Over ons

Joost en Nicole

In 2008 emigreerden we met onze kat Oci naar Spanje, nadat we twee jaar heen-en-weer pendelden tussen Nederland – ons werk, ons huis – en  ons flink op te knappen huis in Spanje. Toen we net getrouwd waren – in 1978 – wisten we beiden zeker ‘In Nederland worden we niet oud’.  Als Zwitserse vond ik de winters in NL koud. En de zomers waren te kort, te nat of te winderig…Gelukkig bleken we beiden ‘’warmte’’ mensen, niet sneeuw, maar zee en strand, of bergen – om te wandelen, fossielen en mineralen te zoeken – en de natuur trekt ons aan. Dus we zouden ‘oud’ worden in een warmer land. Een eiland dus… ‘hangmat onder de palmen, ruisen van de zee, Pina Colada aan het lurken onder de zon''.   Naarmate we ouder werden, gingen we ook praktischer denken;  wat, als we uit de hangmat vallen? Of wat valt er verder nog te beleven? Sparen, beleggen; rustig werkten we aan onze droom. Wat hebben we nodig om te leven, waar en vooral wanneer. Kritisch steeds de situatie evalueren, doorrekenen en plannen maken zonder roze bril. Eerder dan we oorspronkelijk dachten, konden we vertrekken. Naar de warmte, die mij – Nicole – vooral fysiek goed zou doen, en voor ons beiden minder stress, een rustiger leven tegemoet.  Na ons intensieve – meer dan 30 jaar durende – werken, studeren  en leven in Nederland erd het tijd voor hobby’s , activiteiten zoals wandelen, schilderen, schrijven, koken, fotograferen, tuinieren en …te veel om op te noemen.

 

Het eerste jaar in Spanje pendelde ik nog regelmatig naar NL voor werk – trainer/coach/adviseur -, mijn praktijk in Traditionele Chinese Geneeskunde had ik gesloten, en Joost was blij, zijn werk als adviseur bij de bank te kunnen stoppen.

 

Thans, in 2018, leven we in onze Vrijstaat Nicojo samen met onze katten Maxi, Mini, Zwartje, Witje, Blacky 2015) en Catootje (2016); 1 Bi-blu hen en 2 Rhode Island Red Chikkies (1 Catalaan en 1 Biblu werden door de vos in 2016 opgevreten), familie boomratjes en veel vogels, insecten en andere mooie dieren - nog steeds met veel plezier in de provincie Alicante. We genieten van de warmte, de natuur, de cultuur, het land en ons leven. Geen dag spijt, we hebben het goed geregeld – zeker als ik af en toe naar programma’s kijk over mensen, die willen emigreren.

We genieten van onze vele activiteiten, bouwen  ons leven op en voelen ons hier thuis.  En omdat we  nog te jong zijn om gepensioneerd te zijn,  teren we in op datgene, wat we in meer dan 30 jaar samen hebben opgebouwd. We zijn (biologisch) zelfvoorziend met groente, fruit, noten, saffraan en persen onze eigen olijfolie. Leven simpel van het land, en genieten. Met deze site willen we ‘’ter lezing ende vermaeck’’ bieden over onze kleine gebeurtenissen, over ons leven. En middels deze website schrijven we ook over ons, ons leven etc. Contact houden, en wellicht ook maken via deze site is ons streven. 

 

Mei 2017 viel ik tijdens een bergwandeling. Gebroken bot, gescheurde enkelband en nog zo wat onleukigheden. Plus 2 ernstige complicaties, waarbij de CRPS (complex regional pain syndrome) de revalidatie ernstig verstoort resp. bijna onmogelijk maakt. Maar we blijven positief, ik zwem/oefen elke dag, en wat ik kan, doe ik. Joost is een geweldige mantelzorger; gelukkig kan ik nu - december 2017 - veel meer doen, waardoor hij ook meer tijd & ruimte heeft, o.a. om foto's te maken. Maar het heeft ons leven wel behoorlijk in de war geschopt. Maar samen redden we't.

 

Helaas hebben we op 1 augustus 2017 Catootje dood aangetroffen. Veel te kort mocht hij bij ons zijn. Rust in vrede, Catootje, en welkom 2018 Felix en Droppie? In elk geval zijn er 5 - 7 eters per dag...

 

Mei 2018: we zijn nu 1 jaar verder (zie de CRPS rubriek); en er is meer mogelijk, maar toch kan ik niet meer alles. Na 5 1/2 jaar praktisch elke week schrijven in de vele rubrieken, ga ik me nu beperken tot een paar. Tijd verdelen en prioriteiten stellen. En dat is ok. 

 

Droppie is sinds de gota fria (grote stortbui) niet meer gekomen: ik vrees dat hij verdronken is in een buis. Felix komt dagelijks. En af en toe weer een soort Wippie II, maar dan met meer rood en het is een kater. Of dat een blijvertje wordt?

 

Ondanks dat ik mijn best doe, om mijn teksten correct te schrijven, zit een foutje soms in een klein hoekje. Vergeef het me en laat het even weten. Corrigeer ik het direct. Dank! 

 

Update mei 2018