schrijven met plezier

Kleine verhalen voor grote mensen

Altijd al heb ik verhalen bedacht en geschreven; vluchtte me vroeger in mijn eigen fantasiewereld om te ontsnappen. Thans geniet ik van het schrijven van gedichten,  verhalen en ben ik bezig met mijn eerste ''echte'' boek, een mystery novel zoals dat zo mooi heet. Maar...de crux is dat ik teveel fantasie heb, ik ben dus eigenlijk meerdere boeken tegelijk aan het schrijven. Als ik zo doorga. Niet dus. Ik probeer me te focussen op een boek, met liefst maar 1 plot (maar wel verschillende valse aanwijzingen en verrassende wendingen) en zonder al te veel uit te weiden over al die thema's, die ik ook nog zo graag erin zou willen verwerken. 

In de tussentijd blijf ik verhaaltjes schrijven over thema's, die me boeien, of die geinspireerd zijn door wat er gebeurt (of is gebeurt), of wat er zou kunnen ontstaan.  Op deze pagina zal ik af en toe een nieuw verhaal publiceren.

Europa = een mythe zonder mythe

En zo verandert – aldus de berichtgeving van Homerus en Ovid – de godfather Zeus in een stier, en laat de mooie Europa op zijn rug stijgen en zwemt ervandoor. En uiteindelijk belandden ze op Kreta; de wieg van het continent Europa (mochten ze willen, die Grieken)…De gekuiste versie, voor als het verhaal tegen bedtijd wordt verteld….Voor volwassenen gaan we zo verder; een naïeve maagd, die eerst ontvoerd, dan verleid wordt en haar naam moet geven voor een groots bedenksel van Zeus, wat nooit groots wordt.  

Iets preciezer, voor wie het echt wil weten? Want ja, ja, het is tenslotte een verhaal. Of een mythe? En het begint zo; in het land van Tyrus en Sidon leefde Europa – dochter van Koning Agenor – in diepe afzondering in het paleis. Tot ze eens  een droom had; voor haar verschenen 2 werelddelen in vrouwgedaante, die om haar streden. De ene zag eruit als een vreemdelinge, de andere – Azië – leek een inheemse. Die laatste omringde Europa met liefde; en zei, dat zij het was, die deze dochter gebaard en gezoogd had. Maar de vreemdelinge sleurde haar met zich mee en riep ‘’ik breng je naar Zeus, dat is je lot’’. Je reinste nachtmerrie dus. Afijn, in de ochtend werd het tijd voor een verfrissing van lijf en geest, en zo wandelde ze naar de glooiende weiden aan zee, een geliefd trefpunt voor meisjes uit de omgeving; hier konden ze spelen, roddelen en genieten van bloemen en de ruisende zee. Aldus de inleiding tot een verhaal, welk Europa’s verhaal had kunnen worden, als het aan de Grieken – en EU-bobo’s – had gelegen. Maar het liep anders, verklap ik alvast.

 

We blijven nog even bij dartele, jonge, naïeve Europa; ze  was schitterend gekleed, op haar gewaad goud bestikte  motieven uit de godensaga, ooit gemaakt door Hephaistos, als godsgeschenk van Poseidon die het aan Libya had geschonken toen hij haar het hof maakte. Ja, ja, hier komen even wat namen opduikelen uit de oude geschiedenis…Enfin, als erfstuk kwam het terecht bij het huis van Agenor en Europa mocht het dragen. De meisjes gingen bloemen plukken; daarna vlochten ze kransen, die ze vervolgens als dank aan de nimfen van de weiden in de bomen wilden hangen. 

En dan begint het gedonder. Door wie? Juist ja.. Het begint met een m…Zeus had zich dit schouwspel verlekkerd bekeken en raakte diep onder de indruk van de schone Europa. Maar ja, zijn eega Hera was beroemd om haar jaloezie; dus hoe deze schone stiekem te verleiden??? Nou – en dat is dus een mythe – veranderde hij zich in de gedaante van een stier. Niet zo’n gewone die we op de wei zien lopen; nee, een goddelijke stier; mooi gebouwd, prachtige kleine hoorns; goudkleurig vel en ogen vol wellustig verlangen. Maar voordat hij stier werd, riep hij Hermes tot zich en gaf hem het bevel, het vee van Agenor naar het land van Phoenicia, dus naar de meisjes toe, te drijven. Zo gezegd, zo gedaan; de gevleugelde Hermes klaarde dit klusje in no-time. Wat hij niet wist, was dat Zeus zich in stiergedaante onder deze kudde bevond, die – naar je wel kunt vermoeden – nu dichtbij de meisjes aan het dartelen was. Trots en parmantig stapte hij op de meisjes af; niet angstaanjagend maar betoverend mooi, krachtig en zachtaardig. Ze wilden hem aanraken, met hem spelen. Zeus – oh pardon, de stier dus – likte verleidelijk Europa’s hand en zij kuste hem op zijn voorhoofd. Oh, oh, oh, meisje toch. Hij vleide zich neder aan haar voeten – zo ongeveer als Blacky, onze kater, dat doet, maar dan groter – en  toonde haar zijn brede rug. En dom, huppelmeisje Europa trapte erin, stapte op zijn rug en versierde zijn hoorns met de kransen. Zeus zag zijn stieren-kans schoon, kwam overeind en zette het op een lopen. Voordat Europa begreep wat er gebeurde, sprong hij in zee en zwom weg. De hele nacht zwom hij door, met een bange Europa op zijn rug.

In de vroege ochtend klauterde hij op een oever. Naar verluidt Kreta – altijd moeten de Grieken weer het voortouw willen nemen, maar helaas maken ze niks af. Maar dat terzijde…Hij liet haar zachtjes onder een boom van zijn rug af glijden en verdween. Kort daarna verscheen hij in zijn goddelijke Zeus-gestalte. Hij was de heerser van Kreta, haar beschermer. Als zij tenminste zijn bondgenote (= onvrijwillige geliefde) zou willen worden. Waarop zij hem haar hand gaf. Ok dan maar. En viel in slaap. Veel later werd ze wakker. Alleen. Geen stier, geen god. Niks, behalve een boom en een onbekende omgeving. Tot zover de gekuiste versie. Wij weten natuurlijk, wat er echt in die nacht gebeurde: wellustige Zeus moest/zou/wilde deze maagd, en nam haar dus. Onder de boom. Die laten ze je nog zien (die boom bedoel ik),  op Kreta, tegen een klein bedragje….En toen ze wakker werd? De onbekende omgeving joeg haar angst aan. En ‘’iets’’ was in de nacht gebeurd? Dank je de koekoek, ze was maagd, naïef en nog nooit …u weet wel (de voorlichting was toen ook al naadje). Potverdrie, die stier had haar ontvoerd! Helup! Maar vaderlief was ver weg. Niemand te zien. Bang, ongelukkig en eenzaam stond ze daar. Totdat Aphrodite uit de struiken opduikt. Ze heeft genoeg van dat gejammer. De (inmiddels gehate) stier zou komen en haar zijn horens aanbieden; zij had haar deze droom gestuurd. Huh? Ineens werd het haar duidelijk; Zeus had haar geroofd en zij was nu de aardse godin van de onoverwinnelijke god, of ze nu wilde of niet. Plus ze bleek naamgeefster voor een nieuw, voor haar vreemd werelddeel. Een onsterfelijke naam, zogezegd. Zo, nu weten we tenminste, hoe Europa aan haar naam kwam.

Dat is zo ongeveer de enige mythe, die de landen van Europa verbindt… En helaas een van het soort, die zich noch leent voor mooie toespraken of het opwekken van Europese gevoelens. Jammer, want de mythe van een mythe is dringend nodig, als de afzonderlijke landen ooit eens – zoals het de bedoeling was – moeten samengroeien tot een eenheid. Niet een integratie volgens verdragen, zo mooi bedacht door politici, waar verder niemand in geloofd. Nee, echt saamhorigheidsgevoel is gevraagd, en dat kan alleen daar, waar een gemeenschappelijk verhaal over de oorsprong van de saamhorigheid bestaat. En dan bedoel ik niet alleen de mythe over de naam. Ook al beschikt Europa weliswaar over een gemeenschappelijke historie – meestal niet echt charmant, zal ik maar zeggen – geschiedenis is niet hetzelfde als ‘’verhaal’’. En als het gaat om het opwekken van gevoelens, is het verhaal nu eenmaal sterker. Elk land vertelt weer andere verhalen over de geschiedenis, en cherry-pikt zich uit de chronologie al die details eruit, die voor dat specifieke land de meeste betekenis hebben. In het traditioneel bepaald niet vereende Europa, waar nauwelijks 2 buren bestaan, die niet al eens in een oorlog met elkaar verwikkeld waren, is het probleem van de selectieve herinnering het duidelijkst, als het bij de historische herinnering gaat om een oorlog; want dan is er altijd een winnaar en een verliezer. En niemand wil verliezen, nietwaar? 

Deze nationale vertellingen – of mythes  – beïnvloeden niet alleen ons beeld over het verleden, maar ze bepalen ook ons zelfbeeld, waarbij wij deze verhalen zo lang via vertellen/hervertellen ombuigen, dat ze passen in het beeld van het heden. Klinkt bekend in de oren, dacht ik zo. Historische gebeurtenissen kunnen zo per land verschillende herinneringen opwekken; het is maar vanuit welke positie je het bekijkt. Maar laten we niet afdwalen, want mythes zijn toch eigenlijk vertellingen, die niet zo zeer gaan over historische gebeurtenissen, maar veel meer om de politieke betekenis daarvan? Betekenissen, die plaatsen met tijd en mensen verbindt. Goed voor onze identiteit, zelfbewustzijn en zelfvertrouwen. Als we tenminste ‘’mooie’’ heldenverhalen hebben over ontdekkers, keizers en ander gespuis…Maar waar is nu die mythos, die alle Europeanen als de hare kunnen erkennen? Waar blijven de mythische symbolen, geldend voor alle landen, voor het continent Europa? Kijk, daar zit dus de weeffout in het gedrocht Europa; en daarom is er nu gedoe en gezeur. Die hebben we dus NIET! Helaas, leuker kan ik het niet maken. Geen symbolen = geen mythos. Verhalen daarentegen zat; kies maar: over schulden, corruptie, ego- en machtsvertoon; pluche-warmende, onkundige en besluiteloze politici plus een geldverslindende moloch van incompetentie en zelfverrijking van heb-ik-jou-daar….. 

Nee, de crux is, dat Europa wel veel verhalen kent, maar niet gemeenschappelijk. Pure emotionele armoede dus, die ook na 100 bijeenkomsten van staatslieden en politici niet verandert. Een gedrocht zoals de huidige EU is best op te tuigen met een horde van nooit-echt-gewerkt-hebbende-ambtenaren, nutteloze wetten en regels. Maar daar slaan de harten van Europa’s burger niet vrolijker of sneller van. Noch dat hiermee een gevoel van Europese nationaliteit ontstaat of afgedwongen kan worden. Hoezo ‘’ Ik ben een Europeaan’’? Dat is toch werkelijk niet veel meer dan een politiek correcte uitspraak, die verder niet veel om het lijf heeft, anders dan ‘’rechtvaardiging’’ voor het zitvlees van topfloppers in het EP/EC. En daar verandert ook een wetje over de ecologisch verantwoorde gloeilamp niets aan. Nee, het gee nie goe met Europa – want we hebben geen verhaal, dat ons met eerbied terug doet denken aan vroeger, aan wat ons verbindt – ongeacht of het nou wel/niet klopt. Niets hebben we. Nada, noppes, niente, nothing. Potverdrie. Fout, helemaal fout dus, zo wordt Europa nooit Europa. 

