Nieuwtjes

Op schoot; hablar español en gesteente

Blacky wordt een schootkater! Regelmatig zoekt hij ons op, maakt even zijn rondje, en vertrekt na een aaibeurt. Als we hem optillen, vindt hij het heerlijk, om vooral op Joost z’n benen te liggen, of op mijn buik. Buiten controleert hij of we niet te hard werken, of dat de tijd rijp is voor een massagebeurt.  S’Avonds wil hij graag tussen ons op het kleedje op de vloer liggen, genieten van ‘’zijn’’ familie, want die andere kattenpoezels willen hem nog niet accepteren. Alhoewel laatst was hij met Wippie kopjes aan het geven….

 

Tomaten, meloenen, paprika – ze moeten nog maar 1 week wachten; nachttemperatuur vind ik nog steeds te koud (rond 10/12, maar soms ook 17 graden); raar dat weer. Nispero’s hebben we ingepakt tegen de vogels; de eerste vruchten werden al aangepikt. Niet leuk! Enfin, ons mankepoot-Chikkie en een Blauwtje lusten er wel pap van!

 

’s Morgens moet een van ons vroeg opstaan – legnestjes openen/mankepoot-Chikkie naar buiten – ik doe dat meestal; daarna ga ik lekker een uurtje studeren, Joost dommelt in bed.  Na het ontbijt is het tot aan de middag ‘’tuinwerk’’, maar ik ben er bijna doorheen. En daarna pas – na klusjes/regeldingetjes etc. – is er wellicht weer een uurtje of twee studeertijd…Het wordt zo langzamerhand zo pittig dat ik echt veel meer uren nodig heb om alles te bevatten. Ongelofelijk fascinerend; ik maak aantekeningen, zoek foto’s voor de verschillende geologische formaties en als ik weer eens op stap ben met Joost, neem ik mijn eigen geo-foto’s (foto’s van rotsen, formaties etc.) als veldwerk = theorie in de praktijk brengen. Uuuuuren zou ik willen studeren, maar tuinwerk gaat nu even voor. Had ik stiekem toch zo gehoopt, dat maandag een ‘’regendag’’ zou worden (= geen tuin- maar studiedag), maar helaas, de beloofde mm’s kwamen niet. Beetje bewolking, maar geen drup verder. Dus toch weer de tuin is. De rij asperges – altijd een ramp – eindelijk klaar. Nu nog 1 ½ rij, en dan is het terminado/finito/klaar! Nou ja, dan begin ik gewoon weer aan de andere kant….

 

Mankepoot Chikkie heeft het weer geflikt; maandag tegen de middag wil Joost wat ‘’sliertjes’’ brengen, weg Chikkie?! En waar zit madam? Jawel, in het KIPPENHOK! Helemaal zelf is ze daar naar boven gehink-stap-gelopen, en triomfantelijk kijkt ze hem vanuit de ingang aan. Deed ze de vorige keer ook, toen ze’t zat was dat we haar elke keer in het beschermde hokje in de schuur brachten; ‘’zelf doen’’ was het devies. Maar dat is nu nog iets te gevaarlijk, ook al heeft Joost een hele constructie om het treeplankje gemaakt, zodat ze er niet afkukelt. Nog even volhouden en goed aansterken, Chikkie, mag je gauw weer zelf in het hok lopen! Het koppel Blauwtjes met andere Chikkie gaat redelijk relaxed met elkaar om, soms zijn ze allemaal rondom Mankepoot-Chikkie, en dat is toch wel gezellig en goed. Alles went, toch? Oh ja, foto's zie je onder foto's!!!

 

‘’Zouden we niet eens naar die brief moeten informeren’’ vraag ik Joost, nadat we al weken op een polis wachten. Bij de post navragen, of hij daar nog ligt (of op een hoofdkantoor); omdat het postbusnummer niet is vermeld. Soms ‘’herinnert’’ de postbode zich ons postbusnummer, maar helaas, soms ook niet. Hij wordt ook ouder. Of ik dat klusje even doe, want stel, hij zegt wat terug. Nou en? Je kunt toch steeds beter Spaans, zeg ik nog. Later in de jacuzzi probeer ik ‘’stel dat ik er even niet was, hoe zou je dat aan hem vragen?’’. En ja hoor, keurig weet hij het in het Spaans uit te leggen! Zie je wel! Maandagmorgen zou hij om 13.30 bij het postkantoor zijn vraag stellen. Met zonder mij. Kan hij prima. Wat denk je? Hij komt terug met de polis. Lag in de brievenbus….

 

Oh ja, nog even wat artisjokken voor wervelwind snijden; zegt die lieverd ‘’bel je even of zij ze wil’’; mijn reactie ‘’doe dit lekker zelf, dat kun je’’. En we oefenen even hoe hij vraagt, of zij artisjokken wil, en dat hij ze voorbij brengt.  Nou, bellen doet ie niet, op weg naar de Chinees (winkel, geen restaurant), zal hij het afgeven. Ook weer geregeld. En toch, die oefenmomenten zijn belangrijk. En hij kan het. Kanjer!

 

Eindelijk neemt DE Bank Joost serieus. Na meer dan een maand geleden een klacht ingediend te hebben met niks/nul/nada respons, had hij 10 dagen geleden een cc naar de klachtenafdeling gezonden. Weer niks. Zondag in de pen – pardon email – geklommen en verzonden aan twee hoge heren daar, die vorig jaar een lang interview gaven over de ‘’kans van klachten’’ binnen hun organisatie. Maandagmorgen werd Joost gebeld. Door de klachtenafdeling. Ze begreep het volledig; hier was geen sprake van deugdelijke communicatie of afwikkeling. Zij zou het regelen. Dinsdag volgde nog een mail van de directie. Ze nemen het serieus op. Woensdagmiddag tot onze verbazing een mail. Van een relatiemanager. Van die afdeling dus. Wilde even kennismaken, of we kunnen terugbellen. Niet dus. Mocht hij nog eens bellen? Ik neem de telefoon aan. Verheug ik me nu al op.

 

En de Spa-tecnico is weer geweest. Snapte er niks van. Alles functioneert. Nou niet echt dus, want als we filteren, daalt de druk, en dan gaat e.e.a. op storing. Gedonder startte na de 1e wissel van het filter (na net geen 2 jaar). Een maand later kreeg ik een nieuw filter; maar daar was na 2 maanden hetzelfde gedonder. Nu dus filter nr. 3. Moet het zijn. Water is vervangen, en zo te zien heeft hij keurig opgewarmd. Filter schoon – geen wonder met schoon water. Of het zo blijft? We zullen de proef op de som nemen. Zo nee, dan moest er maar een nieuwe spa komen, grapt die man. Ik wijs hem op de bomen achter de spa: dat zijn fruitbomen, geen geldbomen….Pff….