Nieuwtjes

1,20 meter voer; natuur puur

Vrijdag….half dagje later dan anders…moet eens kunnen….

 

Mirakels orakel, die Joost. Kreeg hij toch gelijk. Ik heb het al niet zo met die Bloody Blits, maar dat de Brexit echt zou komen? Niet gedacht. Ik dan. Terwijl ik als “Lady of the Continent’’ jarenlang zaken probeerde te doen met die BB’s – en keer op keer was bij terugkeer al iets totaal anders dan afgesproken bevestigd – hij schudt het zo even uit zijn mouw.  Brexit.

 

Hebben wij weer. We hadden het 2x getest; of de boiler het doet. Want we kregen gasten over het weekend. Alles ok, dachten we. Totdat ze onder de douche wilden; gloeiendheet, en met zonder koud water. Niet ok dus. Potverdrie, er is hier ook altijd wat. Enfin, de boiler wordt t.z.t. gesloopt – want de kabel werd gloeiendheet, en waarschijnlijk warmde hij tot kookpunt op…..Te gevaarlijk. Dan komt er een zonder onderhoud. Ja, die bestaan.  Die boilers, bedoel ik. De kraan voor de douche en die van de wastafel heeft Joost maandag al vervangen (hopeloos verkalkt en vergaan).

 

 ‘’Love is in the air’’ luidt het liedje; nou hier naast ons hebben ze een variant; ‘’Dust is in the air’’; kurkdroge grond wordt grofstoffelijk omgeploegd….En dat op dinsdag; alle werk van onze ‘’wervelwind’’ gaat zo teniet, want stof zal overal doordringen; in huis en daarbuiten. Gracias, uienboeren!

 

Joost heeft de kattenvoer-trog vernieuwd: 1,20 lang is hij geworden; genoeg voor 6 kattenpoezels, nu Catootje ’s morgens ook staat te wachten, en vrolijk mee eet. Ook gelijk die houten einden grijs geschilderd; nou ziet het netjes eruit. Even zaten we vervolgens in de rats; Catootje al 2 dagen niet gezien! Terwijl er een nieuwe voertrog is! Gelukkig, woensdagmorgen kwam hij ineens. Dronk veel. Eten? Nog niet gezien. Maar hij kwam wel op het terras. En dat is een goed teken. Misschien kreeg hij ook op zijn donder, zoals destijds Blacky, onze opperknuffel. Volhouden, Catootje!

 

Even weer erop uit; de voorraad drop en Oud Bruin bier moest hoognodig bijgevuld worden nu het zomer is; zo af en toe vindt Joost zo’n koud pilsje echt heerlijk, maar als het er niet is, is het er niet. En dus ook even 2 verse nieuwe haringen opgepeuzeld; zalig! Aan zee bij Javea geluncht, en daarna via het dal van Lliber terug naar huis. Daar zaten de kattenpoezels ons aan tafel niet netjes met servet en mes/vork op te wachten ‘’we want food’’, nee, er was een heus, beledigd boycot; ze lieten zich een poos niet zien. Maar de knorrende maag overwon toch. En ’s avonds kwam Blacky als ouderwets op mijn buik gesprongen en genoot van aaitjes en aandacht. Hoezo weggeweest?

 

 Woensdagmiddag besluiten we ‘’donderdag gaan we naar de Rio Mundo’’. Opschieten geblazen, want vanaf dit weekend is het vakantietijd, en dan komen ze met auto’s en bussen vol, de Spanjaarden! Zegt die lieverd opeens: ‘’nemen we gezellig een hotelletje, en overnachten we daar’’. Oeps. Had ik even niet op gerekend. Ja maar….hoe moet het dan met de kippen en de vos, als het luikje niet dicht gaat? Enne..hoe moet het met Catootje? Enne….Kortom, ik hoorde me van alles verzinnen om niet 1 nacht ‘’niet thuis’’ te hoeven zijn. Enfin, lang verhaal = kort: we hebben overnacht, nadat we thuis alles goed hadden geregeld, en hopend dat de vos nou net die nacht niet alert zou zijn op ‘’open luikje’’….En Catootje en de anderen hadden extra voer; dus eten en drinken volop, meer kan ik niet doen, geen reden voor meer tijd/meer ontspanning, toch?