Misschien moet je dat ook maar beter niet willen – dat kunstmatige Europa - het is maar een suggestie, nietwaar? 

Maar wat moeten al die Eurofielen dan? EU-ambtenaar, bankier of nietskunner-wel-veelverdiener? Want als Europa als kostbare droom in duigen valt, wat blijft er nog van over? Moeten we dus niet  koste wat het kost niet alleen de Euro willen beschermen, en vooral ook bouwen aan een 1-Europa-voor-iedereen? Helaas, beste lezer, dat wordt een onmogelijke opgave, want hoe wil je nou de heldendaden van bij voorbeeld El Cid samenvoegen met de bestorming van de Bastille, om maar een voorbeeld te noemen? Verdikkeme, op zoek naar een gemeenschappelijk Europa-verhaal laat zien; het is er NIET! Vroeger was het verzinnen van een mythe een stuk makkelijker, maar nu trappen burgers niet meer in een in elkaar geflanst heldenverhaal van een autocraat of EU-politicus. Da’s me nou toch wat. Wat nu? Tom Poes – pardon EU – verzin een list. Als we dan al niet een heldenverhaal kunnen verzinnen, doen we het toch zoals men vroeger deed – vooral in de tijd van Pasen of, nog beter, het Kerstverhaal? We vertellen, schetsen een beeld  - voor al die ongelovigen en ongeletterden en domme belastingbetalende burgers – en zie daar, het beeld, de mythe van het schone Europa, zal verrijzen! Moet je alleen niet het zoveelste stijve verplichte groepsportret van de zoveelste nietszeggende EU top als voorbeeld nemen; niemand die dit met trots in zijn huis wil ophangen, behalve als je gek bent op Lachebekjes en vals grinnikende Supermario’s….

Nee, het moet een beeld worden met zoiets als een feest. Een vrolijk gebeuren en samenzijn met spijs en drank – rijkelijk vloeiend natuurlijk - en vooral niet  (of toch?) al te geloofwaardig….En laat dat nou even een lastige zijn, om een dergelijk beeld te verzinnen? Tjonge, jonge, jonge. Geen wonder, dat ze er maar niet uitkomen. Want een ieder wil natuurlijk de coulisse van zijn land, en niemand meer, die antwoord geeft op de vraag ‘’spiegeltje, spiegeltje, wie is het mooist in EU land’’…Nee, de beste fotografen zijn uitgenodigd, maar men kan het maar niet eens worden over het onderwerp. Overigens is die besluiteloosheid wellicht het symbool voor de EU…Of fotowedstrijdje uitschrijven, misschien? 

Feit is, Europa mist een mythe. En daar moet hoognodig wat aan gebeuren. Want zolang deze niet komt, of er geen spannend verhaal te vertellen valt over het continent Europa en wat haar verbindt – let nou even op, beste lezer, ik schrijf nu even NIET over het gebrek aan solidariteit, hand ophouden en zich niet aan afspraken houden -  zo lang zal geen werkelijk gemeenschappelijk Europa kunnen ontstaan en bestaan. En dat kan toch niet? Maar als schrijver dezes nou eens advocaat van de duivel (nou ja) speelt? De zaak eens anders benadert?

Wat, als we het Europa-verhaal nu eens echt schrijven? Willen we een mythe, zoals een door EU-politici gewenst ‘’happy end’’ (dream on, boys, dat gaat nooit lukken) of kiezen we voor Geen Europa Meer? Gaan we als burgers aan de slag met ons verhaal; met als uitgangspunt: geen Europa = geen gezoek/gezeur van een mythe die toch maar mythe is? Met een slotconclusie, die beter past, zoals Het einde van Europa?  Past dat niet beter, als we eerlijk zijn? Kunnen we ook stoppen in het geloven van het  onzalige verhaal over dat naïeve, jonge meisje, dat zich door wellustige machts-ego-tripper Zeus liet ontmaagden en haar naam leende voor een continent, dat hierom niet gevraagd heeft en wellicht nooit geboren had willen worden, als het de keus had gehad (dat continent dan)?

Stoppen we met een construct, welk ons eerder gevoelens van ‘’steen op de maag/blok aan het been’’ geeft en bepaalt niet eensgezinde, gezamenlijke, warme gevoelens oproept? Durven we het geldverslindende pad van ego-projectjes uit het Brusselse (en nee, het Straatsburgse vergeet ik daarbij niet) te verlaten en te kiezen voor eigen land, soevereiniteit en eigen besluiten over hoe we ons geld verkwanselen? Zonder regels en onnodige bureaucratie; zonder te betalen van schulden, die we zelf niet hebben veroorzaakt en zonder betaling aan ‘’Möchtegern’’ EU aspirant landen, die eigenlijk alleen de hand willen ophouden, maar geen snars geven over waarden, normen en het zich houden aan regels? Moeten we ons laten piepelen tot in lengte van dagen door landen, die ‘’the continent’’ maar maf vinden, en wel de lusten, maar vooral geen lasten wensen mee te dragen? 

Misschien zou het juist DE kracht kunnen zijn van Europa – een continent dat geen is, noch echt in wording is  -  om ons los te rukken uit het juk van grootste, niet realistische dromen, beelden, verwachtingen en vooral geldverslindende onzinzaken?

 

Tja beste mensen, de moraal van dit verhaal – helaas, hier komt de ontnuchtering -  er komt geen fraaie cliffhanger met de kans op een vervolg. Geen mooi happy end end. Kort, helder en vooral niet mis te verstaan, draait de conclusie hierop uit: de mythe van Europa bestaat niet. Nu niet, nooit. En nee, ik ben er niet ingetrapt, had ik nooit niet geschreven, dan was het WEL mogelijk. Maar ik geloof er dus niet in. Vandaag niet, en morgen ook niet. Nooit dus. De 21e eeuw is rijp voor iets anders….Tijd voor een echt verhaal. Toch?

Het Trojaanse Paard

Het Trojaanse Paard.

Hoofdstuk uit de geschiedkundige chronologie van de Europese Droom. Onderwerp; de Hellenistische Saga. Het verhaal over het eeuwigdurend faillissement van Griekenland. Ondertitel: hoe de Europese belastingbetaler in de maling is genomen en hoe de Europese Droom een nachtmerrie werd. Geschreven door Nicojo. 2015.

 

Wauw, als zou het briljant geschreven zijn; geen uitgever die het wil. Geen lezer die het leest. Geen hond die er naar omkijkt en geen haan, die erom zal kraaien. Verdorie. En ik heb nog wel zoveel fantasie. En tijd. Tussen het verbouwen door zou dit een miniprojectje zijn om van te smullen. Glijden miijn vingers zonder enige moeite razendsnel over het toetsenbord. Een fantastisch verhaal – bijna te mooi om waar te zijn, maar helaas, beste lezer, dit is geen science fiction of een sprookje. Nee, het is een  verhaal met het voorlopig karakter van ‘’we zullen eindeloos doorgaan’’.  Doorspekt met enige feitjes hier en daar. Voor een schrijver natuurlijk geweldig, nog in lengte van jaren eindeloos schrijfgenot. En voor een uitgever – als hij er brood in zag – een gegarandeerd niet-aflatende stroom van verhalen. Maar …wie wil nou de combi van smakelijk vermaak en blootlegging van pikante details - waarvan je , als je niet een rasoptimist bent, acuut in een diepe EU-depressie raakt? Wie biedt?

 

Begrijpen zou ik het. Want als de lezer van vooral dit hoofdstuk ook met het  meest fraai gekleurde pilletje van de farma-industrie niet kan verhinderen, dat de waarheid als een mokerslag ervaren wordt, ontwaakt hij na een slechte nachtrust in een echte nachtmerrie. Hij gaat erachter komen, dat het geen verzinsel is, maar harde waarheid. Belastingdruk die vanaf nu hard stijgt. Spaargeld dat je afgetroggelt wordt – want volgens de DNB sparen we te veel, en Pinoccio en Henkie hebben nog geld nodig – en een nieuwe EU belasting voor al die flutprojecten en gesubsidieerde luxe diners voor ambtenaren en VIP’s.  Het vooruitzicht, dat de eigen oudedagvoorziening er een is van hooguit bed-bad-brood, omdat het pensioen is verdwenen in de niet-spreekwoordelijke bodemloze put van de Hellenen. Nee, dan zou je toch acuut overwegen, om te emigreren. Naar Griekenland bijvoorbeeld.  Heb het nadeel ook weer een voordeel.

 

Lijkt het dan misschien toch wat? Haarfijn uitgelegd krijgen hoe de Europese Droom - een geldverslindend project van een hoop ego-mannetjes, die met belastinggeld spelen – zich ontvouwt? Over politici, die de burger willens en wetens bedonderen, omdat ‘’beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald’’ bij hun simpelweg niet bestaat en een besluit ‘’beter laat dan nooit’’ over een Grexit onmogelijk is? Hoe uiteindelijk het hele gedrocht van EU, ECB, met 2 vergaderlocaties en duizenden ambtenaren als een kaartenhuis in elkaar zakt? Dat kan een heel spannende financial-thriller worden. En elke keer als de lezer denkt ‘’ik heb het door’’,  neemt het verhaal weer een totaal andere wending. Een cliffhanger als afsluiting van een hoofdstuk? Ik zou er zoveel hebben, dat ze niet alleen aan het eind zouden staan, maar tussendoor ook. Ik zou het uiteraard smeuig opleuken met – overigens geheel verzonnen – passages, waarbij een DSK samen met Bunga-Bunga in zijn Parijse flatje spannende feestjes organiseert om getergde ministers en ander gespuis op te vrolijken. Uiteraard strikt op vertrouwelijke basis. En gefinancierd met de miljarden, die de kapitaalkrachtige Grieken, Nederlanders, Spanjaarden en andere belastingontduikers naar belastingparadijzen – voor dit soort zaken – hebben weggebonjourd. Met dank aan de ECB die het tekort bij de banken even snel aanvult via de geheel-niet-vrijwillige kapitaalkrachtige solidariteit van de Europese burger.

 

Maar ik ben realist. En ik snap het. Geheel niet-sexy. Ook al zou ik er 50 shades of Nicojo aan toe voegen…Of zou een ‘’geschiedkundig’’ epos een beter idee zijn? Over Europa? Het boek van Geert Mak zou van jaloezie verbleken naast het mijne. Want mijn kiloknaller zou royaal doorspekt zijn met kleurige cartoons. Om het wat op te leuken.

 

Het zou wat wezen. Ook eens scoren met een mega-bestseller. Ik hoef er niet heel rijk van te worden, maar een leuk zakcentje, ach, daar zou ik niet nee tegen zeggen. Maar dan geef ik dit – voor een keer, vooruit – niet op aan Pinoccio of andere grijpgraaiers.

