Medisch, gezondheid en milieu

Fukushima energy drink & stomazakjes

Laatst weer te lezen in Foodlog;  het ‘’energierijke Fukushima water’’. Speelt handig in op de rage naar water in fles…..Maar het is een grapje, hoor. Het is wel een vingerwijzing: 4 jaar na de ramp bij Fukushima stroomt nog steeds radioactief water de zee in. Maar geen gevaar voor de volksgezondheid, he?...Openheid? Ver te zoeken. Oplossing? Is er nog niet. Tepco houdt zijn kaken stijf dicht, Abe denkt alleen aan de Olympische spelen en dus moeten wij zelf maar in actie komen. Vonden 3 Duitse Art Directors en bedachten een digitale campagne voor dit ‘’energiedrankje’’. Een gelikte docu over nucleaire verontreiniging door Fukushima was het resultaat. Maar een oplossing is vooralsnog niet in zicht.

 

Foodlog publiceerde ook de recensie van het boek Changing the Food Game van de Nederlandse veranderaar Lucas Simons. Volgens Joris Lohman, bestuurder van Slow Food International beslist verplicht leesvoer. Al is nog niet bewezen dat wat er staat, ook echt zo werkt. In het kort komt het erop neer, dat de voedselproductie verdubbeld moet worden, om de wereld te voeden. In de komende 40 jaar dus meer produceren dan de afgelopen 6000 jaar bij elkaar. En dat kan – aldus de schrijver – alleen maar via markttransformatie. Huh? Simons is in het gewone leven directeur van twee bedrijven, die zich hiermee bezig houden (SCOPEInsight en NewForesight, maar ook Young Global Leader van het World Economic Forum en Ashoka Fellow. Die moet het dus weten, nietwaar? Hij verbaast zich over het feit, dat ook Joris Luyendijk  in de bankenwereld constateerde: het zijn niet de individuele mensen, organisaties en bedrijven, die het systeem corrumperen; nee, het is het systeem zelf dat roet in het eten – of zand in de motor – strooit. Gedoemd om te falen. Iedereen voelt, merkt, weet dat het zo niet goed gaat, maar wijst naar ‘’de ander’’. Duurzaamheid is vervangen door korte termijn besluiten. Hoe moet het dan wel? Van fase 1 ‘’we hebben een probleem’’ (eerst wordt het genegeerd, dan komen er symbolische oplossingen) via fase 2 ‘’certificeren en keurmerken’’ (zo ontstaat concurrentie van degene, die niet achter wil blijven met als gevolg een wirwar van merkjes en keurstempel. Dan gaat men over op fase 3 ‘’dit werkt ook niet’’ en moet gezamenlijk naar oplossingen gezocht worden. Coalities worden gesloten, waarbij ook overheden participeren. Om vervolgens in de 4e en laatste fase, een gelijk speelveld te creëren; het nieuwe duurzame werken. Met heldere spelregels om de chaos te beteugelen en handvatten voor de veranderaars. Als het zo werkt.

 

Het idee leek goed: met miljarden zou de EU commissie hogescholen, kleine researchbedrijven en farmaproducenten ondersteunen. Ze zouden gemeenschappelijk nieuwe medicijnen moeten ontwikkelen, die we echt nodig zouden hebben. Maar helaas, onderzoeksjournalisten kwamen erachter, dat de ruim 2,5 miljard Euro aan belastinggeld voor ‘’Innovative Medicines Initiative’’ bijna alleen gebruikt werd om de industrie via de omweg van research te subsidiëren. Het project werd in 2009 bij de oprichting door Janez Potocnik – vroegere EU-economie commissaris – uitgeroepen tot ‘’champions league voor biomedisch onderzoek’’. Dit vlagschip zou via projecten rondom diabetes, psychische aandoeningen, pijnbestrijding en veiligheid van medicijnen een nieuw tijdperk van onderzoek inluiden. Niet dus. Het huidige budget van IMI is thans ruim 5 miljard. 50% komt nog steeds van EU, en gaat naar deelnemende Uni’s, middelgrote bedrijven en instituten. De andere 50% wordt gedragen door farmabedrijven (EFPIA), zij stellen o.a. laboratoria ter beschikking.  Helaas blijken de feiten anders dan de gewenste uitkomst: farmabedrijven hebben hun eigen ontwikkelingsprogramma gestart. En wel zonder controle van buitenaf. Er ontbreekt transparantie bij het IMI zelf. Ontwikkeling en research vooral daar, waar het de industrie ten goede komt. Patiëntenorganisaties worden farma-lobbyisten, Unis en middelgrote bedrijven hebben te weinig invloed en Europa is niet de focus van het IMI. Dus; De EU betaalt, de industrie profiteert. De EU verschuilt zich achter ‘’grote uitdagingen met betrekking tot de ontwikkeling van belangrijke medicijnen voor de gezondheid van velen’’ waarbij krachten, kennis en ervaring wordt gebundeld in een netwerk van commissie en farma. Het IMI is daarbij een platform voor data en kennisdeling. Belangenverstrengeling? Wordt niet genoemd. Interesses (= lees winst)? Verdoezelt. En de belastingbetaler betaalt de kosten voor deze middelen. Waar ze nauwelijks wat aan hebben.

 

Huh? Je bent een 18 jarige jongen, hebt al een poos veel pijn in de zij en nadat hij eerst afgepoeierd werd met ‘’het is niks’’, bleek na maanden dat hij een tumor had. Of hij maar even wat urine wilde afstaan voor een Zwangerschapstest. Huh? Het Britse Telegraph maakte melding van een opmerkelijk verhaal, waarbij – even heel kort door de bocht – de Teenage Cancer Trust al ruim 6 jaar een zwangerschapstest inzet, om kanker op te sporen. De hormonen, die een kanker produceert, blijken namelijk dezelfde die ook de placenta van een zwangere vrouw aanmaakt. Gelukkig voor deze man kon zo de teelbalkanker opgespoord worden en hij heeft het overleefd. Of de zwangerschapstest alleen voor deze soort kanker werkt, is Lena nog aan het onderzoeken.

 

Nederland op zijn smalst. Edith en Van Rijn zijn meer van lobbyen met farma en verzekeraars, dan voor zorg voor mens en gezondheid. CZ zet haar stomapatiënten voor het blok, door stomazakjes van maar 1 leverancier te bestellen. Voor de 40.000 stomadragers betekent selectieve contractering van de stomaleverancier een ramp, men vreest dat de vrije keus en bijbehorende advisering/zorg over is. Maar vooral is men ook bang voor slechtere kwaliteit. Maar dat kan CZ niet bommen. Het is veel goedkoper, om bij 1 leverancier te bestellen, dat levert miljoenen besparing op. Want de 3,4 miljoen verzekerden van CZ, waarbij velen gezond zijn, moeten niet onnodig veel belast worden met hogere kosten voor dit soort zaken. Je zou maar zo’n stoma nodig hebben, dan piep je wel anders.