Nieuwtjes

Stoeipoes

Ze doet het regelmatig. Die dekselse zwarte stoeipoes. Ook al weet ze nu al weken, dat het hier bij ons niet lukt. Met stoeien bedoel ik. Want Zwartje is een heuse je-weet-wel-kanjer van een kater en heeft daar geen zin in. En onze poezen draaien zich nog eens om en denken ''laat me met rust''. Gisteren keek ik toevallig vanuit de woonkamer naar de straatkant. En ja hoor, ineens komt ze weer over de muur, springt naar beneden. En woef, zo weer terug. Zo kort was haar bezoekje aan onze tuin nog nooit. Ze had helaas niet gezien dat Joost al halverwege het pad was, dus ze koos het haze - pardon poezepad. Maar net als je weer zo'n lange nacht van niet goed slapen hebt - door wat dan ook - je uren ligt te draaien, schaapjes te tellen en wat dies meer zij om toch weer in slaap te vallen - net dan, zo rond een uur of 05.30, lig je net in (kat)zwijm, ''miiiiaaaauuuuwwwkkroooellliiekrols'' gejank van jewelste buiten op het terras. Net lang genoeg zodat we echt wakker zijn, en dan tuft ze weg. Die stoeipoes. Potverdriedubbeltjes..... hoepel op, laat me slapen.