Nee, ik zou investeren. In ons eigen woon/zorgproject. Voor later. Als  we oud zijn. Om  fijn samen te kunnen nagenieten. Verzorgd en wel. Met zonder de overheid, want die bakken er niks van. En met een lekker glaasje wijn en een heerlijk hapje erbij. Lekker in de warme zon. Herinneringen ophalen. Over ‘’weet je nog, oudje, vroeger?”. Over het gekke plan van een Europa met een muntunie, waar stoorzenders – zoals Grieken, Russen of ander gespuis – regelmatig ervoor zorgden, dat we niet in slaap vielen? Over de Paus en andere boeven en terroristen die in naam van het geloof – om het even welk – zorgden voor ellende? En waar de fantasie van belastingdiensten, regeringen of ambtenaren eindeloos leek, als het erom ging, om ons geld af te troggelen? Al was het om het verjaardagsfeestje van een dictator te financieren of mobieltjes voor werkeloze Roemenen, met een app ‘’er dreigt een baan vrij te komen’’? Waar de status van ambtenaar er een was voor ‘’leven lang veilig’’ en politici wegkwamen met een ‘’foutje, bedankt’’? Oh, oh, oh, dat waren nog eens tijden…

 

Inmiddels is het 07.00 uur. Ik kruip maar weer in bed, want buiten is het nog koud. Straks, na het ontbijt, lees ik wel hoe de media de Grieks-Europese Saga zonder eind gaan vertellen. Maar mijn versie is veel leuker....Was getekend, Nicojo, 21 februari 2015

De vrouw zonder paspoort

Ze is terug. In de reusachtige hal. Deze keer nauwelijks mensen. Aan haar voeten een tas vol spullen, die niet de hare zijn. In de hand een ticket en een hotelreservering. Maar zonder paspoort. Wie ben ik? Waar ben ik? Denkt ze vertwijfeld.

 

Een paar uur eerder:

Bij binnenkomst in de hal van het vliegveld wordt haar blik direct naar rechts getrokken. Een groot bord wijst op KLM Vip Service. In haar hand heeft ze een Vip ticket voor de KL 531 vlucht van 21.00 uur naar London. 1e klas. Zonder tas of koffer loopt ze door.

Bij de balie, die eerder op een grote toonbank van een chique winkel lijkt, met daaromheen kleine winkeltjes met sieraden, kleding, lingerie, schoenen, boeken en elektronica, staat een prachtige, mogelijk Nubische vrouw al op haar te wachten. Gekleed in een maatwerk mantelpakje, stijlvol en zo niet stewardess-achtig.

Na een korte blik op de ticket haalt ze een envelop uit de la. ‘’Hier is uw reservering van het hotel’’. De (al betaalde) rekening van het hotel – 380 GBP – werd overhandigd. Met sleutelpas. En onderaan plakken een paar verse jasmijnbloemen.  Zoveel geld voor een overnachting in een suite in London? Voor mij? De vrouw schudde verbaasd mijn hoofd. ‘’Is er iets niet in orde, mevrouw?” vroeg de stewardess.

‘’Oh nee, alles prima, hoor’’ haastte ze zich te roepen. ‘’Maar kan ik hier mijn jas achterlaten, ik wil hem niet meenemen naar London; is dat mogelijk?” De stewardess keek verlangend naar de prachtige bontjas; wit-grijs bont, afgewisseld met zwarte veren en kant. Van top tot teen een droom. Prachtig. ‘’Oh, wat zou ik die graag vanavond willen dragen’’ zuchtte de stewardess; ‘’zoiets moois heb ik nog nooit gezien’’. ‘’Geen punt hoor, als ik terug kom, dan haal ik hem bij u op, als u er maar goed voor zorgt, mag u hem dragen. Hij zal u goed staan’’ hoorde ze zichzelf zeggen. Met stomme verbazing nam de stewardess de mantel aan en legde hem zorgvuldig in haar kantoor. Wauw, wat zou zij scoren vanavond!

Ondertussen stond zij daar maar een beetje te staan. Geen tas bij zich; wel een ticket in de hand en een reservering voor een luxe hotelsuite. Waarom London? Ze liet haar blik glijden over de eindeloze uitstalling van spullen; helemaal gratis voor VIP-klanten zoals zij. Ze snapte er niks van; alles zo maar gratis en voor niks? Was dit een droom of de voorpoort tot een paradijs van alles-is-goed-gratis-en-gezellig? Sieraden, de een mooier dan de ander; lingerie en kleding, gemaakt van de mooiste stoffen, nieuwste snufjes en mooie cadeaus. Ongelofelijk.

‘’Ik heb een basis tas voor u voorbereid, mevrouw, want ik zie dat u zonder bagage reist’’. De stewardess haalde haar uit haar overpeinzingen en overhandigde een tas. ‘’Hier zit alles in voor 2 dagen’’ zei ze. ‘’Kan ik verder nog iets voor u doen, mevrouw?” ‘’Nee, dat is prima geregeld, dank u wel’’ stotterde de vrouw. ‘’Nou, goede reis dan maar!’’.

Ietwat beduusd loopt ze met de tas in haar hand weg van de balie. Ze gaat dus naar London. En naar een hotel. Zonet stond ze nog in de hal van het vliegveld, met alleen een ticket. Welk vliegveld? Geen idee. Hoe kwam ze hier? Ze keek nog eens naar de ticket. Betaald door Schouten. Evenals de hotelkamer. Huh? Ze blijkt een mantelpak te dragen, prachtig gesneden; donkergrijs pak met een zachtgroene bloes eronder. Geen sieraden. Maar de stewardess had een paar passende sieraden voor haar in de tas gestopt, had ze gezegd. En ze had een bontjas gedragen die zo prachtig was, dat die haast niet van haar kon zijn. Want ze zou nooit echt bont dragen en al helemaal niet zo eentje. En op reis gaan zonder eigen tas met kleding? Zonder te weten waarheen en waarom? Onmogelijk. Ze raakte met de minuut verwarder.

Een keurig geklede meneer kwam op haar af. ‘’Mevrouw, het is dat ik toevallig uw gesprek aan de balie van KLM meekreeg; U reist dus ook naar London; misschien ontmoeten we elkaar daar nog eens? Ik ben gedelegeerde voor 31 zaadveredelingsbedrijven in Europa en ik ben op weg naar de beurs, gaat U daar ook naartoe?” Pardon? Kennelijk zag hij haar aan voor een zakenvrouw. En wat moest zij nou op een beurs voor zaadveredeling? Even schoot haar te binnen dat dit weleens handig zou zijn voor bedrijf x. ONZIN. NONSENS. STOP! Ze bekijkt de man wat beter. Keurig verzorgt, strak in het pak, vriendelijke blik en zo te zien een geslaagd heer, zoals men dat zo mooi noemt. ‘’Het klopt, ik reis naar Londen, maar of we elkaar weerzien, waag ik te betwijfelen’’ en wilde zich omdraaien om haar weg te vervolgen. ‘’Sorry mevrouw’’ hoort zij hem achter haar. Laat me met rust, dacht ze. ‘’U loopt de verkeerde kant op, U kunt het beste de trap aan uw linkerkant nemen, dat is de kortste weg naar de Gate’’. Ze bedankte hem en nam de trap naar beneden. Weg van hier.

Beneden is het een wirwar van trappen en liften die in de hal uitkomen en naar de poortjes leiden waar reizigers en de bagage worden gecontroleerd. Halverwege staan comfortabele tafels met fauteuils. Ze besluit te gaan zitten, de ticket uit haar tas te halen en de inhoud daarvan eens nader te bekijken. Er zit een toilettas in, voorzien van luxe verzorgingsproducten. Een zijden hoes, waarin 3 setjes met kanten lingerie plus een pyjama en een joggingbroek met trui in zachte tinten. Een paar makkelijke schoenen en een laptoptas met opvouwbaar toetsenbord maar zonder laptop. Een e-reader. Een sieradendoosje. En de ticket. Plus de hotelreservering. Maar….VERDORIE….WAAR IS HET PASPOORT!? Het zweet breekt haar uit. Hoe kan dat nou. Koortsachtig maakt ze de tas leeg, doorzoekt alles nog een keer. En nog eens. Geen paspoort. Nou, dan hoef ik dus niet door het poortje, want zonder paspoort valt niet te reizen schiet het door haar heen. Niks London. Of luxe hotelovernachting. Geld voor ticket en overnachting naar de knoppen. Ook al weet ik helemaal niet, wat ik daar moet, of namens wie, ik ga er niet heen; het kan niet, denkt ze. Stom, stom, stom. Ik reis nooit zonder papieren! Controleer altijd een paar keer, of ik alles heb. En nu dit? Verdorie, moet ik de jas terughalen bij de aardige stewardess, want ik ga naar huis. Naar huis? Waar ben ik? Ach nee, besluit ze, de jas haal ik over een dag of 2 op, samen met Joost.

Een vrouw naast haar, zo tegen de 50, kijkt met verbazing naar de lingeriesetjes, die uit de hoes zijn gegleden. ‘’Oh wat prachtig, mevrouw, hoe krijgt u dat toch voor elkaar, dat ze zo goed uit de was komen? Bij mij zijn ze na verloop van tijd gewoon een rag, goed genoeg voor de vuilnisbak. Niks voor mijn, dat fijne spul’’ en verder in zichzelf mompelend, loopt ze richting het poortje.

Nou, daar zit ze dan. Het is nog geen 20.00 uur, en haar vlucht zou om 21.00 uur gaan. Betaald door iemand. Zonder idee waarom en waarvoor. En hoe kwam ze naar het vliegveld? Zonder bagage maar wel met een ticket? Zonder tas, papieren of geld? Vragen, vragen, vragen. Ze tuimelen door haar hoofd. Gek wordt ze ervan. Zuchtend staat ze op. Ik moet terug, naar de oorspronkelijke hal. Misschien vind ik daar een aanwijzing….En pakt haar spullen weer in.

Zo maar een begin van een verhaal? Zou kunnen. Maar het is geschreven naar een droom ik pasgeleden had. En die uitzonderlijk veel details bevatte; over de personages, de omgeving, de situatie. Ik werd wakker omdat ik gewoon niet kon begrijpen – in mijn droom dan – hoe ik daar op het vliegveld verzeild was. En dan nog zonder bagage of paspoort. Kanniewaarzijn, niet ik.   

Gek he, dat je soms zo maf kunt dromen.  Tja, het kan verkeren. En het zou evengoed nog een verhaal kunnen worden… ‘’De vrouw zonder identiteit’’ of zo…..

Whatsapp?

Scene in het restaurant: 2 mensen zitten tegenover of naast elkaar aan een tafel. Nadat de drankjes zijn gebracht – maar soms al eerder – trekken beiden hun Smartphone of Tablet, complete met Apps’en zo – uit hun tas en hupsakee, het ge-sms of whatsappen begint. Filmpjes worden bekeken, nieuws gelezen en onzinnige berichtjes getexed.

Vroeger merkten wij wel eens op, dat sommige stellen de hele maaltijd in stilte verorberden, zonder een woord met elkaar te wissen. Terwijl wij altijd druk met elkaar in gesprek zijn. Ach ja, generatiekloof, dachten we dan. Want ze waren altijd wel wat ‘’ouder’’ dan wij.

