aan de winkel. Ondertussen ben ik druk meer te leren over de geologie van Spanje, en in het bijzonder die van de provincies Alicante en Murcia. Heel boeiend. Tussen het leuke werk door zijn er ook ‘’moetjes’’; de rejas (hekwerken) bij de ramen zijn inmiddels nagelopen en waar nodig is bijgeverfd. 2 houten palen en 2 zijstukken bij de afkapping moeten geschuurd/in de verf gezet worden. En ook de houten ligstoelen moeten in de olie gezet worden. Overigens geen rotklusjes voor mij. De kozijnen in huis moeten eigenlijk ook. Veel te veel werk, zegt Joost, stel maar uit. Want eerst moet alles dan geschuurd worden. Ana…hou je van schuren…?

 

Moriaantje, zo zwart als roet…dat komt in ons op, als we naar Blacky kijken. Die is echt pikzwart (maar wel met heel veel witte haartjes) ten opzichte van Zwartje, die eerder zwart-bruin is. Gatootje is ook al zo roetzwart, met een ietwat smaller koppie. Maar als het in pikkedonker weer een gekrijs van jewelste is buiten, helpt ons deze kennis niet. Want in het donker zijn ze onherkenbaar. Moet toch eens nadenken over lichtgevend nummertje of ander herkenningsteken…Wil de enige, echte roetmop zijn poot opheffen?

 

Het moet niet veel gekker worden; eerst het mysterie rondom een ‘’vergeten’’ voordeeg; en nu de verdwijning van zaadgoed en plantjes in de tuin. Heb ik weken geleden van alles gezaaid, blijkt het meeste – na een snelle opkomst – ineens weg! Slaplanten zijn duidelijk aangevreten, ondanks al die glanslinten. Nou, een egel vreet echt geen slablaadjes, of vergrijpt zich aan doperwt- en tuinboonscheuten, vogels wel. Ondanks linten? We vermoeden dat er andere krachten aan het werk zijn. Maar weten nog niet wat. In elk geval stevig balen. Ik ga nog een poging doen en in het weekend in/bij/doorzaaien. Maar als het dan nog niet lukt, stop ik ermee. Voor nu dan.

 

Maandag zwoegde ik me door het dossier Quad heen en zette het in het Spaans op papier. De importeur heeft de Quad uit Taiwan geïmporteerd maar de off-road technische gegevens voor de on-road opgegeven. En ‘’vergeten’’ te betalen. Nu is ie foetsie. De ITV (soort APK) wordt daarom geweigerd. Tenzij we 1500,00 betalen voor een ‘’project’’ om de onjuistheden te corrigeren/te legaliseren.5 minuten werkje… De fabrikant weigerde in eerste instantie medewerking, maar kwam in maart toch met het certificado, dus dan zou het klaar moeten zijn? Niet dus. En het is natuurlijk bijzonder vreemd, dat tot 2x een vergunning om op de weg te rijden is afgegeven, die plots in 2014 niet meer zou gelden. Enfin, we gaan naar de ITV in Elche. Spreken met de directeur. Die snapt het en belooft een oplossing te zoeken. Woensdag zijn we weer op zijn kantoor. Een ingenieur van de Uni Miguel Hernandez zal zich over deze kwestie buigen, en hij zal contact met ons opnemen. En als dat ook niet goed uitpakt. Ja, dan moeten we een aanklacht indienen. Pfff…Zoiets duurt jaren, en ondertussen kan de Quad naar de schroothoop. Duurkoop; we dachten destijds, slim te zijn om in plaats van een 2e kleine auto een quad voor kleine afstanden aan te schaffen. Mijn hoop slinkt.

 

Een piepklein Conehead-mantis fotografeerde Joost. We waren vlak bij Alguena een paadje ingereden, dat naar een Penyal Gordo wandeling wees. Een erg stenig pad, bij de laatste amandelboom dan maar uitstappen en even verder verkennen; ik natuurlijk turend op de grond naar de stenen. En ja hoor, uit mijn ooghoek merk ik een beweging op. Ik kijk even op en denk ‘’he verdorie, een spin’’. Maar even later beweegt ‘’het’’ zich schokkerig, en ik kijk nog eens, want dat is karakteristiek voor een mantis (= bidsprinkhaan). En ja hoor, een klein snoesje, met een ongeveer gelijke kleur als de stenen waar hij op rondwandelt, bijna onzichtbaar. Ik roep Joost – die natuurlijk net niet de macrocamera bij zich heeft – en het lukt hem toch om dit diertje met de P900 te fotograferen. Als je maar weet te kijken…Thuis op internet de wandelroute opgezocht. Blijkt een lastige. Maar hij kan van 3 kanten gestart worden, en eentje lijkt me wel te doen. Later…

 

Blacky wordt een kleine ondeugende jongen; soms haalt hij kattenstreken uit, maar het liefst wil hij gewoon aaitjes. Eerst wacht hij op het wasplaatsje tot ik wederom met een volle bak was kom op het op te hangen – strategisch zo languit liggend, dat ik de wasmand dus moet neerzetten en hem eerst van de nodige aaitjes voorzie voordat ik verder mag – een ‘’tol’’ op z’n kat’s – en de volgende dag ligt hij op het plateautje bij het terras (boven de bank) prinsheerlijk alles in de gaten te houden; Ana’s handen vindt hij ook prima, dus af en toe moet ze even stoppen met ramen lappen en is het aaitjes tijd. Wat een knuffel. Nu heeft hij bedacht, dat hij met me mee kan lopen: perfect aan de voet, stop ik, stopt hij ook, ga ik verder, hij ook. Net een hondje. Zodra ik uit een deur kom, staat hij vrolijk op en komt naar me toe. Het is, dat katten niet kwispelen…Een doddel is het.  Soms zitten ze met z’n 5 aan de dis, en dan weer is het van ‘’he eng, wie ben jij’’ en doen ze net alsof hij vreemd is. Rare kattenpoezels. Enfin, het blijkt, dat een of meerdere van onze zachte viervoeters toch wel bereid zijn, hun territorium te verdedigen, maar helaas gebeurt dat in de vroege ochtendstond, en schieten we dus uit onze hard nodige slaap om vervolgens  te constateren, dat de vreemde poezel weggejaagd is en onze knuffels popelen om een vroeg ontbijtje te nuttigen. Volhouden, poezels!