Medisch, gezondheid en milieu

Kokende oceaan; kanker managen en TTIP

Verdorie, wat is hier aan de hand? Het warmere water in oceanen lijkt te leiden tot een epidemie aan ziektes, die de populatie van marien leven in de Atlantische en Pacifische oceaan aantast; zeesterren aan de kust van USA/Canada degenereren; ze verliezen ledematen en gaan dood.

Kreeften bij de kust van New England gaan dood aan ziekten, die de harde schilden aantast. Deze aandoeningen worden – aldus wetenschappers aan de Royal Society B – toegeschreven aan hogere zeewatertemperaturen. Thans wordt verondersteld, dat nog maar een kleine 10% van de zeesterrenpopulatie aan de pacifische kust van de USA leeft; ruim 20 andere mariene dieren vertonen eveneens problemen en velen zijn al uitgeroeid. Met angst wordt gekeken naar Alaska; ook daar is een bekende zeester (sunflower star) al uitgeroeid. Eerst dacht men aan een virus, die agressiever wordt in warmer water; genetische veranderingen van het virus zouden ook een rol kunnen spelen. Aan de Atlantische kust denken wetenschappers, dat de kreeften – die economisch van belang zijn – nog verder aangetast zullen worden door een ziekte, die de harde schil aantast. Bij temperaturen van 10 of minder graden C blijkt de ziekte niet op te treden; het lijkt erop dat bacteriën, die deze ziekte veroorzaken, juist bij warmer water veel sneller groeien. En deze kreeften zijn vervolgens niet meer voor consumptie geschikt. Een zorgelijke ontwikkeling.

 

Misschien moeten we omdenken; en kanker managen, niet willen uitroeien. De inzet van laag gedoseerde chemotherapie zou wel eens effectiever kunnen zijn in de strijd tegen deze ziekte, dan het willen uitroeien van de ziekte, aldus wetenschappers. Deze opzienbarende uitspraak suggereert, dat kankerpatiënten wel eens meer kans op overleven zouden kunnen hebben als ze leren, met hun ziekte – ook op lange termijn – om te gaan.

Huidige kankerbehandelingen zijn vaak agressief en tasten ook gezond weefsel aan, in de hoop om zoveel mogelijk kankercellen om zeep te helpen. Maar volledige vernietiging van de kanker lukt maar zelden, en de giftige bijwerkingen van o.a. chemotherapie en bestraling zorgen voor nare symptomen, zoals haaruitval, misselijkheid en extreme vermoeidheid. Bovendien vernietigen ze het lichaamseigen immuunsysteem en beletten zo het lichaam, om zichzelf te helpen, ook doordat bloedarmoede optreedt. Sommige experts zijn van mening, dat hoog gedoseerde chemotherapie de kanker verergert en ervoor zorgt, dat er immune tumorcellen geproduceerd worden, die bij een nieuw oplaaien van de kanker dodelijk blijken. De nieuwe strategie zou er een moeten zijn van het voorkomen van chemo-resistente kankercellen. De gedachte hierachter gaat uit van een behandeling, die de tumor stabiliseert, door een kleine hoeveelheid van chemo-gevoelige tumorcellen te laten overleven, legt Dr. R. Gatenby/H.Lee Moffitt Cancer Centre/Research, Tampa/Florida uit. De behandelstrategie bleek zo succesvol, dat de meerderheid van muizen in testen het uiteindelijk zonder chemo konden redden zonder dat een terugkeer van de kanker geconstateerd werd. Een hoopvolle ontwikkeling, lijkt het.

 

TTIP; dierenwelzijn lijkt geen echte rol in dit vrijhandelsverdrag tussen de VS en Europa te spelen; het dient eerder als wisselgeld bij onderhandelen. Blijkt uit brononderzoeken en gesprekken met voor- en tegenstanders in de VS en Europa. De belofte van Liliane, dat onze voedselstandaarden niet omlaag gaan, staat hiermee volledig op losse schroeven. De EU zou in haar onderhandelingen met de VS niet hebben gevraagd, aan haar eigen (hogere) dierenwelzijnseisen vast te houden.

