Nieuwtjes

Kattenpoezels; maartse staart en gedoe

8 jaar zijn we nu in Spanje. En geen dag spijt. Dat sommige mensen niet kunnen/willen begrijpen, dat – en vooral hoe -  wij hier leven, het zij zo. Dat sommige kontakten na verloop van jaren verwateren, is begrijpelijk. Dat sommigen jaloers zijn; een oordeel vellen of ons een stempel opdrukken, raakt me echter toch nog af en toe. Een ieder is verantwoordelijk voor zijn/haar leven en de desbetreffende keus; we zijn gelukkig niet allemaal hetzelfde, en willen ook niet altijd hetzelfde. En dat is maar goed ook.

 

Om 09.30 leverden we de sleutel in bij de garage. En vervolgens gingen we te voet terug via het dorp; nog even naar de bank, winkel en een bakkie koffie; en  dan naar huis. Vlg. mij haast sneller dan met de auto; want dan moet je eerst parkeren etc. En die 5 km? Peulenschil! Goed voor lijf en leden; lekker in de frisse ochtendlucht.

 

Zwartje duikt nog verder achter Max, die op de steen voor de boom zit. Blacky komt langzaam dichterbij en bekijkt het tafereel. Maxi draait zich om alsof ze zegt ‘’koest, Zwartje’’ en die duikt nog verder weg. Blacky gaat er eens goed voor zitten. Is wel interessant, dit schouwspel. Ondertussen zit Mini in de boom en Wippie ook. Soms is het een klucht, als je kijkt naar het toneel wat onze kattenpoezels – geheel niet agressief – opvoeren. Prachtig staaltje van kattenpsychologie. Niet dat wij mensen daar iets van snappen, maar het is wel genieten om ernaar te kijken. Oeps, afgelopen met de pret; Max heeft genoeg van het gegluur, kijkt wat dreigender. Blacky doet net alsof hij dit niet begrijpt. ‘’Ik ben toch lief”” Ja schat, dat ben je. Max is het zat; gaat langzaam ervandoor. Zwartje blijft alleen achter. Wat nu? Joost houdt het in de gaten, want het kan ineens zo zijn, dat Blacky toch zin heeft om even de kwajongen uit te hangen. Enige corrigerende tikjes op het glas zijn dan nodig. Soms helpt het, soms niet; dan rennen ze even achter elkaar aan. Moet kunnen. En anders gaat Joost Zwartje redden en Blacky vermanend toespreken. Jongens…

 

De wonderen in de natuur zijn soms onbegrijpelijk: hadden we vorig jaar een boom met yuzu – ent stam voor grapefruit dachten we - treffen we nu naast yuzu ineens ook een citroen in dezelfde boom aan. Hoe is het mogelijk.

 

Dekselse maart roert nog even een week haar staart; het is koud, (vooral door de wind); met lage nacht temperaturen. Maar door de isolatie is de leef temperatuur in huis perfect, en verwarmen is niet nodig.

Het tuinwerk is dus even opgeschort. Ook niet erg; inmiddels is de studeerkamer onderhanden genomen; oude dossiers opgeruimd, veel verzameld materiaal gescreend op actualiteit en wat weg kan, is weg. Opruimen geeft ook rust in het hoofd. De grote stapel aan ‘’overbodig’’ papier hergebruiken we; de achterkant is immers leeg.

 

Dinsdagmiddag was het – beschut – zalig op het strand van Alicante; wij met trui/jas en warme broek aan; dames in bikini zonnend in het zand en toeristen die langs paradeerden met zomerjurkjes en blote voeten. Onze huid/temperatuurbeleving is Spaans geworden. Brrr….wij kleden ons er wel op.

 

Blacky komt nu zo af en toe even binnen buurten, als de terras deur openstaat. Geeft een piepklein miauwtje zo van ‘’waar zijn jullie’’ en gaat er dan vrolijk bij zitten – na een uitgebreide aaibeurt -. Zo kwam hij ook de studeerkamer in, waar we beiden zaten. Heb een kleedje klaarliggen; misschien wordt hij nog eens mijn studiemaatje…Een studietijger dus….

 

Joost komt binnen ‘’met de vriendelijke groeten van Dino 1 en Dino 2’’; weer 2 eitjes gescoord. Ze leggen op dit moment heel goed; kan het bijna niet bijhouden. Tijd voor een cake met amandel en sinaasappel binnenkort. En ook in de klimop barst het van de Dino’s; zegt Joost ‘’wil jij overal in de bergen en zo Dino’s zoeken, vliegen ze je hier om de oren’’. Waar hij gelijk heeft, heeft hij gelijk….

 

Even stress. Belastingdame vond dat we vorig jaar iets hadden moeten aangeven over 2014, en omdat we dat niet hadden gedaan, zou dat een forse boete worden. Pardon? Pas toen ik 100% snapte, hoe het zit, werd ik rustig. Hoe kan je nou iets declareren wat er niet was? Want de transactie vond plaats in januari 2015, en dan is het logisch dat je iets wat nog niet is gebeurt in 2014, niet declareert, nietwaar? Dat hele modelo 720 blijft een lachertje. Maar wel een ergerlijke en dure burger-pest-actie. Er lopen klachten bij het Eu-Gerechtshof, maar dat gaat nog heel lang duren…

 

Joost roept me; een bijzondere vogel in de hoge boom bij de buren achter ons. Met een heel apart, hard geluid. Met de verrekijker is het zo gepiept ‘’een papagaai’’ roep ik; later zoek ik het op, en zou het een St. Thomas parkiet kunnen zijn (soms verward met een Amazone-papagaai); maar wel een grote parkiet dus! Hoor buurvrouw roepen. Ontsnapt dus. Hoop dat hij gauw weer terug komt; prachtige vogel is het; groen met geel. Over vogels gesproken, ben bezig met de laatste module van de cursus ‘’van dino naar vogel’’ en de 1e module van ancient marine reptiles heb ik ook al afgesloten. Gaat hard zo.

 

Het heeft weer 1 dag gekost om zorgvuldig alles te formuleren, maar het gedonder met de Bank en de belastingen is nu eindelijk opgelost. Ongelofelijk. Zoveel tijd voor zoveel onzinzaken….Maar ja, waarom moet alles ook makkelijk? Pfff…Doe mij maar studeren.