Van de week een jong stel met een ca. 5 jaar oud kind aan de bar. Volop smullend van lekkere tapas en wijn. De ouders dan. En Pa valt regelmatig de ober even lastig. ‘’Zie mij, ik ben belangrijk’’, ondertussen goed kijkend, of iedereen hem in de gaten heeft. Die Machoman. Zijn wil is wet. Even dan. Wachten is er niet bij. Nou, wij hebben de tijd. Hoeven geen trein te halen. Genieten zonder stress. En dus komt de ober ook bij ons af en aan. Met excuus ‘’sorry het is zo druk’’. Wij glimlachen meelevend, en Joost dept zijn voorhoofd met een servetje af, hij rent zich werkelijk rot. Daarvoor worden onze glaasjes extra rijkelijk gevuld. Zo maar. Heerlijk!

Enfin, ik dreig af te dwalen. Kind naast ons eerst rustig in de kinderwagen. Toen gejengel ‘’ik wil aandacht’’. En dan weet je’t wel; Spaanse kinderen weten feilloos hoe ze hun zin kunnen krijgen, want ze worden als prins en prinsesje opgevoed. Altijd aandacht. Altijd alles krijgen wat ze willen. Want zo niet? Dan zetten ze het op een krijsen, brullen of stampen met de voetjes. Hebben ze overigens niet van een vreemde…Mams en Paps zorgen dan vliegensvlug, om het kroost te plezieren. Zo ook nu: eerst een hapje lekkers (vond ze niet lekker), dan een beetje koffie met gebak? Ook niet goed.

Tja, dus gaf Paps kind de Smartphone. Wij keken toe. Dachten nog, zo’n klein kind met zo’n technisch snufje? Ik zou niet eens weten hoe zo’n ding werkt (ligt aan mij hoor); maar zij scrollt, drukt en ja hoor, binnen de kortste keer een Disney film. Geluid wat hard, maar ach, moet kunnen, nietwaar? Stilte weergekeerd. Figuurlijk dan.

Aan de andere kant een Rus met zijn mooie dame. Hij bestelt, betaalt en bepaalt. Zij doet mee. Voor mooie kleren, luxe en reisjes? Mag hoor! Maar nog voor het glas ingeschonken was; beide Smartphones aan. Waarop we tegen elkaar knipoogden ‘’je kunt natuurlijk ook met elkaar via de Smartphone communiceren’’. Maar daar niet noodzakelijkerwijs met je partner als ik zo naar haar gezicht keek…

Zelfs een hoogbejaarde zag ik laatst volop smartphonen, terwijl haar gezelschap verveeld rondkeek. Generatiekloof. Ik weet het. We zijn niet meer van deze tijd. We hebben 2 van die ouderwetse, heerlijk simpele Nokia’s’; die gewoon doen wat ze moeten doen: als het nodig is, bellen we ermee. Of iemand belt ons. Je kunt ook een foto maken. Handig mocht je ooit een auto ongeluk – met alleen blikschade hopelijk – krijgen. Maar verder? Geen Apps;’geen andere ‘’handigheidjes’’. Hebben we niet nodig. Wij communiceren gewoon. Met elkaar. Zonder afkortingen of app-taal. En genieten ondertussen van het observeren van al die mensen om ons heen. Gratis vermaak voor uren. Mensen, die kennelijk niet meer weten, wat een rijkdom het is, om met elkaar over van alles te praten Met tijd voor elkaar. En aandacht en genegenheid. Dat laatste kan men natuurlijk ook overdrijven. Zoals het stelletje, welk ons extra 10 minuten langer liet wachten op ‘’hun’’ tafel. Nog even snoezelen, ondertussen steeds kijkend of wij wel keken (niet dus na verloop) en maar tijd rekken. Even laten zien dat zij de wereld zijn. Ja hoor….Zij kusten tenminste nog. Want ook daar hebben ze denk ik al apps voor. Ze doen maar. Wij hebben de tijd. Le Chaim! Op het leven. Puur en simpel. En oh zo leuk. Waarschijnlijk niet meer van deze tijd, al dat ''echte'' geklets. Maar wel gezellig. Kan ons het schelen! Ober, nog een glaasje wijn a.u.b.!

Mijn vader 21 juli 1969

Veel te vroeg ben je van mij weggegaan, ik heb dat nu pas echt begrepen. Ik was je kwijt, terwij ik nog zoveel met je had willen delen.

Je keus - om ons - kon ik veel later pas begrijpen, maar ik heb er veel verdriet om gehad. Al dat geld kon mij gestolen blijven, als ik jou maar had gehad.

Het is anders gekomen, jij hebt je keus gemaakt, om ons. Jij dacht, dat het een juiste is, en later besefte ik, dat dit wellicht de moeilijkste keus van je leven was.

Ik hou van je, met heel mijn hart, maar het doet nog pijn, alleen te zijn, zonder jou, nooit meer je woorden horen, je aanraking te voelen

Gehuild heb ik, om jouw, maar nu ook om mij, om wat we ooit  aan moois hebben meegemaakt, en wat ik nu niet meer met je kan delen

Geen wandelingen meer in de bergen, genieten van natuur, dieren, bloemen, fossielen en stenen, de ruimte, de rust en ons geluk

Graag had ik nog lang je kleine meisje willen zijn, veel te gauw was dit voorbij, en moest ik een groot mens  - moest ik volwassen - zijn

Thans heb ik teruggevonden naar dat kind in mijzelf,een stukje van vroeger, wat ik na jou was vergeten, het mocht er niet meer zijn

Het mag nu weer naar buiten komen, het mag er zijn, en ook al doet het nog pijn, ik weet dat het goed zo is

Lieve vader, jij hebt je keus gemaakt, en in de loop der jaren heb ook ik mijn pad verkozen.En ooit...ooit, zullen we weer samen zijn

 Maar nu wil ik eerst nog volop leven, dat kind in mij mag er weer uit. Genieten met Joost, van elkaar, en hopelijk niet maar voor even

Ik heb weer tot je terug gevonden en ik hou van jou.

Dit schreef ik ruim 15 jaar geleden. Nu, 45 jaar later, ter nagedachtenis aan mijn vader

Het Kerstverhaal; over de os, ezel, Maria, Jozef en een kindje

Maar laat ik bij het begin beginnen. Er was eens – ook daar valt heel veel over te vertellen, maar dat doe ik later. Overigens even over dat vertellen: de ‘’gelovigen’’ (zoals Pausen, Bisschoppen, Kardinalen en zo) moesten een manier vinden, om aan de bevolking hun zaligmakende boodschap  te verkondigen op een manier, die te begrijpen was. Want de meeste mensen konden noch schrijven noch lezen. Dus werd een verhaal verteld, uitgebeeld (schilderij of kerststalletjes – ja, daar komt dit vandaan) of nagespeeld. Zoals in La Canalosa, op de laatste zondag voor Kerstmis. Maar ik dwaal af. Laten we terugkeren naar het verhaal, zoals Lucas het ca. 90 jaar na de geboorte van Christus had verzonnen. Aldus de Bijbel.

Maria – de moeder van Jezus – werd verwekt door de kracht van de Heilige Geest. Power! Ofwel de gekuiste versie van seks voor het trouwen of stiekem achter de bosjes snoezelen tussen een Paterke en…de rest kunt u zelf invullen. Want er was nog geen sprake van KI of IVF. Gelukkig is dat maar een keer gebeurt, anders zouden de vele fertiliteitsklinieken in Spanje geen werk meer hebben. Enfin, het verhaal wil, dat zij, Maria dus, maagd was, is en blijft – ook na de geboorte – en dus niet met een erfzonde is belast. De zondigheid, die je bij de geboorte krijgt, omdat Adam en Eva samen een appeltje zaten op te peuzelen en vervolgens achter de Rododendrons doken. Dus die Maria, die had sjans. Bij Jozef. Timmerman van beroep, en helemaal gek van haar. Zij was de vrouw van zijn dromen. Met haar wilde hij wel trouwen. Een familie stichten. Maar zover kwam het niet, want de Heilige Geest verziekte de boel, en nog voor het huwelijk, en zonder dat hij met haar in de sponde belandde, werd ze potverdriekonijntjes zwanger. Ik doe hier verder geen verwijzing naar konijnen, hoor! Bewijze van spreken. Maar Hare Schijnheiligheid had een pleziertje. Jozef niet.

E.e.a. speelde zich af in het Romeinse Rijk. Maar men verplaatste de gebeurtenis naar Bethlehem; want van daaruit moest het goede nieuws van goddelijk heil, vrede en vreugde verspreid worden van de geboorte van Jezus, zijnde een afstammeling van de ooit beroemde Koning David (ja, die van Goliath). Rome paste daar niet in. Een Rome van de latere Caligula, Cesar en stotterende Claudius. En decadentie, macht en uitbuiting. In dit verhaal regeerde koning Herodes dus over Judea onder de Romeinse Keizer Augustus. En Herodes was benieuwd, hoeveel mensen hij kon kaalplukken. Dus kondigde hij een Volkstelling af, waarbij een ieder zich moest laten registreren. Makkelijk om later belastingen te innen dus. Net zoals nu. En wederom klopte dit verhaal historisch gezien niet, want volgens Lucas moest een ieder naar zijn geboorteplaats terug gaan. Onzin, zo ging dat niet in het Romeinse Rijk. Maar goed, het verklaart hoe Jozef met zijn Maria – die wonderbaarlijk zwanger was en een steeds dikkere buik kreeg – naar dat Bethlehem kwam. Vanuit Nazareth in Galilea. Want anders klopte het weer niet met de voorspelling, dat de Messias uit het huis en geslacht van David zou komen. Is het nog te volgen?

Nou, ze komen daar aan, in dat Bethlehem en zoeken een logeerplek. Bijzonder ongelukkig moment. Want door de Volkstelling bleek de Herberg bom vol. En het moet gezegd - de Heilige Geest had het knullig getimed - want net nu was het ‘’haar tijd’’. Ofwel, ze moest bevallen. Jozef, pragmatisch, ging op zoek naar een geschikte plek hiervoor. In de aanpalende stal – lekker warm door de os, de ezel, wat schapen en zo – vond hij een plek. Volop stro, met een prachtige houten trog. Zo een, die Jozef ook vele malen had gemaakt. Timmerman, he. Nou die trog werd korter hand ombenoemd tot Kribbe. En Jozef legde stro erin, wat dekens erop en klaar is Kees. Pardon, Jozef. Laat het kindje maar komen. Niks moeizame bevalling, navelstreng doorknippen, wassen en klap op de billetjes. Even omdraaien, en het lag er. Schoon, met een stralende Halo (u weet wel, die krans om zijn hoofd) en glimlachend. Buikje vol. (Al opgevallen, al die Dikkertje Dap’s op afbeeldingen? Gebeurt natuurlijk alleen door heilig toedoen, niet in andere wereldstreken…) Tijd voor Jozef en Maria om lekker terug te leunen in de strobalen. Tapaatje erbij, glaasje wijn, proost, op het leven ‘’Le Chaim’’!

