Meer lezen is goed voor U

Politieke Harakiri, economie & literatuur

Sommige mensen zijn in staat, om politiek harakiri te begaan...Hollande heeft met zijn 661 pagina tellende boek ‘’Een president zou zo niet moeten praten’’ precies geschreven wat het insinueert...Nee, zo praat, laat staan schrijf je inderdaad niet, tenzij je kop en kraag wilt riskeren, Francois! Het boek – een soort balans van zijn ambtstijd, is zijn politieke testament geworden. Met bijtend commentaar tegen voetballers van het nationale 11-tal; tegen rechters en advocaten, tegen Sarkozy, zijn eigen partij en zelfs tegen politieke medestanders. Schokkend, vinden de Fransiolen. Voeg daar nog bij uitingen over de Islam en de continue stroom van migranten, die hij als potentiele bom omschrijft. Zelfs zijn levensgezellin Julie Gayet krijgt er van langs. Ze ‘’lijdt’’ eronder, dat hun relatie niet officieel is en besluit ‘’ik zal deze ook niet legaliseren, ook niet in een 2e ambtstermijn, er is geen reden voor’’. Hoe beledigend en minachtend kan je zijn. En tegelijkertijd is dit een symbool – fataal weliswaar – omdat dit toch aantoont, hoe zwak en besluiteloos deze president is; privé en politiek. Zijn Nick name ‘’flamby’’ (= zwabbelpudding) doet hij tenminste alle eer aan, zo op het einde van zijn ambtstermijn...Het zal nu in elk geval vast staan, dat het niet meer tot een 2e ambtstermijn zal komen, wel of niet met huwelijk. Want 86% van de Fransiolen blieft hem niet. Na blingbling Sarkozy won hij de strijd door te beloven, dat hij een ‘’normale’’ staatsman zou zijn.

Ja, nu begrijpen ze, dat ze een blabla president hebben, zijn kiezers. Geen boek – of film of comic – sinds zijn aantreden zo vernietigend als dit. Zelfs de laatste steunders en getrouwen van Hollande zijn helemaal ontredderd. Een lont, die tot de bombe Hollande leidt = het is voorbij, Hollande is dood. Citeert een minister anoniem. Oeps. De opvolgers? Worden al voorgesteld; premier Valls, populist Melenchon, ex-MvE Montebourg en zijn opvolger Macron. Lees het zelf maar; in 61 gesprekken ‘’vertelt’’ Hollande aan 2 journalisten alles. Niks is vertrouwelijk. Alles mocht openbaar...Politieke dood, zelf geënsceneerd. Want eigenlijk wil hij geen 2e keer meer.

 

De Frankfurter Buchmesse is gestart. Lees o.a. ook: http://www.spiegel.de/kultur/literatur/das-sind-die-20-wichtigsten-buecher-des-literaturherbstes-a-1116609.html

 

Het nieuwe boek van  Avner Offer, prof van economische geschiedenis/Oxford, over de geschiedenis van de Nobelprijs, stelt, dat economie eigenlijk meer gemeenschappelijks heeft met literatuur, dan we denken. Je zou bijna denken, dat in de beleving van d eliteratuur economie eerder versnipperd en simplistisch zou zijn. Polonius advies in Hamlet ‘’wees noch lener noch bank’’ is goed bedoeld. Maar, te letterlijk genomen, zou het ’t hele globale financiele systeem omdermijnen...

Het monetair principe, beter bekend onder  Gresham’s Law stelt ‘’slecht geld verdrijft goed’’ zou genoemd zijn door Aristophanes in The Frogs. Koning Lear, die dacht dat ‘’distributie een teveel moet reduceren zodat een ieder genoeg heeft’’ was kennelijk een oude Marxist...En als Levin niet de velden onderhoudt of afstoft bij Kitty in Anna Karenina, is het een bedekte toespeling van Leo Tolstoy op landbouwhervormingen....Maar de boeken, de verhalen, die echt gaan over economische onderwerpen – zoals George Orwells ‘’The Road to Wigan Pier’’, waarin beschreven wordt, waarom velen van diegenen, die het meest profiteren van socialisme zijn er het eerst tegen – zoals Ayn Rands ‘’Atlas Shrugged’’ zijn praktisch onleesbaar.  Goethe’s Faust echter is eigenlijk het verhaal over valuta, die gedoemd zijn als legale aanbesteding voor regeringen en de perikelen van een expansieve monetaire politiek. Mephistopheles – de duivel, jawel – adviseerde een keizer vol met schulden, om schuldpapieren uit te geven over het nog-te-ontdekken-goud en verder moest ie zich maar verzuipen in wijn en seks...Dat klinkt al wat minder beroerd. De les echter is helder...ook al kon ie eerst met bluf zijn huid redden, de burgers kregen hem door...Dus...wees voorzichtig met wat je wenst...En Jens Weidman, Deutsche Bundesbank beantwoorde de titel van zijn eigen speech ‘’Hintte Goethe al op een kernprobleem van de monetaire politiek?’’ met een helder Ja.

Offer zei in een recent interview in The Atlantic, dat economen slimme mensen zijn, sommigen hebben goede argumenten, maar ze hebben niet de beslissende argumenten. En dat is volgens hem ok, omdat ‘’we economen niet onze maatschappij laten leiden’’. Nou ja, voor een deel dan. Want de centrale banken in de wereld beschikken over onbeperkte macht aangezien politici hun verantwoordelijkheid om de moeilijkste problemen op te lossen, liever wegschuiven. En politici kunnen wel de banken de schuld geven voor lage rentes, in plaats van dat ze de rijken meer belasten. Maar het negeert de rol van regeringen om het mandaat van hun centrale banken vast te leggen en het faalt in het adopteren van fiscale regels en politiek om productiviteit te stimuleren. Zorgwekkend is echter de trend naar ‘’verwetenschappelijking’’ en ‘‘mathematiekisme’’; door verkondigers van niet realistische verwachtingen, om volk en burger zoet te houden. 

Datgene in de literatuur – net zoals de topschrijvers – is datgene, wat ons doet begrijpen wat er aan de hand is en hoe we dit kunnen aanpakken. Maar deze inzichten zijn subjectief. En het proces is allesbehalve simpel, noch is er enig akkoord over de ultieme bestemming. Misschien is het nog het beste, als we WB Yeats test voor economen en bankiers doen: het beste ontbreekt het aan veroordeling, terwijl het slechtste vol is van gepassioneerde intensiteit’’. De meeste antwoorden – zowel in economie als in de literatuur – zijn – als deze Nobelprijswinner voor literatuur ons hiermee wil vertellen ‘’blowing in the wind’’....