Nieuwtjes

Uitstapje, picnic, tuinbonenblaadjes en zo

Kijk, dan is ons weer regen in het vooruitzicht gesteld. Ik wilde pertinent nog het laatste onkruid in de groentetuin wieden, wetende, dat na water alles nog harder groeit… en Joost strooit vrolijk onder de fruitbomen mest, in afwachting van de regen van boven. Die kwam dus niet. Nog geen drup. Pech. Vrijdagmorgen toch maar weer de waterinstallatie aangezet. Eerste asperges geoogst(we hebben een deel van het loof afgesneden, de rest volgt om de paar weken); 2x/jaar genieten we van dit heerlijke groentetje; lekker met een beetje boter, knoflook en peper. Oh ja, jonge tuinbonen-blaadjes hebben we ook opgepeuzeld. Via een programma van Jamie Oliver leerde ik – uiteraard nog even gecheckt – dat die hartstikke lekker zijn: zo in de sla, of kort gewokt a la spinazie. Klopt!

 

Dinsdag is het zover: we gaan werk maken van opbergruimte voor onze stenencollectie; 2 dagen sprokkelen bij 2 marmermijnen leverde weer veel mooie stenen op; sommige marmerbrokken hebben prachtige insluitingen van mineralen; je ziet dan calciet- en kwartskristallen vonkelen, prachtig! De plantenbak is omgetoverd tot fossielen-stenen show bak, en achter op het plaatsje tegen de wand staat een stelling voor al die prachtige stenen. De fossielen en kwetsbare stenen (zoals Yeso – gips) die niet goed tegen water kunnen, krijgen hun plek op de stelling onder het afdak. Even verplaatsen/kiezen en schuiven dus.  Zo ongemerkt heb ik over de afgelopen jaren samen met Joost heel wat weten te verzamelen. Ik blijf me verbazen over steen/rots/bergformaties, fascinerend, hoe sommigen echt honderden miljoenen jaar oud zijn!

 

Maar voorafgaande het ‘’leuke’ ’werkje hebben we maandag hard gewerkt; ruim 75 palmbladeren zijn afgezaagd en ’s avonds zijn de palmen weer behandeld. Nu nog op het land de 12 waaierpalmen snoeien; dat zal ook nog zo’n 70 bladeren opleveren, doen we eind van de week, en halen ze dan op met de tractor. De bougainville aan de voorkant is opgebonden – bijna niet te geloven, dat hij weer tot aan het dak is gegroeid nadat hij in januari door het murenproject helemaal is gekortwiekt. De dagtemperaturen zijn nog rond de 23 – 26 graden, met soms uitschieters naar boven. ’s Nachts kan het behoorlijk afkoelen, maar de binnentemperatuur blijft comfortabel op 23/24 graden. Joost blijft echter regelmatig roepen ‘’het wordt bijna winter en kerst komt eraan’’. Ja, Joostje, maar nu nog even van Indian Summer genieten, ofwel de tijd tussen zomer/winter met veel zon. Oh ja, de eerste 12 puntjes van saffraan zijn al boven de grond. Over een week of 2 weer dagelijkse oogst?

 

Niet te geloven; ons straatje/buurtschapje kleurt rood-wit-blauw! Een 2-tal maanden geleden kwamen we erachter, dat aan het eind v/h straatje Nederlanders het huisje van de voormalig Britse eigenares hadden gekocht. Ze werken nog in NL, dus komen voorlopig vooral gedurende vakanties hier. Onze rare Hollandse buurvrouw is sinds maanden weduwe, maar woont er nog steeds. En het huis van onze buurman Antonio – compleet vervuild/achterstallig onderhoud en een woekertuin - is eveneens verkocht. Aan 2 Nederlandse dames met 7 honden. Een van de dames woont al 20 jaar in Spanje (waarvan 12 in ons dorp). Blijkt het de pedicure bij mijn kapper te zijn! De wereld is klein. Ze hebben veel plannen, en inmiddels zijn al 5 containers met troep/tuinafval weggehaald, er zullen naar hun schatting nog 3 volgen. Plannen zat. Benieuwd hoe het gaat worden. Nu nog hopen dat de bouwval tussen het mooi opgeknapte Hans-en-Grietje huisje – met een omheinde speelplaats voor 14 katten - op de hoek en ons wordt verkocht; maar ze willen ruim 2 ton. Zo compleet belachelijk, dat ook de makelaar niet van zins is, te adverteren en zijn naambordje verwijderde. ’t Is helemaal niks, behalve een grote zooi. Het zal zo tot ruïne vervallen…

 

Woensdag wilde Joost eens richting bergen rijden die we nog niet kenden; helaas staan er zelden/nooit bordjes op – tenzij het een nationaal park is – welke het is. Maar goed, we vinden het wel uit. Eerst maar op/tegen die berg aan rijden (figuurlijk dan, he). En ja hoor. Via een paar vergeefse pogingen - nou ja, wat heet, ook interessant, en nog wat fossielen tegengekomen - komen we bij een bord met wandelroutes. Naar de Sierra del Cid. Ziezo, weten we dat. Van Agost uit gaan we vervolgens nog eens richting deze berg, en komen een bordje tegen; Via Verde Agost – Maigmo en Rincon Bello. Nou, dat was inderdaad schitterend! El Cid/Rincon Bello is een schitterend natuurgebied, met prachtige rotsformaties, en vergezichten bovenop tot aan Zee. Er waren 2 afslagen tussendoor, maar we bleven rechtdoor rijden. En kwamen vervolgens uit in Petrer. Ziezo, nu we dat weten, zijn we vandaag de route andersom gaan rijden. Prachtig! Heerlijk gegeten op de prachtig aangelegde picknick plaats; ik had nog wat stukken gebakken zalm; dus zalmsalade, gemengde sla met dressing, eigen brood, kaas en ijsthee. Alles apart in de koelbox, kleedje op tafel, kussen onder ons derriere en smullen maar.  En in plaats van richting Agost namen we de weg naar boven, Palomaret, blijkt een parapente-plaats te zijn; ofwel waar je vanaf glijdt als parasailer. Prachtig, we hebben een paar gevolgd die in de lucht gingen zweven.

 

Joost blijft ondertussen de ene na de andere schitterende panorama foto maken met zijn nieuwe P 900 camera; dat is echt een wondertje; feilloze 180 en zelfs 360 graden pano’s!

 

Snoezel-ondeugende-puber Blacky luistert feilloos als we hem terechtwijzen om niet achter WIppie te jagen of ander kattenkwaad uit te halen, maar soms wordt hij ook geprovoceerd, en dan doet hij gewoon mee. Prima. Als ze het daarna weer goedmaken. En daar lijkt het op. Pais en vree. Houden zo.