Nieuwtjes

Asfalt 2

Wel ja, vrijdag dreunden we op gegeven moment echt van voet tot teen - pardon, de opmerkzame lezer snapt dat ik bedoel van top tot teen, maar dat terzijde - de bodem trilde, het hele huis stond the shaken, en Joost als een duiveltje uit een doosje naar de mannen toe. Of ze nou helemaal gek geworden waren, zo zwaar te trillen! En ja hoor, we hebben er weer een paar scheuren bij, scheuren die latent (onder de verf) zaten, komen weer tevoorschijn, maar denk je dat ze zich daar wat van aantrekken ‘’niemand heeft er ooit iets van gezegd, kan niet, dat die scheuren van ons komen’’. Nou, om de dekselse donder wel, we kunnen het zelf staven met foto’s. Nadat ik me enigszins had opgewonden, in mijn beste spaans (maar nog wel netjes hoor) , bleek, dat de man na Joost’s interventie inmiddels de trilfunctie had uitgezet en ‘’vanaf nu’’ no pasa nada; zou er niks meer gebeuren. Maar ja, toen was het euvel al geschied. Potverdrie, waarom moest ik dan nog naar buiten gaan en donderen?....enfin.  Waarop Joost na afloop – want ja, wat moet je? Dreigen met praten met de Jefe? Die past wel op om in de buurt te komen – nuchter zegt, ‘’ach, die scheuren waren er toch wel, en een paar meer of minder, het huis blijft wel staan’’. Ja, die leukerd, maar ik zit meer aan de lange termijn effecten te denken; trillinkjes hier, aardbevinkjes daar, en op een gegeven moment denkt het huis ‘’bekijk het maar’’. Ik zal erop moeten vertrouwen, dat de reparaties van Joost nog een 50 tal jaar gaan houden….