En nu ging Lucas pas echt los! En begon het wonderbaarlijke verhaal met de Engel. Die kwam plots tevoorschijn. Nou ja, scheen eerder van boven – voortgetrokken door een touw, heen-en-weer. Voor iedereen zichtbaar. Was dat even mazzel dat er geen maansverduistering of bewolking was, nietwaar? En deze Engel verkondigde met zijn glans ‘’De Redder (ofwel nieuwe Koning) is gekomen’’. En de herders – ook David, de voorvader van Jezus, was Herder, snapt u de hint? – die zagen dat licht als eerste schijnen. Blij dat ze eindelijk konden zien, waar ze liepen…En ze wisten onmiddellijk, ‘’we moeten naar de Krib’’ (of te wel naar de kroeg ernaast want ze kregen scheuren in de kop van de droogte in hun keel). En onder het zingen van ‘’Eer aan God in de hoogste hemel ( ja, nog hoger wordt een beetje lastig), en vrede op aarde (tegenwoordig ver te zoeken) voor alle mensen (allen?) die hij liefheeft (nou, dan vergeet hij een heleboel)” gingen ze op stap. Op naar de drank. Pardon, kribbe.

En dat was het dan. Eromheen de beschrijving van de 3 Wijzen uit het Oosten. Toen nog op kamelen. Tegenwoordig komen sjeiks, politici, bankiers en boeven met vliegtuigen. Kisten vol met geschenken: zilver, goud, edelstenen en bitcoins. Opgedolven door slaven in donker Afrika of gewoon gejat. In prachtige gewaden van zijde, katoen en kant. Nou, katoen is tegenwoordig ‘’out’’, wat dat wel niet aan water kost om te telen en te verwerken! Maar altijd nog een fractie van fracking….Geschenken en eerbetoon? Omkoping en witwassen zul je bedoelen. En waar iets gebeurt, komen mensen kijken. In drommen trokken ze naar dat kleine gehuchtje Bethlehem. En propten zich in de Stal. ‘’Jezus, is er nou nooit even een moment van rust’’, zuchtte Jozef tegen Maria. Cadeautjes werden aan de lopende band met Drone’s bezorgd, want de koeriers en de post konden zich niet meer door de menigte drukken. En iedereen maar Ah en Oh, en ‘’wat een mooi kindje’’. Tot de luier vol is…

En waarom vieren we dit uitgerekend met Kerst? Nou ja, ‘’we’’ = wij niet, hoor. Maar u mag dat zelf weten. Of u het viert. En helaas, ik moet u uit de droom helpen, de datum was niet goddelijk bepaald. Hij werd helemaal niet met Kerst 25 december geboren. Die Jezus. Het zal wel eerder rond maart zijn geweest. En zoals we vermoeden, waarschijnlijk ook niet in Bethlehem. Maar het zij ze gegund, daar. Big business met Geboortekerk, souvenirwinkels, hotels en taxi’s. Maart kwam de kerkvorsten niet uit, paste niet bij het heidense feest van midwinter. En dat rekensommetje van 9 maanden was ook een onzinverhaal, want een goddelijk ‘’in de schoot gelegd’’ heeft niets met zwangerschap te maken. Of seks voor het huwelijk, want ze waren niet getrouwd…Hoe het ook zij, geloof vermengde zich makkelijker met heidense gebruiken, waardoor het verhaal geloofwaardig werd. Dat van die Messias. Die weldoener  (alleen voor een select gezelschap) . En dus vieren we de geboorte (echt of verzonnen) met kerst.  Marketing noemen we dat.  ‘’En laat de kinderen tot mij komen’’, roepen ze sindsdien. Mochten ze willen. Hoe het ook zij, ik wens u een vrolijk Kerstfeest!

Sinterklaas...

…met zwarte pieten, gedichten en cadeaus al jaren een oer Hollandse traditie,

Maar potvedrie dubbeltjes, dit jaar dreigde in Nederland een heuse pietitie!

Zwarte Pieten zijn niet meer van deze tijd, dat lijkt wel pure discriminatie!

Of, zoals een maffe dame wenste te vertellen, een slavernij-reïncarnatie ?

 

Ach, me dunkt, er zijn ernstiger zaken, die om aandacht vragen,

Denk aan oorlog, tsunami’s, kernramp, en wat we verder op tv zagen!

Het lijkt echter makkelijker om te helpen via gul geld te geven,

Beter is, voor vrede, voedsel voor allen en veilig milieu te streven!

 

Graaiers, bankiers, fraudeurs, corruptie, boeven en dictatoren,

Falende justitie; politieke ‘’zelfzorg’’ en burger in de kou, ik kan het bijna niet meer horen!

Gevaarlijke medicijnen, GM en luchtvervuiling, dat vinden politici steeds vaker goed,

Gezondheid en leef kwaliteit gaan kapot en onze longen vullen zich met roet

 

Niet alleen bijen gaan dood door al dat gif dat landbouwers spuiten,

Het is echt niet meer zo veilig, om te wandelen daar buiten!

Dierenwelzijn, minder antibiotica, een schoon milieu en dan nog participatie?

Nee, de zorg voor elkaar en onze wereld raakt steeds meer uit de gratie

 

‘’Zie ginds komt een boot, met mensen aan dek’’

En wat doet Europa? Die zegt  ‘’hier is geen plek’’!

Is rechtvaardigheid, respect voor de mens, en eerlijk met elkaar welvaart delen,

Toch maar een papieren belofte, maar kan het ons eigenlijk niet zoveel schelen?

 

Het is niet eerlijk wat in onze eigen wereld gebeurt,

Oorlog, moord, verkrachting,  en zo voorts, dit is niet ‘zoals het heurt’

Maar morgen komt er hopelijk  een dag,

Waar van alles wel, en misschien soms ook even iets niet meer mag?

 

De Goed(schijn)heiligman bracht voor velen cadeaus, gedichten en plezier,

Dus genieten we even, en houden van mens en dier,

Polderen, samenwerken, een steun in de rug,

Da’s voor later, want dat gaat nou eenmaal niet zo vlug

 

Maar…Niet straks, ‘’de ander’’ of vooral nu  ‘’effe geen zin’’,

Ga nu veranderen, wees het verschil en maak zelf een begin!

En ondanks alle kritiek, sarcasme en mijn harde woorden,

Leef gezond, wees blij en doe goed, dan kan het met ons allen nog wat worden

 

                               Sint met schimmel en zwarte Pieten

Aardappeleters anno 2013...

Eindeloze kilos aardappels. Droogrekken met ‘’rösti raffeltjes’’ (van in de schil gekookte,  afgekoeld gepelde aardappels, geraspt). Glazen voorraadpotten van 12 liter vol met die raspeltjes. Zakken friet en aardappelblokjes in overvolle vriezers. Nachtmerries. Gek word ik ervan. In plaats van slapen tuimelen recepten en variaties door mijn hoofd. We lijken wel ‘‘oppotters’’. Nou ja, leuke woordspeling, maar feit is, we hebben wel 75 kg aardappels! Als het er niet meer zijn. En het waren er al veel meer…

 Gewone aardappels  blijven rustig in de kelder bij thans aangename temperaturen wachten tot ze gehaald worden. Die van ons niet. Want er is iets mee. Die  dekselse aardappelmot zit er in. In sommige van  onze prachtige joekels van oer  Hollandse grote piepers. En ook de Spaanse ‘’roden’’ hebben er last van.  En dus moet je wat. Met al die kilo’s die – nu nog licht – aangetast zijn. Ze laten opvreten door die mot, dat gaat me te ver. Het is dat de aardappeleters van Van Gogh geen keus hadden; alleen maar aardappels eten….Maar….wij hebben daarnaast - gelukkig - ook nog heel veel anders! TE VEEL! Aan eten bedoel ik. Kunnen we maanden vooruit. En ik kan moeilijk roepen ‘’laat de ijstijd maar komen’’ want het is 35 graden! Pfff…..

Een paar nachten geleden, na weer urenlang draaien, zag ik het licht. Figuurlijk dan. Want pikdonker buiten. Geen 4e keer aardappels poten in augustus. De tuin gaat om; omploegen en frezen die hap. In september alleen nog slasoorten, kool , sugar snaps/doperwtjes planten.  Doorgeschoten sla, Chinese groentes en bittere komkommers? Composthoop! Na 2 ½ uur werken kom ik de keuken in. Had Joost ondertussen vlijtig geoogst. ”Nikki gaat vandaag weer tomaten drogen” ….zegt ie zachtjes….2 bakken vol. Ja hoor, gisteravond al een droogkast vol met piepers, en vandaag als afwisseling tomaten.  Daarnaast een bak met boontjes. ‘’zullen wel even de laatste zijn’’ zegt ie opgewekt. En pruimen. Plus komkommers, zuccini, bietjes en koolrabi. Dan was die rij tenminste ook schoon had ik tegen Joost gezegd. Nou, ik ben dus zelf schuld. Ach, het is maar een beetje. En na de koffie ga ik gewoon weer aan het werk. Kan ik de komende nachten verder dromen. Van rösti met bacon, met serrano en gedroogde tomaatjes, met kaas, of paprika. Of frietjes met serrano en scrambled eggs; romige aardappelpuree met gegrild makreelfiletje en pittige paprikasaus; aardappelblokjes met tomatensaus? Over tomaten gesproken, zouden gedroogde tomaten na weken in heet water ook gewoon weer ‘’tomaat’’ worden? ..Mijn hoofd is vol. Net zo vol als vriezers, droogkasten en voorraadbussen. Joost bij de lunch ’’als het allemaal echt niet meer lukt met die aardappels dan geven we het toch gewoon weg?’’ Ja hoor. Weggeven aan werkelozen en ‘’behoeftigen’’ in het dorp? Die believen (en vragen!) tegenwoordig liever snacks en frisdrank in plaats van gezonde groente (ondankbare h….) Iers restaurantje opzetten met ‘’all the veg’’( 3-5 aardappelgerechten dus)? Moet er niet aan denken.Tijdens het koken weer porties friet voorgekookt; eet er 1 en krijg er 2 in de vriezer. Voorlopig geen kookexperimenten met zuurdesembrood, dim sum of lekkere weetikveelwatjes. WE ZULLEN DOORGAAN….met eten bedoel ik. Niet tot het bittere eind, daarvoor is het veel te lekker. Gelukkig krijgen we met al onze activiteiten niet eens kans, om dikker te worden, sterker nog, we vallen af. Ik schep nog maar eens op. Aardappels dus. Leven van het land noemen ze dat. 

