Medisch, gezondheid en milieu

Pil voor de demente en regie over eigen gezondheid

Het is niks nieuws: antipsychotica vergroten het sterfte % van demente mensen en versnellen de cognitieve afbouw. En toch worden ze steeds vaker voorgeschreven en alternatieven onvoldoende vaak gekozen. Deze middelen moeten demente mensen, die soms lijden aan agressie, agitatie of andere symptomen – bijzonder lastig voor familie en verplegenden, maar soms ook voor de demente persoon zelf – ‘’kalmeren’’. 10 – 50% van deze patiënten neemt, aldus een Duitse studie, deze medicijnen regulier, en soms wel over jaren in. Tegen de geldende behandelprincipes in. Want deze medicijnen helpen niet echt bij de genoemde symptomen en de bijwerkingen kunnen dodelijk zijn. Ook onderzoeken uit de USA staven deze feiten. En men weet al tenminste sinds 2002, dat een duurzame inname van deze medicijnen risicovol is. 2005 waarschuwde de FDA voor nieuwe generatie medicijnen, terwijl in 2008 bleek, dat de vorige generatie medicijnen nog veel erger bleek. De Europese autoriteiten waarschuwden eveneens. En dat zorgde in sommige landen voor een lichte afname van het voorschrijfgedrag. Maar altijd nog veel te veel. Een studie uit 2011 laat zien, dat in Zwitserland ruim 45% van demente mensen in verpleegtehuizen deze medicatie ontving. Veel te veel. Omdat de verpleegartsen een behandeling zonder medicijnen niet gewend zijn/er te weinig ervaring mee zouden hebben. En specialisten worden vaak te laat geroepen. De alternatieve aanpak kost tijd, geld en vooral zijn specialisten nodig om niet alleen met medicijnen, maar ook met psychosociale therapie te werken. En dan speelt ook nog het begrip ‘’levenskwaliteit’’ een rol bij de afweging; kosten/baten en bijwerkingen ten opzichte van levensduur. Ruim 50% wordt thuis verpleegd/verzorgd door familieleden, en die kunnen de situatie vaak niet aan. Omwille van het welzijn van deze ‘’mantelzorgers’’ schrijft men sneller medicijnen voor. Het wordt tijd, dat een menswaardiger behandeling plaatsvindt.

 

De toenadering tussen USA en Cuba lijkt een bijzonder voordeel op te leveren. Het Amerikaanse Roswell Park Cancer Institute is geïnteresseerd in een Cubaans kankermedicijn. De USA zou weleens bijscholing in Cuba kunnen volgen in de oncologie. Als de toelatingsinstantie het groene licht geeft, kan het onderzoek van het medicijn starten. Cimavax wordt in Cuba sinds 2011 bij bepaalde vormen van longkanker ingezet. Het mobiliseert het immuunsysteem; men noemt dit proces een therapeutische inenting. Doordat het middel antilichamen produceert, die de zogenaamde groeifactor blokkeren (die de tumorcellen laat delen en groeien) en zich daaraan bindt, voorkomt het dat het ‘’groei en deel’’ signaal afgegeven wordt. Dus groeit de tumor langzamer en verlengt de levensduur met ca. 6 maanden. En het zou bovendien weinig bijwerkingen vertonen. Medicijnen, die het immuunsysteem van kankerpatiënten verbeteren, zijn op dit moment de grote hoop van wetenschappers. Ook Engeland plant een studie met dit medicijn. Maar een genezing is niet te verwachten.  Voor de USA betekent het ook, dat het langdurige embargo belangrijke wetenschappelijke ontwikkelingen heeft geblokkeerd. En…Cuba heeft een verbluffend goed gezondheidssysteem, zo blijkt. Ondanks dat er maar 9% uitgegeven wordt aan gezondheidszorg, blikt de levensverwachting, aldus de WHO, ruim 79 jaar. In de USA wordt hiervoor ruim het dubbele uitgegeven. Elke Cubaan heeft recht op gratis gezondheidszorg. En op 10.000 patiënten zijn er in de USA 24 artsen, op Cuba 67.

 

InSpanje bericht over een recent uitgekomen boek ‘’De onteigening van Gezondheid’’, door het Spaanse huisartsen-echtpaar Gervas/Perez-Fernandez. De gezondheidszorg is niet meer humaan en zorgzaam en de medische wereld heeft ons door arrogantie en allemachtigheid de zeggenschap over lijf en gezondheid uit handen genomen. We zijn te afhankelijk geworden van medicijnen; niet alleen als het echt nodig is, maar ook slikken we ze ter preventie. Schadelijk voor lichaam en geest. Want de effectiviteit is vaak laag, terwijl de bijwerkingen ernstig kunnen schaden. En we luisteren te veel naar de arts; hij bepaalt wel, of we gezond zijn, we zijn verleerd, om te luisteren naar ons lijf om te voelen, of we gezond of ziek zijn. Helaas voelen miljoenen mensen zich ziek, terwijl ze gezond zijn. Nicolas Beets zei het al; de mens lijdt het meest van wat hij vreest’’. Ofwel, de angst voor ziekte en ongemak zorgt voor veel onnodig lijden en overbehandeling. De gezondheidszorg is gebaseerd op cijfers & winst en niet op behoefte van de patiënt, de menselijke factor is weg. Onze te hoge verwachtingen van de medische wereld en het geloven dat voor alles wel een pilletje is versus het niet willen accepteren dat ons leven aangename, en helaas soms ook onaangename kanten kent, is voor de farmaceutische industrie reden, ons nog meer te doen geloven, dat we nooit meer hoeven te lijden. Ons recht op ziekte, pijn, ongemak en sterven is ons hiermee uit handen genomen, terwijl ze toch ook bij het leven horen. Volgens hen moet het roer om. (Roept Lena al jaren). En wel in de gezondheidszorg en bij de patiënt; verwachtingen bijstellen – vooral over medische wetenschap en behandeling- minder over-behandelen; kritischer worden over bijwerkingen en meer aandacht voor de ethische kant. Meer lezen? http://www.publico.es/sociedad/juan-gervas.html