De VVD vindt dat inmiddels (guttegut, nu al?) bezwaarlijk. En Hansje van Baalen zal, als deze hogere standaarden dus NIET worden opgenomen, vragen om importheffingen op VS-vlees. Top? Welnee, loos geklets, want extra heffingen worden juist door dat verdrag juridisch afgebroken….Kennelijk heeft Europa zich vergist (of vergeten) om duidelijk te zijn over dierenwelzijn eisen. En dat moeten ze dus inhalen, anders rijden ze de eigen dierhouderij in de wielen. Raar is wel, waarom lobbygroepen vanuit boerenzijde niet eerder deze zaak hebben aangekaart. Recent bleek de Europese Copa-Cogeca nog tegen een verhoging van welzijnseisen te zijn, maar inmiddels komt men erachter, dat het TTIP negatief gaat uitpakken voor de Europese vleesindustrie. Hoe voortvarend….

Gevreesd wordt voor verhoging van import/consumptie van niet-Europees/goedkoper VS-vlees. En dat kan de toch al zo kwakkelende Europese markt voor vee/varkenshouders niet aan. Want ondanks de grotere vraag door China weet NL – en andere Europese landen – de weg naar de wereldmarkt voor o.a. varkensvlees nog niet gevonden te hebben. Mogelijk als gevolg van goedkopere, groeiende productie uit de VS en Zuid-Amerika. Jarenlang had de Europese varkenshouderij weinig last van grote concurrentie door Europese importbeperkingen, dus kon men zich aanpassen – of niet, zoals in Frankrijk – aan strengere dierenwelzijns- en milieueisen; kosten ca. 300 miljoen/jaar. In de VS gaat schaalvergroting echter vrolijk door in de strijd om de laagste productiekosten; zoveel mogelijk varkens op zo weinig mogelijk stalruimte en volop legbatterijkip. Een Nl vleesvarken mag nog rekenen op 1 m2 leefruimte; de Amerikaanse heeft geen rechten, maar volgens de richtlijnen mag het rekenen op 0,75 m2. Hierdoor kan VS-vlees (varken, kip) 15 – 25% goedkoper geproduceerd worden.

Gelukkig houdt het Europees importplafond nu massale overstelping met dit vlees tegen. Maar met TTIP houdt het op. Doodsteek voor varkens-en pluimveeboeren dus. Des te vreemder, dat de overkoepelende NL vleesbranche COV toch pleit voor TTIP. Ook al weet men, dat men niet bepaald vooruit gaat met TTIP, is er thans een grote hoeveelheid aan nieuwe handelsverdragen; als men middels TTIP een goed verdrag met Japan zou kunnen binnenslepen, zou dat alsnog goed kunnen zijn, is de redenering. Vlees = wisselgeld dus. En eigenlijk is het voor de vleeshandel helemaal geen kwestie, als er minder vlees uit Europa zou komen. De herkomst maakt voor de handel niets uit. En de EU wil non-food kunnen exporteren naar de VS, en verdient zijn geld aan verwerking van grondstoffen; niet aan productie daarvan. Daarom ook is de voedselverwerkende industrie muisstil. Als Europa welzijnsdieren en andere agroproducten een markt kan geven, vindt handel en industrie dat dus prima. En als ze dat minder goed kunnen, halen ze toch de grondstoffen elders uit de wereld? Japan weigert VS-vlees omdat het veel goedkoper is dan het Japanse en zo de eigen productie zou vernietigen. Maar voor Europa is Japan een aantrekkelijke groeimarkt geworden. En vers vlees blijft lokaal in Europa geproduceerd met export van delen, die we zelf niet eten (zoals poten, koppen of oren); grondstoffen voor verwerkt vlees kunnen door Europese grootverwerkers goedkoper worden geïmporteerd van buiten de EU. Europees/landelijk/provinciaal boerenbestaan versus wereldhandel. Dierenwelzijn versus handelsbelangen en burgers, die wel degelijk een ethisch en kwalitatief hoogstaand product willen versus supermarken die gaan voor plof. TTIP zal dus – of je het nu leuk vindt of niet – uiteindelijk de Europese veeboer de markt uitjagen. Verwerkers, supermarkten en andere belanghebbenden kijken naar manieren om aan grondstoffen te komen.

Ofwel de niet-gemiddelde boer gaat het spel snappen en produceert voor de Europese (niche) markt, of hij gaat kapot. Leuker kan ik het niet maken. E.e.a. gelezen in Foodlog.