Nieuwtjes

Ze is er weer

Mini is terug. Nadat ze donderdag de schrik van haar leven kreeg, door zo'n joekel van een herdershond achter zich aan te krijgen, verdween ze over de muurtjes. En wij 'tig keer rond het huis, op straat, overal roepen ''Mini, kom maar, is goed''. Nou dacht Mini, muy mooi niet, ik kom voorlopig niet thuis! Dus hoezo nachtrust, lekker slapen? Niet dus. Vrijdag hetzelfde ritueel. Om beurten rondlopen, roepen, elke keer weer op terras kijken, maar niks, nada, noppes. Tot 22.15. Ik had het al opgegeven, dacht ''weer zo'n nacht'' met alle doem scenario's die erbij passen. ''ze zal toch niet''....ergens gevangen zitten/in gevallen zijn/zich bezeerd hebben....kortom, alles wat je maar kun bedenken, ik bedacht het. Het ergste is, Mini kan niet miauwen! Alleen maar een beetje een ''kraakje'' als ze tegen je wil kletsen. Dus niemand die haar zou horen! Wat een ellende. Maar enfin, 22.15 kijk ik op het terras, Maxi loopt van de drinkbak weg, en ik praat met haar ''waar is Mini dan''....loop 3 passen verder, kijk nog eens goed: bovenop het huisje Witje, onderop het velletje Zwartje, Maxi bij de drinkbak, dus ja, het moet Mini zijn die in het huisje ligt. En ja hoor, daar lag ze. Oh wat waren we blij! Want ja, je kunt wel zeggen ''het is maar een kat'', maar het is deel van ons leven, en wij zijn eraan gehecht. Nu is alles weer goed. Ze is thuis. Kunnen wij weer slapen. En zullen de muur - na reparatie van de buurman - nu nog eens goed inspecteren en evt. zelf repareren. Want nog eens zo'n hond op ons terrein, never nooit niet. Pfff...