Nieuwtjes

Viespeuk, muur en smikkelen

Knuffel-Blacky komt na paar dagen ’s avonds eindelijk weer binnen, springt op mij/de deken en vlijt zich neder...Voel wat ‘’vochtigheid’’ bij de pootjes. Even later kijkt Joost opzij: een modderspoor! En ook als Blacky even gaat verliggen, zie ik overal stukjes aarde! Viespeuk! Buiten in de tuin na de regen rondbanjeren (jawel, we hadden in totaal 8,2 mm); en dan bij mij opdrogen/warm worden en de rotzooi achterlaten? Het is me wat met die poezel.

 

Had die lieverd toch ’s morgens, terwijl ik in de jacuzzi aan het opwarmen was, een croissant gehaald. Zalig. ’s Middags, nadat ik heb getracht, nog wat bij te slapen, blijven de benen zeuren...’’Die mieren...’’’roep ik zachtjes. ‘’Helpt het als ik een mierenlokdoosje haal?” vraagt Joost.

Hoezo winter vertrokken? Minus-temperaturen! Brrrrr...en sneeuw (niet bij ons hoor); zelfs in de tuin -2 graden. Het is dat de zon schijnt, maar anders...

 

Het is dinsdag. Hardnekkig blijft het in mijn hoofd spoken dat het al woensdag is. Echt niet. Het veld naast het onze is met een trekker bewerkt. Ze gaan toch hopelijk wel eerst de boel herstellen? Enfin, ik bel om de uienboer te informeren.

Joost is van mening, dat we moeten kijken, hoe we de zwembad-watertemperatuur kunnen verhogen. Een warmtepomp is te duur. Solar zou ideaal zijn. Maar wat/hoe? Kopen/zelfbouw? Is eens op stap gegaan. Een systeem dat hij op het oog had, was net zo duur als een warmtepomp. Wordt het dus niet. Dus zoeken we beiden verder. En het is al bijna weer eind maart....dan is de temperatuur gewoon weer op 26 graden. Toch?

 

Altijd wat. Afvoerproblemen. Joost heeft zich bedacht, hoe hij e.e.a. omlegt, en gaat aan de slag. De wasmachine heeft kuren; want die wil steeds maar het centrifugeren/spoelen herhalen aan het eind. Laat me raden, einde garantie? Ja hoor. Okt. 2017. Of ligt het aan het gedoe met de afvoer? Joost constateert na een deel v/d werkzaamheden, dat dit mogelijk zo is. Dus we hoeven nog even niet naar de winkel...

 

Woensdagmorgen – net uit het zwembad ben ik me aan het aankleden – belt de uienboer. Hij staat bij de muur. Ja, ja, ja, ik kom! 1 uur later en totaal verkleumd, want niet ontbeten en daar in de kou staan praten met de uienboer, de wethouder/eigenaar v/d grond en nog een technicus, is de conclusie: aarden wal is zinloos, de muur gaat eens vallen. De Spaanse oplossing van de eigenaar v/d grond: zet een hekwerk voor de bomen neer (dus in onze tuin), en laat de boel erachter (het pad en de muur) de boel...Is geen oplossing dus. We gaan met een aannemer praten. Die stelt vast, dat het waarschijnlijk nog jaren houdt. Effe afwachten. En als het dan toch eens moet? Dan puin wegruimen, goede fundering, schuine muur, zo klaar. Voorstel komt, maar advies is, doe het niet nu. Joost lijkt er vrede mee te hebben, denkt ook ‘’loopt niet zo’n vaart’’ en roept vrolijk ‘’gaan we toch lekker geld aan iets anders uitgeven’’. Ok mannen, als jullie hiermee tevreden zijn, leg ik me erbij neer.  

 

Donderdag;  we gaan naar Alicante: Joost gaat kaas halen bij de overdekte markt (Gruyère), terwijl ik weer voor het eerst bij Corte Inglés snuffel op de boeken/kunstafdeling (aquarel en zo). Daarna gaan we beneden bij de Tabla de Gourmet wat tapas smikkelen met een lekker glaasje wijn. Genieten van elke dag, is het devies, je weet nooit wanneer het over is. Had het minder gestormd, hadden we nog een buitenwandeling gemaakt. 

 

Ik heb een nieuwe rubriek/informatie over CRPS aangemaakt. Voor als je er meer over wilt lezen/begrijpen en hoe ik met deze aandoening omga.