Nieuwtjes

Grapefruit, Arbo en pelmachien

 

Oh, oh, oh. Joost kwam even showen. Met een grapefruit, haast zo groot als een voetbal. Nou, als je ziet wat daar aan afval verdwijnt! Kunnen de fruitvliegen niet makkelijk doorheen, roept Joost. Ook weer gelijk; alles heeft zijn voordeel….Dieprood van binnen en heerlijk zoet om te eten. Herinner me nog vorig jaar; de sinaasappels waren al lang op, en toen kwamen de grapefruits; en lang niet allemaal zo mooi zoet….Nu dus wel. We hebben dus nu heeeeel veel sinaasappelen, mandarijnen, grapefruit en yuzu. En gelukkig de citroenen mondjesmaat…Druiven; nog elke dag een bakje, maar het gaat langzaam ten einde.

 

Gemak dient de mens. En nadat Joost zaterdag een hele poos aan het krakkelen was, omdat ik amandelen nodig had voor cake, kletskoppen en nog zo wat zaken, opperde ik het idee ‘’hebben ze daar geen machientje voor’’. Om amandelen te kraken. Nou, dat is er dus. Bestelt, en woensdag al in huis. Gaat ‘’automatiek’’. 1 kg amandelen binnen 1 uur ofwel 40 amandels/minuut. Dat scheelt een boel handwerk! Oh ja, hetzelfde bedrijf heeft nog andere ‘’pellers’’; een meegeleverde cd liet zien, hoe je zonder moeite sinaasappel, peer, appel, aardappel schilt, of tuinbonen dopt, of….Dat biedt perspectief, als we ouder worden….

 

Zondag was het weer zover; …Over de os, de ezel, Josef en Maria en nog een kindje…In La Canalosa wordt elk jaar door dorpsbewoners het kerstverhaal uitgebeeld. Eigenlijk te kneuterig, maar oh zo knus en schatting, dat je het op zijn minst 1x moet hebben gezien. Enfin, we kregen Zwitserse gasten, en die wilden dit schouwspel niet missen. Dus Joost ging met ze mee. Gelukkig was de temperatuur goed; ik herinner me nog een keer, dat het zo verschrikkelijk koud was, dat ik medelijden had met die Romeinen met hun blote benen/blote voeten… Joost heeft vrolijk foto’s gemaakt (kijk hier: http://ocelotsfotoblog.blogspot.com.es/) met bijbehorend verhaal....(staat ook op de website onder verhalen). Het blijft leuk. Ook als je niets met het verhaal zelf hebt. Dat dorpsgebeuren dus.

 

Ik ben de chica van ‘’2,6 y 2,1 kilometros’’; of te wel, ik leg de route naar ons huis zo simpel uit, dat transporteurs me al stoppen, als ik 2,6 zeg. Ze weten precies, waar ons huis zich bevindt. Nieuwkomers vinden zonder probleem de weg, als ze maar de instructie volgen. Werkt altijd. Ik zeg maar zo, simpeler kan ik het niet maken voor al die chauffeurs, die je het liefst bij de gasolinera (benzinestation) willen ontmoeten – dat doen ze vooral bij buitenlanders, die de taal niet of gebrekkig spreken –gemak voor ze; levert extra tijd op voor een kop koffie in het dorp. Nou, mijn auto blijft staan, zij komen maar naar mij. Ik betaal er voor. Muy simple, toch?

 

En dan heeft Vrijstaat zijn eigen freelance Arbo-controleur….Als ik in de tuin werk, gaat Blacky vlak bij mij liggen en observeert wat ik doe. Natuurlijk eerst nadat ik hem uitgebreid heb geaaid. Na een minuut of 15 van onkruid trekken, vindt hij het tijd voor rust. Gaat voor mijn voeten liggen of pardoes op het onkruid dat ik net wil pakken. Eerst een paar minuten uitgebreid aaien en uitrusten. Als het dan weer genoeg is, stapt hij opzij en mag ik weer doorwerken. Goed geregeld, Blacky!