Jonnie is ''out''

Laast droomde ik. Nou ja, je zou beter kunnen spreken van een nachtmerrie. We - Joost en ik - zouden bij Jonnie gaan eten. Zoals we wel vaker deden (?) We komen binnen, mogen onze jassen afgeven, en staan bij een soort balie/doorgeefluik. Jonnie aan de andere kant. In de opening een mand vol met boleten. Yammie denk ik! ''gaan we die vanavond proeven, Jonnie?"' vraag ik. Nee, dat was niet de bedoeling, hij had andere plannen, maar hij plukt er twee uit de mand en geeft ze me. Heel diep haal ik adem en wil die heerlijke geur opsnuiven. Nou, pijpesteel dus. Niks geur. Oud zijn ze! Verdorie. Maar goed, we mogen doorlopen, ik achteraan (waarom?) en komen in een soort vierkante zaal. Allemaal nogal kaal, niks sfeer zoals je gewend zou zijn vlg. beschrijving, en houten stoelen met rieten zitvlak. Of nog erger, krukjes en plastieken stoeltjes....Ik kan nog net bij het hoekje van de tafel aanschuiven. Want ook Therese zit er, plus twee bedienden. Na een 15 minuten verdwijnen ze en zitten Joost en ik daar. ''mag ik nu eindelijk ook een wijntje''..? Een piepklein, smal hoog glaasje staat er voor me. Nou nou..Aan de overkant een stel zullen we maar zeggen ''geblondeerd vals plat'', die zich in banken met kussens vleien. Had ik daar maar gezeten, ik krijg hier een houten k...van. Enfin, de eerste amuse komt. Een gefrituurde hap. De serveerster presenteert hem, ondertussen met open mond zelf zo'n ding opetend, wegkijkend van ons. Geen idee, wat het is. Smaakt naar niks. Lang verhaal in het kort. Ik mag samen met Joost naar de keuken. Nou zullen we't beleven. Komt Jonnie aan. Met zo'n enorme lange, dunne lap vlees (door de pastamolen gehaald?). ''Dit is de basis van onze signature dish, onze hamburger'' meldt ie trots. Huh? Zeker in de verkeerde film beland? Van welk stuk het wel kwam. Wist ie niet. Waarop Joost doodleuk zegt ''nou, kun je een leuk hamburgertje van fabriceren''. Ik denk, pijpesteel, dit is te dun, te mager, deugt niet. Zeker van de huid geschraapt. Laat hij me even later wat filets zien. Van welk deel gesneden? Weet ie niet! Nou, ik weet een ding heel zeker, droom of niet. Jonnie weet donders goed van welk deel elk stukje vlees komt. Sterker nog, hij zoekt zijn boertjes, leveranciers, plukkers en wat dies meer zij, zelf uit. Heb ik zelf gelezen. In Ilja gaat de Boer op....Enfin, waardeloze droom. P...zooi, eten waardeloos, Jonnie is de weg kwijt en ik tegen Joost zeggen ''nou, hier gaan we niet meer eten, is niet meer wat het geweest is''. Nou is het een feit dat hij wat kwijtgeraakt is....maar gegeten daar hebben we nog nooit. En hoeft ook niet. Nu niet. Want we maken zelf onze lekkere gerechtjes. Puur natuur. Droom of niet, lekker eten is het devies. En zwetend word ik wakker. Vertel het Joost. Hoe verzin je het. Simpel, laatjes gaan open met verhalen over recepten (tasteology), boeken, fantasie en volle maan. Zo simpel kan het zijn. Ben ik even blij dat de werkelijkheid bestaat uit vlees van blije koetjes zonder hormonen/antibiotica, verse onbespoten groente en fruit, vers geplukt en volle maan plus fantasie....

De Paus zonder rode schoentjes

Het verhaal van Franciscus. Eenvoudig gekleed, zonder dure, handgemaakte rode instappertjes rijdt hij in een gewone Jeep. Tot ergernis van zijn lijfwachten stapt hij vaak uit, een aaitje hier, een woordje daar. Hij loopt rustig naar de kantine, alwaar hij zijn lunch met gewone werklui inneemt. Eenvoud is het devies van deze paus. Het mag wat minder, de jaren van verspilling zijn over.

Zo begint het verhaal over ''De Paus zonder rode schoentjes''. Een paus die vindt, dat hij in dienst is van de mens. Een fantasieverhaal of een hedendaags sprookje? U mag het zeggen. Een fantasie, omdat daarin alle dromen waar zouden kunnen worden.

Wat, als ook alle bisschoppen en andere duur geklede, de hele dag theoretisch bazelende functionarissen ‘’gewoon’’ in de kantine gaan eten? Antipasta, primo piatti, secundo piatti y refresco. Niks dure zeldzame wijnen, kaviaar, ganzenlever en wat dies meer zij. Simpele cantucci koekjes bij de koffie in plaats van een met goudpapier versierd stukje sachertaart…? 

Wat, als alleen nog op feestdagen dure habijten, schoenen, petjes en sjaaltjes gedragen gaan worden? Wat als elke bisschop ook echt de gemeenschap gaat dienen. Ongeveer een maand of 4 veldwerk. En dan vooral in slums. Zonder dure hotelovernachting, nee, gewoon op een kartonneke op de vloer. Zoals al die miljoenen mensen ook. En als ze terugkomen  moeten ze tenminste 3 voorstellen doen, hoe ze in ‘’hun’’ deel van de wereld verbeteringen kunnen aanbrengen. Een paar schilderijen of landgoederen verkopen of zo…wat eenvoudiger in spijs en drank en gewaad. Minder pomp voor lege woorden. Nee, daden, voorbeeldfunctie. Deze ''dienst'' in naam der gemeenschap mogen ze doen tot hun 55e. Uit begrip voor hun fysieke gesteldheid, want met zitten, wat rondlopen door de gangen en eindeloos oreren, daar word iemand niet echt fit van. Van die paar maanden ''veldwerk'' echter wel; werken voor de kost, moeite doen om water te halen en op een harde ondergrond slapen. En dan mogen ze met 67 met pensioen. Mogen ze ''rusten'' in een gesticht. In eenvoud uiteraard. Eten wat de tuin biedt, af en toe een simpel miswijntje, brood en wat kaas. In dit verhaal gaat de bezem door de pauselijke gangen, wordt opgeruimd met clichés, rijkdom, macht en intriges. Een sprookje haast. 

Maar....Dit verhaal zou wel eens kunnen uitmonden in een heuse nachtmerrie. Een thriller van de eerste orde. Compleet met titel ''Het complot tegen de Paus zonder rode schoentjes''. Bisschoppen staan met elkaar in duistere hoeken samen te zweren. De Camerlengo legt stiekem op zijn laptop alle geheimen vast. De bibliothecaris plaatst de pornoboeken achter slot en grendel en verbrandt al die boeken, die wijzen op de enorme leugens van de Kerk. Naaiateliers beleven slapeloze nachten, want zonder deze giga-orders aan gewaden op maat komt er geen brood op de plank. Ook zij piekeren zich suf, hoe zij het tij nog kunnen keren. Omkoping? Chantage? De schoenmakers tellen vertwijfeld hun voorraad aan roodgelakte waar en nemen contact op met de Chinezen, misschien is daar behoefte aan exclusief schoeisel? De keukenchefs gaan te rade bij hun nonna's, hun moeders; hoe moet het ook alweer, gewone huismans kost?  Ook de Zwitserse Garde lijkt ietwat meer geagiteerd. Waar moeten zij heen? Want hij is een gevaar. Die paus. Levensgevaarlijk zelfs is hij. Want hij rammelt aan de gevestigde orde. Wil heilige huisjes (!) omver werpen en eenvoud in de kerk terug brengen. Soberheid, oh gruwel! Nee, stiekem worden de plannen beraamd. Want deze paus, dat kan niet. Dat mag niet. Dat is tegen het geloof. En tegen de Kerk. En tegen God. Toch? 

Het verhaal had eigenlijk een happy end moeten krijgen. Zoals een verhaal hoort te zijn. Althans, een verhaal welk je graag wilt lezen. Vooral een verhaal, waarin de boze wordt gestraft en de goede wordt beloond. Een verhaal over ''de paus die de kerk redde''. En daarmee zichzelf en al die schijnheiligen. Nou, zelfs dan zou het een fantastisch verhaal zijn. Want dan zouden de armen niet meer arm blijven. Zou goed gedaan worden aan slachtoffers. Stoppen oorlogen en honger. Een verhaal, ''almost too good to be true''. 

Maar u begrijpt, geachte lezer,dit is geen happy end verhaal. Te mooi om waar te zijn. Nee, dit verhaal zit vol psychologie, en zo men wil ook wat satanisme. Want Kerk en God heeft een Hel en Duivel nodig. Echt of niet. Want een lief verhaal over een paus zonder rode schoentjes is fout. Heel fout. Voor de kerk dan. En dus mag het niet gebeuren. Niks ''laat de kinderen tot mij komen''. Geen sprake van ''vandaag is het gewoon spaghetti bolognese'' in plaats van zalm en kaviaar. Werken in plaats van de hele dag zich met videogames, boeken, kunst, muziek, eten en drinken bezig te houden? Langzaam verandert de spanning in het verhaal. Nog even proberen ''goede'' volgelingen het dreigende onheil te voorkomen.  Ze stellen voor, om voortaan onder de mensen te leven, een soort pastorie-huisje; ''gewoon'', met een partner, een gezin te stichten. Goed doen om goed te ontvangen. Wordt getracht macht, ego's en intriges hun spel te laten spelen. Het mag niet baten. 

Het verhaal nadert zijn einde. Of het zijne...Duistere wolken hangen over het Vaticaan. Binnen heerst een onrustige stemming. En plots klinkt het luid ''no habemus papam''. Hij is dood. Zelfmoord, ongeluk of moord? Teveel die belang hebben bij het niet prijs geven van dit geheim. Te veel staat op het spel. Voor Kerk, Staat en Volk. Maar voor intriges, geheimen en duistere figuren  - een volgende Da Vinci Code of zo - is stof genoeg te bedenken. Want een simpel complot beste lezer, zit hier niet in. Nee, het is veel complexer. Nog spannender en met een heel verrassende climax. Ik verraad niks. Maar de pen vliegt over het papier. Pardon, ik bedoel vingers vliegen over toetsen. Hoe het ook zij, iemand zal het laatste woord schrijven. Als is het de laatste daad. Of dood. Of....

 

Oranje all over

3 feb 2013

Deel 1: Dames en heren ondernemers, opgelet, de ongekende opleving van de NL economie is in aantocht! Niks meer ‘’Oranje boven’’ (waarom moest dat zo benadrukt worden, we weten toch wel, dat ‘’ze’’ erboven staan en minder betalen dan het gewone voetvolk, maar dat terzijde): Met de nieuwe koning is Koninginnedag ‘’out’’ en Koningsdag ‘’in’’. Dus past daar ook – U snapt het al – een ANDER KLEURTJE bij! En denk nou niet ‘’o jee wat moet ik met al dat oranje gedoe’’, dat schept juist export kansen! Dus Delfts Blauw even opzij, Oranje here we come:

-  Oranje vlaggen (liefst met dat kroontje) wordt luxe beddengoed voor ‘’koudere’’ streken; kan de verwarming gelijk een paar graden lager, want je wordt er ‘’warm’’ van. En het staat ook nog veel leuker  (het wordt de nieuwe trend / style, wat ik je brom)

-  Oranje paraplu’s exporteren we naar China: zichtbaar bij smog, goed tegen regen en zon

-  Oranje kaarsen kleuren prachtig bij het diepgroen van kerstdennen

-  Oranje servies kleurt prachtig met koffie, erwtensoep, witte bonendip…

-  Oranje wimpels zijn gweldige opfleurders voor verjaardagen. Of op schepen. Zijn ze goed zichtbaar. Liever niet in de buurt van Somalie. Alhoewel…met stroop vangt men vliegen, ergo….

