Nieuwtjes

Poortwachter, poezenbloembak en kippenvleugels

De ‘’herfst/winterstand’’ is rondom het huis ingezet: de zonneschermen zijn opgeborgen, de oude bloembakken zijn opgehangen en daarin zijn diverse soorten sla, snijbiet en boerenkool gezaaid plus knoflookteentjes geplant (voor het loof, niet voor de bol). Niks bloemen, die het toch niet blijven doen, maar op hoogte iets nuttigs ermee doen. Veel beter.

 

En die grote bloembak bij het zwembad? Alleen de rode geraniums leven nog. Maar het wordt er niet fraaier op. Balen. Overweeg om beton erin te storten en er een sculpturen- of stenen/fossielentuintje ervan te maken. Alsof de katten dit aanvoelen, liggen vanmiddag Mini, Zwartje en Maxi in de bak. Tussen de geraniums. Die bak naast de terrasdeur opzij met de Spaanse margrieten? Liefst zou ik die ook met kiezels, mooie stenen en misschien een enkel groen iets (grasachtige?) willen ‘’versoberen’’. Scheelt water geven en ziet er verzorgder uit dan nu. Maar goed, we wachten nog even tot de herfst…

 

Maandagmorgen om 03.45 glijdt Joost het bed uit en kleedt zich aan. Foto’s maken van de luna del sangre; of te wel de bloedmaan. Om 05.30 komt hij weer terug. Eindelijk. Kan ik tenminste weer slapen. Of hij mooie foto’s heeft gemaakt? Hij denkt van niet. Te veel bewolking. Verdorie, en daarvoor offer je kostbare slaapuren op. We zetten wel de wekker, want wervelwind Ana zal om 09.30 op de stoep staan. Joost bekijkt de foto’s in de loop van de ochtend, terwijl ik bezig ben, om de reja (hekwerk) van het schuurtje opnieuw te verven. Dan vindt Joost eigenlijk, dat de reja aan de achterkant (gastenhuisje) ook beter wit dan (nu) blauw geschilderd zou moeten worden. Geen punt. Joost regelt een ophanginrichting achter bij de grote pijnboom; Ana maakt de reja met haar schoonmaak ammonia schoon en ik schilder verder. Kom ik terug, door het gangetje, Ana passeert me en wijst naar de reja (zijkant keuken) ‘’die schilder je zeker ook wit, he?’’. Nou, pas in het voorjaar, roep ik. Maar even later, als ik achter klaar ben, neem ik het toch even mee. Immers, pot is open, kwast is gebruikt, en zo groot is het niet. Enfin, het is allemaal weer geschilderd, mag de winter komen. Nou ja, figuurlijk dan, want gelukkig is de winter hier een van zonnige, warme dagen en hooguit koude nachten, maar daar zal ons renovatie/isolatieproject de kou buitenhouden en de warmte binnen.

 

Antislip-sloffen voor binnen? Ana-slip is nodig! De vloeren zijn door onze wervelwind zo spiegelglad, dat je kunt schaatsen op sokken, voeten of antislip-sloffen. Daar is niks tegen bestand. Langzaam lopen dus.

 

Dinsdag is het fris, grijs en voor woe/do wordt regen aangegeven. Echt zo’n dag voor een eerste warme soep: een rijk gevulde tomatensoep uit eigen tuin met boontjes, wortel, ui, knoflook, bloemkool en zelf gedraaide mini-gehaktballetjes. Voorzien van zelfgebakken brood met kruidenboter. YAMMIE. Laat de kou maar komen, wij zijn er klaar voor. Nou ja, beetje kou dan.

 

Blacky is onze nieuwe poortwachter: elke nacht ligt hij voor het luikje op de wacht. Binnenkomende vreemde poezels? Laat hij even begaan, maar oh weh, als ze weer willen vertrekken; dan gaat hij even staan en van schrik knalt zo’n poezel dan tegen de glaswand omdat hij zo gauw het luikje niet vindt. Met hoofpijn terug naar af dus; die zien we een paar nachten niet, denkt Blacky dan. Goed zo! Voor de ultieme snoezelfoto van onze Blacky zie Zoom: http://zoom.nl/foto/dieren/wild.2584787.html?object=user&object_id=137447

 

Woensdag hadden we even zin in een simpel maaltje zonder pretenties; gewoon een salade met kip, knapperige deegrolletjes met garnalen en pikante kipvleugeltjes. Tja…de nieuwe serveerster had een vies t-shirt aan en Joost moest helpen, de fles wijn te ontkurken. Olijven werden op een stokje geserveerd; reuze onhandig als je met z’n 2 zo vier olijven moet oppeuzelen. Ansjovis leek veel droger dan anders, sla had verkeerde dressing en harde stukken kip. En toen kwamen de kipvleugels. Joost snijdt zijn eerste stuk doormidden. RAUW stuk! Direct de ober geroepen. Rauw gevogelte is gevaarlijk en onacceptabel! Terug naar de keuken. Komt terug met een kletsverhaal van ‘’ligt aan de machine’’. Niks mee te maken; kok is verantwoordelijk voor toebereiding. Poos later komt hij met 2 kroketjes als zoenoffer…Blijkt er een van binnen nog koud….Helaas, dit is geen klucht, maar trieste realiteit. Kok en ober komen een hele poos later terug. Kok met nieuwe – aan de buitenzijde half verbrande – kroketten, en ober met mandje kipvleugels. Ik hoef de kroketten niet. De kipvleugels zijn oneetbaar; zo hard doorbakken dat ze niet meer rauw zijn, maar eetbaar is deze droge, vezelige troep niet. Hoe moeilijk is het om goed te koken? In het begin was het gewoon simpel, smakelijk en makkelijk. Nu? Flut. Nou, we hadden het verkeerd, wilde kok nog proberen, in zijn vieze koksbuis: de kip was niet rauw, maar dat was de kleur, als je de kipvleugels in stukken snijdt. Nou ja zeg. Nu heb ik al wel zeker 100 kippen in de laatste jaren uitgebeend/in porties gesneden, maar wat wij op ons bord hadden, was NA bereiding rauw! En de klant heeft altijd – ook indien van niet – gelijk. Enfin, dezelfde leverancier, dezelfde bereidingsmethode, dus hij snapte het ook niet. Ik wel; een kok die zijn passie voor koken kwijt is; niet let op hygiëne en personeel en op automatische piloot werkt. Restaurant niet schoon; menu buiten met iberico-varkensvlees bleek onjuist (rundvlees moest je daar al niet eten want dat komt uit Duitsland (!) terwijl er zo goed vlees uit Asturië/Galicië komt???) . De afgelopen tijd vielen ons al kleine dingen op, en deze keer? 1 teveel. Over, uit, en liefst sluiten die tent. Het enige goede wat ze deden: we hoefden de rekening niet te betalen. Adios.