 

Het werd prachtig: donderdagmorgen vertrokken, en via Hellin naar RIopar; waar vlakbij de Rio Mundo ontspruit. Vroeg in het jaar is de waterval een denderende watermasse die 80 meter van de rots af vloeit; nu had je nog een beetje waterval…Maar evengoed, de wandelpaden (sommigen pittig) en de uitzichten, de natuur, het was prachtig. Direct op de parkeerplaats was het raak: een schattig muisje was druk-druk-druk aan het foerageren, en trok zich niks van onze nieuwsgierige blikken of het fototoestel aan. Laat me met rust!… Joost en ik ergerden ons aan een Spaanse familie, waar een puber duidelijk ergens achteraan jaagde. Een glimp: een grote, prachtig groene, maar bange parelhagedis. Joost schreeuwde gelijk en ik riep naar die lui toe; he, laat dat dier met rust!  Nou, Pa wond zich even op; ja, maar we pakken hem toch niet (of maar voor even???)! Ik zei nog, hij is klein, jullie zijn groot, hij woont hier en is nu bang omdat jullie hem opjagen. Laat hem met rust! Ik was me toch een partij boos over die stomme Spanjaarden, die ook elders elke keer weer het verkeerde signaal aan kinderen geven. Geen respect voor natuur en dieren. Barbaren. Enfin, we wisten hen te verjagen, en even later, toen niemand meer in de buurt was, kon hij foto’s van hem maken. Gracias, knipoogde hij. Die parelhagedis. Ikke blij dat we niet kozen voor een hotel in Riopar; een gat van niks, en alles beetje vergane glorie. Nee, we hadden voor Salobre gekozen; een rustig dorpje, 20 km verderop, aan het water (met prachtig wandelpad); en vlak erbij als bonus een mini-paradijs; Hocino de Salobre; machtige rotsformaties, gewoon schitterend!

 

De volgende ochtend vroeg op pad; ons hostal had ontbijt vanaf 0900 uur; veels te laat, we pakken onderweg wat (in de zon op een terras tostada/thee & koffie); om vervolgens via het National Park Sierra Cazorla naar de nacimiento de Rio Segura (oorsprong) te rijden. Nou, ook deze weg was schitterend; fantastische panorama’s, veel bossen, natuur, soms om ademloos van te worden.  Ook de bron van de Rio Segura was indrukwekkend; gewoon, uit de grond opborrelend, prachtig, glashelder water uit een blauwe grot; net een sprookje! De omgeving was ook bijzonder, het leek net of het dorpje Fuente Segura bijna ‘’bedolven’’ was door lava; maar het is zeebodem, ruim 150 mio jaar oud, wat zich via aard-bewegingen en erosie vouwde en nu karakteristiek eruitziet als iets ‘’vloeiends’’. Oh oh oh, over de verschillende geologische pareltjes op deze reis ga ik een blog vullen – op Joost’s blogspot. Voor de geologie-fans. Of diegenen, die van prachtige natuurverschijnselen houden.

Joost doet wel verslag van de natuur en de 2e bonus: een 75-tal vale gieren! We zagen ineens een paar gieren cirkelen, en er kwamen steeds meer. Stoppen, omhoog lopen (of kruipen, zoals ik); en ja hoor; een dode geit ligt er. Steeds meer vogels vlogen aan. De vale gier is een van de grootste vliegende vogels; van kop tot staart ca. 1 meter lang, en spanwijdte tot 2,80. Machtig. Vooral als zo eentje op nog geen 3 meter boven je hoofd vliegt.  Moeilijk om uiteindelijk toch we g te gaan. Op, naar huis! Door een deel van het park via Mula – Murcia. Heen, inclusief het uitstapje 236 km, terug 334 km.

 

En thuis? Alle kattenpoezels waren er. Catootje op het terras, hoop dat hij gegeten heeft. De kippen kwamen direct aangelopen; vos is weggebleven. Pfffff…Achteraf blij, want ik moet weer ‘’wennen’’ aan 1 of meer dagen weggaan (ja, ik geef toe, beetje rampdenker ‘’gaat alles wel goed/heb ik alle…en stresskipgedrag); maar gelukkig kan ik het na een paar uur ook gewoon accepteren en volop genieten. Nou, Joost heeft de komende dagen voldoende fotowerk; maar met mate, want die arm wil nog niet (geen wonder, elke keer is er weer een klus…). Enfin, daar wordt ook aan gewerkt.