Nieuwtjes

Nr. 200 over tuinmannen en stroomuitval

De 200e uitgave. Elke week 1. Toch wel een kleine mijlpaal, al zeg ik het zelf.

 

Nou, dat was me de (afgelopen) vrijdag wel....We zouden nog even wat boodschappen doen, voordat ik met de voorbereidingen voor het broodbakken op zaterdag zou starten. Toen we thuiskwamen zag ik het meteen. Stroom eruit. Potverdr....Het is al heel lang geleden dat we echt uren zonder stroom zaten, maar het is dus niet ongewoon. En nu maar goed ook. Want het drukte ons meteen met de neus op de feiten. Opletten! Want...De solar/warmte/water installatie kan oververhit raken! Dus afdekken, want anders gaat de installatie naar de knoppen (al 1x gebeurd) als we weg zijn. Ook al is het maar een halve dag. Koelkast en diepvriezers? Als het fout gaat – dus langer dan 4 uur geen stroom – zetten we de generator erop. En...wil je even de blender gebruiken, koffiemachine, of zo? Simpel zat: verlengsnoeren leggen; kan je van het een naar het ander...De yoghurtmachine die aanstond? Geen probleem, fermenteerde ook zonder stroom. Amandelen krakkelen? Effe niet dus. Ventilatoren? Helaas. Het wordt plan B; ik ga pas met de voordegen aan de gang, als de stroom er weer is. En plan C bedenken, als het allemaal nog veel langer duurt; want we krijgen gasten voor zondag! Het is me wat. Het ‘’ontwikkelde’’ (?) Spanje met zonder stroom...

Bijna stroomloos menu: guacamole (even gewisseld an stekker) met chipjes, van resten wilde zalm en aardappels een heerlijke zalm-aardappelsalade gemaakt,  boquerones, wortelreepjes, tomatensalade. Prima, vooral bij 34 graden.

Rond 18 uur was de stroom er weer. Aan de bak! En zaterdag vroeg op; om 15.30 is alles klaar: 3 grote kruidenstokbroden, 3 idem maar dan met tomaat; 4 grote landbroden, 16 ontbijtbroodjes, 3 zadenstokjes, 3 naturel, en nog een 8-tal volkoren/roggebroden.

 

Catootje durft af en toe dichterbij te komen, die Hollandse kaas is wel verhipte lekker! Het wordt nog een kaaskop!  Blacky had Maxi in het nauw gedreven. ijselijk gekrijs (er gebeurde nog niks) dus Joost schoot te hulp. Tja, het blijft een kwajongen en een opperknuffel. Hij kreeg al 3 (kleine) worteltjes naar zijn kont/lijf gegooid, toen hij – terwijl ik bezig was, een grote bak wortelen te schillen buiten – elke keer weer Maxi uitdaagde (zij hem overigens ook, hoor). Maar dat hielp dus niet. De houdgreep van Joost heeft daarna mogelijk meer indruk gemaakt. Of niet.

 

Verademing: de tuinman is geweest; de 2 grote plantenbakken – had ik extra 2 dagen gewaterd – zijn schoon; de ‘’troep’’ van de agaven is eruit. De jonge tuinman ploeterde bijna 3 uur. Maar dan heb je ook wat....De komende tijd wordt het reparatie/herstelwerk aan muren, opnieuw pleisteren. Ook dat willen we uitbesteden. Ik ga e.e.a. bijschilderen, en dan beplanten we de bakken; ‘’sober’’ met een cactus of vetplant erin, en verder grind en stenen. Licht en rustig. Half september komt hij weer; onze tuinman, hij vindt het bij ons leuk, gezellig en leerzaam. Alle werkzaamheden vanaf dan zullen voor hem een ‘’makkie’’ zijn ten opzichte van deze klus. Maar we zijn blij, dit hadden we zo niet voor elkaar gekregen.

 

Eerst kwam het boomratje weer op een meter van de conifeer, en keek naar beneden. Verdorie, al weer een kat. Na een hele poos besluit het ratje tot terugtrekken; linksom keert. Om even later op een lagere lijn – die nogal slap hing – alsnog de tocht naar rechts te wagen. Razendsnel. Even later....komt er nog een! Wel dubbel zo groot! Eerst hadden we kennelijk mama-rat, en nu papa. En de kleintjes? Niet gezien.

Druk verkeer daar boven. Zeker als ook nog een aantal vleermuizen rondvliegen en de insecten in de schijn van het licht vangen.  Prachtig, zoals deze vliegkunstenaars elkaar weten te ontwijken; af en toe missen ze een motje, maar dan pakken ze hem gewoon bij de 2e ronde.

En een merel heeft sinds een week de gewoonte, om in een blad van de Washingtonia-palm (handjes-palm) te overnachten. Moet ie wel precies goed aanvliegen; dan glijdt hij/zij namelijk precies op het plekje. Dat lukt dus niet elke keer, dan moet ie weer eruit, en het opnieuw proberen. Kostelijk, dat gedoe, gefladder en dan de rust van ‘’ziezo, ik kan veilig slapen’’. Hoe verzint ie het, deze plek? Toch niet de makkelijkste! Genieten, dit schouwspel.

 

Nee maar, woensdag tot onze verbazing op het naast ons gelegen verwaarloosde terrein ineens herrie. Kennelijk heeft de familie besloten, dat eens een echte tuinman (nou ja) aan het werk moet met frees en bosmaaier. Zoonlief aanschouwt zich alles vanuit een luie stoel met zijn sigaret in de mond. Als ie die nou maar niet gewoon weggooit....Maar de ‘’pret’’ duurde niet lang; het te kleine freesje gaf al gauw de geest. Dus ’s avonds was het resultaat – zullen we maar zeggen – ietwat magertjes. Donderdagmorgen vroeg weer geronk.  Tuinman met strohoed aan het frezen; met een groter/sterker geval. Hij biedt zijn verontschuldigingen aan voor de aarde, die op ons pad kwam door zijn gefrees. Nou ja, zeg, dat heb ik nog nooit meegemaakt! Top! Maar het is toch maar weer een beetje op z’n hatseflats, al dat gefrees; hij had 2x over het terrein moeten gaan; nu steken nog overal sprieten onkruid omhoog. 1 buitje, en het groeit weer door...Ach, het zijn hun centen, nietwaar? Oh ja, zegt zoonlief, als hij zich uit de stoel kan losrukken, mochten we eens een echte tuinman nodig hebben...Wijselijk houdt Joost zijn mond.

 

Eigenlijk hadden we nog een uitstapje gepland. Laat die nou toch naar een gebied gaan met 85% bos en zeer groot risico voor bosbranden vanwege droogte. Nou besluit ik toch ‘’liever niet’’. We gaan happelen in Alicante. Ook lekker. En wellicht vrijdag nog een ander ritje. Niet naar een bos.