Nieuwtjes

Heb ik weer; incognito en reha

Heb ik weer. Neem ik me voor, ’s morgens op krukken naar het terras te lopen en daar een ½ uur in de zon te zitten voor de vitamine D, wat denk je? Is er geen zon...Pfff.

 

Ik moet aan de stokken. Ja Joost. Ik ben doodsbang om uit evenwicht te raken, dus als ik op krukken moet, zweet ik peentjes...Joost maakte een grote ramp zodat ik naar de keuken kan; handig om hem een handje te helpen bij het koken, gezelliger ook om aan tafel te eten met poot opzij omhoog. Kortom, Joost maakt er werk van. Ik moet eraan geloven. Mentale voorbereiding...ooohhhhmmm..., ‘’proberen, roept ie een paar uur later. Met de stoel voor de ramp. Krukken erbij. Eerste stap ‘’hou me vast Joost’’ en potverdorie, schuift toch die linker (goede) voet! Hoezo antislip sok! Verdorie, ik glij! Ministapjes. Beneden gaat de sandaal aan, om weer naar boven te gaan. Pffff....gered. Doodeng. 1x/dag kom ik ‘’naar beneden’’ voor Joost. Angsthaas..Ik weet.

 

Vrijdagavond reünie met advocate: we zijn er nog niet, maar hebben mogelijk toch een eerste winpunt. De laatste administratieve procedure wordt ingezet door de Gemeente, op ons aandringen. Pfff....en dat kan wel 6 maanden duren. Enfin, ik ga e.e.a. publiceren, maar we blijven alert; want er kan nog van alles mis gaan.

 

Zaterdagmorgen even een ½ uur in het zonnetje. De kattenpoezels komen langs. Raar, dat ik op een stoel zit, en op de 2e stoel ligt nog een been. Vreemd...Ze snappen er niks van. Maar komen wel steeds even buurten ‘’is ze er nog’’. Zondag 13.00 is de temperatuur 32,8. In huis stijgt het niet verder dan 23.5. Dus klasse geïsoleerd nu. ‘’schrik niet’’ roept ie, en dendert als een ‘’Trampeltier’’ de ramp af. Intens genoegen schept ie, om dat ‘tig keer te doen. Kindskop. Maar het maakt me wel aan het lachen! Niet zo de dagelijkse ‘’shot’’ van heparine, om bloedstolsels te voorkomen vanwege de te geringe beweging en de compressie/zwachtel. En wat is het lastig, om te accepteren ‘’nu effe niet’’; zolang ik niet op 2 benen kan staan, is oefenen en reha maar beperkt. 

 

Eindelijk lijkt het ‘nieuwe stijl ’bemestingssysteem’’ van Joost te werken; het duurde even een poos, om uit te figulieren, waarom het niet werkte zoals het moest, maar zondag was Joost eruit; en nu klopt het als een bus. Ik vind dat toch zo knap, dat hij eindeloos geduld heeft,  en het dan oplost.

 

Dinsdagmorgen: yoghurt met de 1e vijgen! En oh, wat hangen nog een hoop grapefruits aan de bomen! Woensdag ‘’kook’’ ik samen met Joost een heerlijke spaghetti, en zitten we gezellig in de keuken. Ik vind het nog steeds een toer, die ramp, maar we komen er wel...

 

Woensdag bereid ik het interview met het plaatselijke tv station van Aspe voor. Donderdagmorgen vroeg lees ik het epistel van mijn juridische maatje, en lijkt wat hij wil communiceren haaks op het mijne. Kanniewaarzijn!? Beiden zijn we het erover eens, dat we helderheid moeten geven over wat nu wel/niet positief is, maar over de strategie verschillen we. Maar omdat de vorige uitzending zeer goed is gevallen, en met veel deskundigheid onze info door het tv station is ‘’verhaald’’, moet ik vertrouwen hebben, dat we het samen goed gaan doen. Heb toch zo’n hekel aan publiciteit. Waarom kan ik niet incognito. Helaas..Ik bijt door de zure appel heen. En na een slechte nachtrust, veel pijn en onrust hierover zie ik er tegenop. Uiteindelijk blijkt het samen toch goed te lukken. Binnenkort te zien!

 

En in de middag naar het ZH. Zo’n dag.. met 35 graden.Onleuk. Nou, de arts was er snel klaar mee. Ik moest naar de reha. Met bijna geheelde fractuur en aangescheurde enkelband? Huh? Nou, hoe sneller hoe liever, maar  e.e.a. doet nog verhipte zeer. Als het kan, werk ik mee.  A.s. maandag 1e sessie. Plus 9.