Blog

Messteken en 85 baantjes

11 maanden geleden viel ik in de bergen. En van niet-kunnen-lopen tot lopen op krukken en sinds eind 2017 zonder krukken, ben ik heel ver gekomen. Ik loop steeds vlotter – behalve als het weer fris/vochtig is. Ik kan veel meer doen. Elke keer weer zijn er kleine dingetjes die beter gaan.

 

En sommige nieuwe onleukigheden komen door die CRPS omhoog. Nu is het weer ‘’messteken’’ in tenen, in de zij, in armen; schudt mijn ene – en soms ook het andere – been weer oncontroleerbaar heftig; verkramp ik als ik tussen 2 tukjes even wakker ben of in de vroege ochtend. Ik klaag niet, maar constateer. Ik ben nu op 85 baantjes in het warme zwembad: zwemmen, lopen, ‘’fietsen’’.  Pakweg 25 – 30 minuten in de ochtend voor het ontbijt.

 

Zodra het kan – als ik me veilig voel – ga ik weer onkruid wieden in de tuin. Maar ik mag niet vallen of struikelen. De ‘’airwalker’’ is weer ingepakt; handig als je onvoldoende je knieën kunt buigen, maar nu is het tijd voor de crossfiets (staande ‘’lopen’’ en zittend fietsen). Ziezo. Weer een stap vooruit. De wondjes op de benen zijn bijna geheeld. Maanden geduld betekende dat. En de lichte zonnebrand, die ik zaterdagmiddag had opgelopen is ook nog niet weg. Elke dag smeren met kokosolie.

 

De onrust en mentale overgevoeligheid vermindert langzaam. Niet meer zo snel helemaal van slag door onzindingen. Ik bewaak mijn grenzen, zeg niet zo snel ‘’ja’’ en hoe lastig dat soms is, nee-zeggen is beter voor mij, voor ons. Een programma zoals Masterchef zou ik nooit willen doen; veel te veel stress, tijdsdruk, dat wil ik niet meer en doe ik ook niet. Als ik kook wil ik de rust, geniet ik en neem ik de tijd. Of we een half uur later of zo eten, da’s immers geen punt. En rammelen we, in afwachting van het eten? Nemen we een plakje kaas of een nootje.

 

Maar af en toe vliegt een kort lontje toch in de fik. Als wervelwind weer luidruchtig ons huis aan het schoonmaken is, bijvoorbeeld. Dan flikkert de stofzuigerslang op de grond, klettert een deksel naar beneden, stuit ze grofstoffelijk tegen iets aan, kortom, soms doe ik dan even even een ommetje.... ooohhhmmm...

 

’s Avonds liever rust, geen visite. We vinden onze weg, en gaan ervan uit, dat de zomer met meer warmte alleen maar goed is voor nog meer herstel. Ik ben er nog niet. Maar kan er beter mee omgaan.