-  Oranje kledingstukken exporteren we naar Afrika onder het motto ‘’Orange suits you’’, want zeg nou zelf; de oranje kleur past prachtig bij donker bruin (ik meen dat echt, dit is geen discriminatie!)

-  Oranje T-shirts met de afbeelding van de Koningin worden ‘’collectors items’’, speciaal voor de Nederlanders overzee. Vooral in de USA; ‘’from the old country’’

-  En…en…ongekende mogelijkheden. Als het maar niet aan het eigen succes ten onder gaat, wordt oranje straks een schaarse kleurstof…

En volop kansen bij een nieuw kleurtje! Van mij hoeft het niet passend te zijn bij het zingen ‘’Oranje boven’’ (Kobaltje, Kastanje passen dan, als je in deze trant wilt blijven, maar we willen toch vernieuwen!?);  nieuwe producten wordt gevraagd.  Hoppa; aan de bak met vlaggen, wimpels, serviezen, onderzetters, kleding. Liever niet in voeding (Oranje Bossche Bol ging nog net, maar kleurstoffen zijn echt niet gezond, dus liever kleurig verpakken en het eten ‘’puur natuur’’, met zonder al die kunstmatige troep, laten) 

Deel 2: En wat dacht u van een bike-revival? Want ja, de wielersport heeft een deuk opgelopen; maar dat wil niet zeggen, dat de fiets ter ziele gaat. In tegendeel; ik voorzie grote kansen met de Bike-Xtreme – een soort 3-wieler, maar dan luxe: tussen kont en wielen zeg maar plaatse men een luxe compartiment; een deel voor het verstouwen van wat je maar wilt, en daarnaast en allerschattigste Cool-X (deluxe koelbox); aangedreven door je eigen voetenwerk. Een BEV dus – Bewegen –Energiebesparen – Verwennen (of belonen, maar een BEB ‘’bekt’’ niet. Een BEV overigens ook niet. Wat, als het engels wordt: M – S – I = Move, Save, Indulge. Nee, klinkt teveel naar een ‘’ziekte’’. Moet nog even verder broeden) Enfin, het idee is duidelijk, nietwaar?  In de Cool-X stop je b.v. een bike-beer (nieuw!),  gezonde onbespoten fruitjes ipv snacks met houtvezels en smaakversterkers – en een fris watertje (liefst in glas) en een reepje gezond. En de duurste variant krijgt een kroontje op het stuur.  A real (pardon royal) Dutch experience.

Ik denk natuurlijk ook gelijk aan cross-sales; Spanje heeft nu bepaalt, dat er nog maar 3 kwaliteiten van het Iberische varken verkocht worden; die van die eikeltjes (bellota), die van eikeltjes/beetje vers voer & krachtvoer  en  die van alleen maar krachtvoer. Nou, als ze van die laatste nou de hamschijven naar NL exporteren – voor o.a. erwtensoep, maar er zijn ook heerlijke spaanse stoofschotels mee te maken -  en we de boeren betalen om extra spliterwten te produceren….en als Spanje nu massaal ‘’De Tapa’’ gaat introduceren in andere streken: heerlijke hapjes, aan te passen naar streek, land, of ‘’gusto’’; wauw, dat wordt smullen! Want van huizenbouwen, daar hebben ze geen (Hollandse) kaas van gegeten.  En nog eentje, maar dan hou ik op: Oranje koektrommels vullen met Spaanse zoetigheden, want die hebben ze hier in overvloed. Met opdruk ‘’geniet volop maar eet met mate”

Deel 3: Zit ik nog met één klein dingetje: dat  Nederlandse volkslied: van Duitschen bloed.. kon het al nooit uitstaan. Zullen we dit ook maar eens aanpassen naar de huidige tijd? En liefst Maximaatje ook even een temperamentvol ‘’spanish’’ touchje aan laten geven? En zo’n songfestival is ook niet meer van deze tijd: laat ieder land nadenken over ‘’zijn/haar’’  volkslied, en dito kleurtje.Maar dan hip. Niet per se hop. Kunnen we gelijk de nieuwe NL promoten.

Maar goed mensen, het is inmiddels 06 uur, en het wordt tijd, om weer onder het dekbed te kruipen. Nee, geen oranje. Maar de muren in de slaapkamer zijn oranje geverfd. En  dito lampjes. Lekker warm.

Zo word je een Alcoholijfist…..

Laat mij het verhaal vertellen over de alcoholijfist….Het begon zo onschuldig: met een paar kleine olijfbomen. De aanvankelijk nog kleine oogst werd naar de olie-molen gebracht en vervolgens kregen we keurig een kleine hoeveelheid olie; we dachten toen nog ‘’wauw’’, wat een heerlijkheid, koudgeperste (of gecentrifugeerde) olijfolie!Tot we elk jaar beter keken, de ‘’troep’’ zagen, die aangeleverd werd, inclusief stenen, rotte, kapotte, gezwavelde of anderszins niet echt ‘’kosjere’’ olijven. En daarvan werd dan ‘’onze’’ olie geperst. Dat kon niet goed zijn.

Vanaf het begin hadden we de droom, onze eigen olijfolie te persen, maar dat bleek – zeker de eerste jaren – niet realiseerbaar; de mini-olijfolie-installaties bleken veel te duur. En ja, we moeten wel nuchter – letterlijk en figuurlijk - blijven, het geld groeit ons ook niet aan de (olijf) boom! Enfin, 2012 bleek deze mogelijkheid ineens wel betaalbaar, en we hoefden niet lang na te denken. Immers, onze oogst kwam nu al boven de 100 kg uit!

Maar daar wilde ik het eigenlijk niet over hebben. Even een slokje nemen. Van de port bedoel ik, want anders komt de fles niet leeg. En dat moet. Omdat daarin straks de olijfolie afgevuld wordt. Jawel, zo zit dat. Hik….Maar laat me vooral verder vertellen. Wat dus onschuldig begon als een hobby, een aardigheidje, begon nu serieuze vormen aan te nemen. En vooral de gevolgen waren niet te overzien. Althans…

Kijk, het zit zo. Als je olijfolie zelf produceert, moet je die natuurlijk ook in een leuke fles afvullen en een dito leuk etiket erop plakken. Het oog wil ook wat, nietwaar? Enfin, je zou kunnen denken, dat de fles een ‘’fluitje van een cent is’’, of te wel, de winkel in, en kopen maar. Helaas, zo eenvoudig is dat nou net niet. Want hij moet donker zijn, die fles bedoel ik. Even wachten hoor, m’n glaasje is leeg…waar was ik ook alweer gebleven, o ja, die fles. Nou, wat ik bedoel, tot nu toe nog geen mooie fles gevonden. Of hij was te klein, te duur, te licht of wat dan ook. Tot mijn gewaardeerde wederhelft bedacht, dat ie ergens nog een fles had liggen. Of dat niet wat was? Een prachtige portfles. Met zo’n ‘’watermerk’’ in het glas. Donkergroen. Precies ‘’krek wak wouw’’.

Maar ja, met 1 fles kom je er niet. Dus – en nou komt de ellende – we bedachten dat we dus portflessen moesten sparen. Normaal zouden we misschien 1-2 flessen port per jaar opmaken (en dan nog voornamelijk in sauzen, en een enkele keer als aperitiefje), maar nu moest het roer om. Jawel, flessen moesten gekocht, en vooral, LEEG raken!  En laat de Aldi nou port hebben die lekker smaakt en nog betaalbaar is! Dus aanrukken die flessen. Hik….en dus zitten we nu elke dag aan de port. Want ja, we moeten wel een beetje doordrinken. Ga maar na: 1 fles = 750 ml. Heb je 20 liter is dat…..ben de tel kwijt ….ruim 24 flessen of zo. En dat binnen een maand. Opdrinken bedoel ik. Want na 1 maand moet de olie overgeheveld worden. Dus zijn die flessen nodig.

En zo is’t gekomen. We worden alcoholijfist…..hik….en dat alleen omdat we nu olijfolie zelf produceren….’moge het je wel bekomen’ ‘t Is maar goed dat de saffraan niet dergelijke bijwerkingen kent. Zullen hier wat meer van nemen, is goed voor/tegen van alles…..mogelijk ook tegen alcoholijfistisme…potverdrie degene die dit woord verzonnen heeft was oftewel  hartstikke bezopen of stoknuchter, enfin,  ik neem nog een slokkie..

Naschrift: gelukkig is dit verhaal fictie, want een grote hoeveelheid olie kan ook op een andere manier afgevuld/bewaard worden….hik….proost!

Spreekwoorden en gezegdes

Een boek zonder inleiding is als een lichaam zonder ziel   (Hebreeuws)

Wie ergens bang voor is, geeft het macht over zichzelf  (Afrikaans)

Als het niet hier en nu is, wat doen waar en wanneer er dan toe?     (Afrikaans)

Lach, want de hemel ziet je      (Afrikaans)

De ambitie voeden in je hart is als een tijger dragen onder je arm  (Chinees)

De fantasie is de brug naar de werkelijkheid    (Arabisch)

Als wat je verlangt niet gebeurt, leer dan te verlangen wat er gebeurt (Arabisch)

Wat je niet wijzigen kunt moet je verdragen (Andalusisch)

Wie veel spreekt verneemt weinig (Armeens)

Een dag lang ongestoord niets doen is een dag lang onsterfelijk zijn (Chinees)

Als je aan het eind staat van je kennen, sta je aan het begin van je voelen (K. Gibran)  

Wat van een ander is kan je weerkaatsen, uitstralen kun je alleen wat van jezelf is (Chinees)

Het feit dat we iets zoeken, verhindert meestal het vinden ervan (Afrikaans)                                                                                                                                                                           

 

Terugvinden naar mijn kind

Er zit een kind in mij, dat vraagt om aandacht,  LUISTER!

Ik wil dat je me hoort, dat je erkent, dat ik besta! Dat ik leef, en je nodig heb!

Ik voel mijn kind. En het mag er steeds vaker zijn. Maar nog niet altijd. Kan ik zorgen voor mijn kind? Weet ik wat het nodig heeft, en kan ik me haar herinneren? Ik durf nog niet...

Dit kind is mijn gevoelens, dromen en angsten. Het is het kind in mij. Het is mij. Ik.

Het is fantasie, speelsheid, leven, maar ook verdriet, pijn en eenzaamheid. Nog steeds bang, om alleen gelaten te worden, denkt te stikken als het intens ademt...

Kan ik  van dit kind leren houden, het mijn  liefste kind maken?  Ervoor leren zorgen, zodat dat deel wat ik nog niet ken, niet mijn vijand, maar mijn mooiste deel van mezelf kan worden?

Kan ik dat kind in mezelf steeds meer accepteren en liefhebben, ermee praten? Het koesteren  en overtuigen, dat het niet meer bang hoeft te zijn?

Durf ik te vertrouwen op mijn kracht, en overwin ik al mijn hobbels, op zoek naar dit kind in mij, op zoek naar mezelf? Durf ik te vragen om hulp? Of mag het nog niet samen, wil ik liefst alleen op pad?

Ik weet, ik voel, als dit kind in mij alles mag voelen, zeggen, herinneren en weten, dan pas is het gelukkig. ....Dat bange, hulpeloze kind in mij zal nooit ophouden te klagen, totdat het is getroost, beantwoord en begrepen

Dan pas voel ik de rust, kan ik toelaten en loslaten......... 

