Nieuwtjes

Ik ben vandaag zo vrolijk

Ik had het al verwacht. Donderdagavond ging het compressie/zwachtelverband eraf. Ik bespaar jullie het gevoel. Er is nog oedeem (vochtophoping), en of ik maar even direct wilde beginnen met vooral veel bewegen; op en neer van de voet. Na 6 ½ weken immobilisatie een niet makkelijke klus, maar potverdrie, ik ga het voor elkaar krijgen en ben diezelfde avond nog gestart. Plus wisselbaden: lauw en fris. De afgelopen 4 ½ week in het verband is een ‘’hangende voet’’ gecreëerd (ontspannen, maar wel naar beneden neigend); en nu moet ie weer naar normaal. Pas dan mag ik heel voorzichtig en langzaam opbouwend erop gaan leren staan en weer lopen (en zwemmen). E.e.a. wordt een langdurige zaak....Ik tel af. Dag 3...En fluister ‘’ik ben vandaag zo vrolijk’’. Volhouden.

 

Lichtpuntje: donderdag heeft Catootje toch weer een paar brokjes gegeten! Hoe we dat weten? De groene waren uit de bak gemikt. En er is er maar een kattenpoezel, die dat doet. Juist. Catootje.

 

Zaterdagmorgen maakt Joost de sakkeltjes af. In 3 uur. Ineens wordt het donker. Om 11.24 een heuse onweersklap, en de regen kletst tegen de ramen. Heerlijk voor de natuur. De druiven zijn lekker droog ingesakkeld. Wippie had kennelijk zitten suffen, kwam achteraf kletsnat binnen. Het terras gaat even dicht, zodat niet alles nat wordt. Een half uur later is het over, afgesloten met een enorme donderslag, heel vlak bij. –9,6 mm. Nog nooit eerder de afgelopen jaren regen in juli gehad. Alles ruikt weer fris, de klimop danst glanzend in de wind. De agaveplant begint eindelijk zijn bloemen te openen; op ruim 7 meter hoog. Prachtig. Onderaan sterft alles heel snel af; de bloemstengel zuigt alle energie op. Als ik de foto’s zie, ben ik verbaasd: ik dacht ‘’echte’’ bloemen te zien. Blijken het net de stamper en meeldraden te zijn, die uit de huls komen. Maar evengoed bijzonder. Zie ocelotsfotoblogspot.

 

Jarenlang konden we genieten van een blog van iemand hier uit het dorp. Nu is het op ‘’zwart’’ gezet. De Guardia Civil kwam, vanwege een klacht op het schenden van de privacy en het portretrecht; hij had een foto gepubliceerd van een feest met vrolijke kinderen. Je mag wel foto’s maken, maar als je ze wilt publiceren moet je toestemming hebben...Enfin, het schijnt hier wel vaker voor te komen, dat men een aanklacht indient. Oeps. Nu is het dus een ‘’besloten’’ blogomgeving geworden.

 

Maandagmorgen: net een masker: zwarte oortjes/over de ogen, witte wangetjes/zwart befje; ik vermoed een jonge poes...zit prinsheerlijk op onze tafel. Snoept af en toe brokjes. Nieuwe aanwinst? Poes (denk ik)  probeert contact te maken met Wippie...en wil hier ook komen wonen? Catootje kwam vanmorgen water drinken, terwijl ik op terras zat. En ja, hoor. Groene brokjes lagen er weer naast...hij ziet er goed uit. Eet dus ’s nachts stiekem toch. Laat zich vaker zien, maar blijft op afstand. En loopt samen met Blacky om het huis. Komt goed.

 

Woensdag: wat zegt die fysio? Niets wat ik niet ook al wist: zolang het oedeem er is, kan/mag je niet manipuleren/noch gewicht erop zetten. Dus..magneetgolven dan maar? Nou nee, ik annuleer de overige sessies, na overleg met de pief: want afgezien van voet op/neer bewegen/waterbadjes en knieschijf/bovenbeenspieren trainen, is effe niks anders mogelijk. Kom wel terug als we actief kunnen revalideren...Trek mijn eigen plan; zo is het gauw verdiend hier; stop me onder een apparaat, hasta pasta. Nou, niet met mij.

 

En het is werkelijk niet eerlijk: Joost gaat ’s avonds spuiten: een tank vol met bio spul. Begeeft de motor/pomp die het spul via de slang uit moet spuiten, het. Verdorie. Enfin uren later is ie klaar, moeizaam e.e.a nog onder de bomen laten weglopen (wordt het via het wortelstelsel opgenomen); moet ie met die installatie dus terug naar de leverancier. Kan je er eigenlijk net niet bijhebben. Net zo vlak voor de vakantie. Want dan is hier ook een landbouw-machien-bedrijf ‘’gesloten’’....terwijl we moeten blijven spuiten. Ergerlijk. Ik maak de tekst in het Spaans klaar, kan Joost naar Elche, op donderdagmiddag. Altijd wat.

 

Maar eerst rooide hij ’s morgens nog de rest van de aardappels. Wat een klus. En dan ‘’bestrijden’’ van die hinderlijke opslag van de goji...die blijken oersterk en willen dus kennelijk toch niet weg uit onze tuin! Maar het zal toch moeten.

 

Ik ben vandaag zo vrolijk was het toch? Juist...Zou het zowaar bijna vergeten...VROLIJK!