Ja, ik kan...........................

Geschreven tijdens de trainersopleiding 2000

Zonde van het ongeschreven woord

Zo luidde de titel van een schrijfwedstrijd, en die intrigeerde me zo, dat ik gelijk dacht ‘’ik doe mee’’. Helaas, ik zit niet tussen de eerste 3 winnaars, ook geen poedelprijs vermelding, maar misschien vind je het verhaaltje toch leuk… Komt ie:

.....

Is het nou zonde dat een woord niet is geschreven? Of gaat het om de zonde van het ongeschreven woord, welke dat dan ook moge zijn - die van jaloezie bijvoorbeeld? Of van overvloed? Mijn hoofd tolt; deze zin is niet eerlijk, hij kan op meerdere manieren geïnterpreteerd worden! Wat precies is de bedoeling achter deze zin en welke ingang kies ik? En snel ratelen mijn vingers over het toetsenbord. Ik heb totaal geen moeite met deze opdracht, ik zou wel  -tig verhalen met deze titel kunnen schrijven. Maar ze accepteren er maar een. De jury dus. Dus moet ik me beperken. Maar ‘’ in der Beschränkung zeigt sich der Meister’’ en indachtig deze bekende uitspraak besluit ik, dat mijn verhaal gaat over de interpretatie van de zonde van het ongeschreven woord. Ten eerste: hoe kan een ongeschreven woord nu zondig zijn? Het lijkt een paradox. En toch ook weer niet, het is maar van welke kant je het bekijkt. Immers, een op zichzelf onschuldig woord zou zondig kunnen worden in de context van een verhaal. Of wellicht vinden we bepaalde woorden al op zichzelf zondig? Laten we bij voorbeeld het woord jaloezie nemen. Is dit woord in essentie zondig? Ik dacht het niet. De associatie die wij eraan verbinden, is dat echter wel. Jaloezie, dat is een emotie, een ongewenst gedrag en dat hoort niet. In die zin zou ik dus kunnen redeneren dat jaloezie een zondig woord is. Nog een voorbeeld -  ik ben net zo lekker bezig - overvloed: hier zijn veel meer associaties te maken: hoorn des overvloeds, iets plezierigs (vooral in tijden van schaarste), een teveel van het goede (hier wordt het al wat negatiever) en het letterlijk overvloeien (van liefde bijvoorbeeld). Is overvloed daarmee een zondig woord? Tja, daar zijn de meningen over verdeeld; wend ik overvloed ten voordele aan voor iets of iemand, is het positief; maar als ik teveel belastingen moet betalen, is dat bepaald niet leuk. Zondig is wellicht een wat zware term voor dit woord, maar hij past er in. Al moet ik een beetje duwen en trekken, om het in de context van zondig te krijgen. Maar zonder moeite geen resultaat, nietwaar?

En hiermee beland ik bij een tweede optie: de zin en onzin van het ongeschreven woord. Wat kan ik nou met een ‘’zonde van het ongeschreven woord’’? Helemaal niets! Immers, als ik deze zin op meerdere manieren kan interpreteren, kan de lezer dat ook. En daarmee is ook de lezer direct in verwarring. En de lezer wil over het algemeen graag duidelijkheid. Tenzij hij op zoek is naar een verhaal met een puzzel, naar iets, waar hij zelf nog niet weet, laat staan waar hij het zoeken moet. Nee, de gemiddelde lezer wil het simpel: waar gaat het over, wie zijn de hoofdrolspelers en hoe loopt het af. Niks meer en niks minder. Afhankelijk van de keuze voor een liefdesroman, een thriller of een historisch verhaal kunnen daar nog feiten, aanwijzingen, gruwelijke details en onnodig ingewikkelde relaties aan toegevoegd worden. Om vervolgens aangelengd te worden  met de nodige portie emotie, bijvoorbeeld – daar komt hij weer – jaloezie. En ziedaar, het recept voor een spannend verhaal. Maar hoe past het ‘’ongeschreven’’ woord hierin? Niet dus. Tenzij het een  mystery quest is. ‘’De zoektocht van de zonde van het ongeschreven woord’’. Dat is nou een titel, die direct in het oog springt. Ik zou dit boek gelijk in handen nemen (nou ja, figuurlijk dan, want mogelijk is het als E-book verschenen) en beginnen met lezen. Want ik hou wel van mysterieuze zaken, van een zoektocht met onbekende bestemming en verwarrende aanwijzingen. Ik zou natuurlijk ook op zoek kunnen gaan naar dat ene, ongeschreven woord, maar wie zegt, dat het zich beperkt tot 1? Misschien zijn er wel meer ongeschreven woorden? Daar ga ik weer, mijn fantasie slaat weer op hol en zie ze zo voor me: de boektitels, de verhalen en de uitkomst. Wel of geen ongeschreven woord. Wel of niet zondig. Dat is de vraag, daar gaat het om. En als ik het nou eens nuchter bekijk, denk ik, dat het zonde is, om een verhaal te schrijven over een ongeschreven woord. Immers, een ongeschreven woord kan de lezer niet lezen. En dus blijft hij altijd onbevredigd, omdat hij het niet gevonden heeft. En ik kan me tot op de dag van vandaag nog ergeren dat ik nooit heb antwoord in de conference heb gehoord op de vraag ‘’wat ruist er door het struikgewas’’. Nee, zo hoor je als serieuze schrijver niet met je lezerspubliek om te gaan. Ook niet als je op de laatste bladzijde ‘’het’’ woord zou verklappen. Dat doe je een lezer niet aan. Een ongeschreven woord bestaat niet. Dus kan ik daar wel lang en breed over schrijven, maar wat over blijft, is leegte. Letterlijk en figuurlijk. Immers, een ongeschreven woord kan wel ieder woord zijn. Of geen. En dus kan ook het verhaal elke kant op gaan. Wat overigens wel een interessant perspectief biedt, vooral voor mensen met teveel fantasie. Maar een ongeschreven woord schrijven? Dat gaat helemaal niet. Ofwel het wordt (of is) geschreven, of het wordt niet geschreven. En dat brengt me tot optie 3: het jammer vinden dat een woord niet geschreven wordt. Wie bepaalt eigenlijk wat jammer is? Immers, de lezer kan niet in mijn hoofd kijken, dus wellicht kiest hij een heel ander woord dan ik, maar dat komt hij nooit te weten, maar dat even terzijde. Spijt hebben over iets kan pas, als bekend is, waarover die spijt gaat. Als de lezer niet weet wat hij ‘’mist’’ kan er ook geen sprake zijn van spijt, nietwaar? Maar ook de zonde, letterlijk, van het ongeschreven woord past niet. Voor nog geen millimeter. Hoe kan een ongeschreven woord nou zondig zijn? Niet dus, want het is niet geschreven. Een onzinnige logica lijkt het daarmee. En dus is het onzin. Die hele zin ‘zonde van het ongeschreven woord’ dus.....

2012

 

 

I have a dream

Nee, niet ‘’de’’ droom hoor! Ik liep een paadje omhoog, door prachtige bergen, vol met de mooiste bloemetjes, vlinders en ander leuke diertjes, de vogels floten vrolijk en de zon scheen. Tot ik bij een klein stationnetje kwam. Van een berg-baantje. Zo een die je in Zwitserland veel ziet. Ik stap in (geen idee of ik geld bij me had, maar in een droom kan alles, dus daar pieker ik verder niet over), en zachtjes glijdt het baantje over het spoor. Als het stopt, stap ik uit de deur. Een lange gang, met allemaal ramen om naar buiten te kijken. Geen mens te zien. Ik loop door, en kom op een plek, waar een meertje en zowaar ook een klein strandje te zien is aan mijn linkerhand. Rechts van me loopt de gang nog steeds door. Geen idee waar naartoe. Doet er ook niet toe. Ik zie ineens een rimpeling aan de oppervlakte van het water. En er kruipt zowaar een kikker eruit. Nee, niet zo’n kleintje, maar een heuse, van het formaat Garfield kat. Of rooie kater, wat u maar wilt. En nog een, en nog een. Nou vind ik kikkers best leuk, maar 3 van die grote? Da’s zelfs mij wat te veel. Dus ik denk, ik ga terug naar dat baantje, dit is niet pluis. En die dekselse kikkers achter mij aan! En eentje komt naast me, springend en wel, en hapt in mijn arm. En de ander wil in mijn been bijten. DIT GAAT TE VER. Zwetend word ik wakker. Als die dekselse kikkers nou gewoon in de slaapkamer de wacht hadden gehouden en mugjes hadden gevreten (want dat doen ze) dan konden wij met zonder ventilator rustig slapen!

2012

Een wijze uil

Een wijze uil....

Kijk eens aan, zie hem daar zitten, die grote wijze uil, hoog op zijn tak, beschouwend, rustig, genietend te kijken naar alles, wat onder en boven hem gebeurt

Ogenschijnlijk niet in de war te brengen, maar.........niets is minder waar, want opeens - een sterke windvlaag - en pardoes, de uil verloor zijn evenwicht en viel

Op de grond zat ie, helemaal versuft, hoe kon dat nou, wat is er toch gebeurd, vroeg ie zich af, dit is beslist geen plaats voor een eerbiedwaardige, wijze uil...

Verward begon ie zijn verenkleed weer in orde te brengen, het was een puinhoop;  en wilde hij bovenop die tak komen, dan moest het wel weer gladgestreken worden!

Het duurde lang, voordat hij alles weer netjes had, en toen vloog hij langzaam, tak voor tak, weer omhoog naar zijn plek, de tak, waarop hij ‘t liefste zat.

En hij begon te mijmeren, hoe betrekkelijk het toch was, dat ondanks al zijn wijsheid en leeftijd hij met zo’n gemak door die dekselse wind in de war geraakt was!

Dat mij dat nou moet gebeuren, mompelde ie, een beetje ontdaan, dat past toch niet bij een wijze uil?

                        En een kleine mus die vlakbij zat, hoorde dat en zei......

Welaan, uil, hoogmoed komt soms voor de val, je kunt dan wel heel wijs zijn, maar soms is het leven nou eenmaal onvoorspelbaar, en helpt kennis alleen je niet,

Dan moet je leren, zo goed mogelijk met de situatie te leven; zo heb ik geleerd, wanneer ik beschutting moet zoeken voor windvlagen!

Daar zit wel wat in, dacht de wijze uil, het is slim om vooruit te kijken, zodat ik niet al te zeer verrast wordt

     ...En de wijze uil en de mus sloten tevreden hun ogen en genoten van de avondzon..

Uit:  Nicole's kleine verhalen voor grote mensen, Training-voor-Trainer opleiding 2000

                             

Liefde

Liefde 

Een bloem die volop bloeit, een hand die geeft,  

Iemand die thuis op je wacht en volop warmte heeft

Samen gelukkig het één-zijn kunnen voelen

Zonder woorden weten wat we bedoelen

Samen op reis, één frietje voor twee

Genieten, ontdekken, zeg ga je mee?

Rust, ruimte en vrijheid voor jou en mij,

Dit is liefde, ik ben blij

2012