Over voedsel

GI, trends, kromme kommie, glyfosaat en Becquerel

De glycemische index – ofwel de snelheid, waarmee onze bloedsuikerspiegel stijgt, – is geen vaststaand gegeven, meldt Foodlog. Een onderzoek van de National University van Singapore wees uit, dat het wel degelijk uitmaakt, hoe wij eten. Een groep van 11 gezonde proefpersonen, bestaande uit Chinezen, Maleisiërs en Indiërs, kreeg een kom gekookte witte rijst voorgeschoteld. Op te peuzelen met respectievelijk stokjes, een lepel of met de hand. Wat blijkt, met stokjes eten levert een GI op van 68, beduidend lager dan eten met een lepel (81). Met de hand verschilde de GI nauwelijks. Roep ik al jaren: eet je met stokjes eet je a) langzamer, b) kauw je beter en c) eet je minder. Want je doet er veel langer over, om je portie op te eten. Tip voor afvallen: eet met stokjes…Moraal van het verhaal: de GI – ofwel de focus op goede/foute koolhydraten – zou wel eens minder van belang zijn, dan hoe of wat we eten. Onderzoek is na te lezen in Physiology & Behavior.

 

 

Trends voor 2015: goji bessen zijn ‘’uit’’, maar wat is ‘’in’’, aldus trendwatchers? Een paar voorspellingen: Vermouth: jawel, in de 80’er jaren populair, daarna uit de mode geraakt, komt het weer terug. Vooral als het ambachtelijk is gemaakt, met exclusieve ingrediënten. En zonder poespas, puur, on the rocks drinken. Hooguit een spettertje bubbel om het zoete wat te reduceren. Digitaal dineren: niet ‘’berg de telefoon maar op in het restaurant’’, maar waarschijnlijk hard nodig; om te betalen. Of via apps tafel boeken, bestelling plaatsen en 5% minder servicekosten daardoor. Geef mij maar een sfeervol restaurant en veel tijd, om heerlijk de kaart door te pluizen. Duurzaamheid: eco-punten zullen belangrijk worden voor restaurants; o.a. door verspilling tegen te gaan door 24 uur van te voren aan te geven wat je wilt eten. Overgebleven koffieprut gaat in Bristol naar een gevangenis, waar de gevangenen oesterzwammen mee kweken, die dan weer door het restaurant worden gebruikt. Het eens niet-vlees-eten wordt een kwestie, met meat-free-weeks, want we eten er teveel van. En de ‘’productie’’ daarvan is bepaald niet duurzaam. En de trend is om minder te eten. In Mexico vervangt de Wahaca keten proteïne voor sprinkhanen. Geen vlees, maar insecten dus. Want als mensen rauwe vis willen eten (o.a. ceviche, sushi) kunnen ze dat ook leren eten. Nou, ik niet. Baobab: typisch Afrikaans, komt nou groots op de markt. Marks & Spencer lanceert een sapje. De voedingswaarde van dit vruchtje zou spectaculair zijn. Groeit in 32 Afrikaanse landen. Berkenwater, jawel: kokoswater was al booming tot een miljarden business, en nu dit. Echt. Health food drink van het jaar wordt het. In delen van Azië, Scandinavië en Oost-Europa al bekend. Nu nog de rest van Europa/de wereld? Gezond, werkt tegen bepaalde kwaaltjes, topper dus! Zeewier: niks boerenkool (kale) chippies, zeewier is het nieuwe groene wonder: lokaal geoogst of komend van elders. Zelfs in de Michelinkeukens wordt het goedje omarmd. Bitter: bitter wordt de nieuwe smaakbeleving in dit jaar; niet alleen een bittertje in de cocktail, maar ook in salades, dressings en over gebraad; dat bittertje zorgt net voor dat hippe extra. Ook zoethout voor dessert lijkt hoge ogen te gooien. Bij beiden geldt; met mate, en zorgvuldig gecombineerd. Freekeh yeah! Ofwel nog een graan dat quinoa opzij drukt. Oorspronkelijk komt het uit het Midden Oosten; vol met eiwitten, met een nootachtig, rokerig smaakje. Net iets anders dan boekweit.

 

Jamie Oliver gaat consumenten via campagnes leren, om groente en fruit die niet geheel recht of zonder smetje zijn, te kopen & te eten. 30% goedkoper. Werkt ook verspilling tegen. Ooit belette EU regelgeving dat dit soort ‘’misvormde’’ (?) voedselproducten verkocht mochten worden. Na afschaffing van deze wet zorgden supermarkten ervoor, dat alleen kaarsrechte en/of puntgave groente/fruit verkocht werden. Zogenaamd, omdat hun klanten dat zo wilden. Nou, toen ik nog in NL woonde, gingen we regelmatig naar de ‘’komkommerboer’’ en wat was ik dan trots, als ik een hele kist van kromme, dikke, dunne komkommers voor een prikkie op de kop kon tikken. In de komkommersalade merk je er namelijk niks van….Enfin, Engeland gaat ermee experimenteren. Foodlog meent, dat in NL al een grote overproductie op de groentemarkt is, zodat de kastelers in grote problemen zijn gekomen. En als we dan meer 2e keus eten, wat financieel nog aantrekkelijker is, dan gaat het de telers nog slechter. Da’s dan jammer, beste telers; maar aldoor meer, groter, mooier en kunstmatiger produceren legt uiteindelijk het loodje. En die verspilling kunnen we ons op termijn niet meer veroorloven. Anders denken = anders consumeren. Wie nou denkt dat de Bloody Blits hiermee vooruitlopen heeft pech: het is eerder een hekkensluiter, want Frankrijk deed dit al eerder, en ook in NL kwam o.a. AH met een pakketje ‘’lelijkerds’’. En wij? Vinden een peentje met pootjes leuk, aardappels met 3 bultjes grappig – ook al betekent het dat ze niet snel met de dunschiller geschild kunnen worden - en een butsje bij de tomaat snijden we gewoon weg.

 

Rijst met zonder een becquerelletje meer/minder? De Japanse overheidsfunctionaris, belast met de rijstteelt in Fukushima deelde mede, dat 360.000 kg in de omgeving van de reactor geteelde rijst de stralingstesten glansrijk heeft doorstaan. Praktisch de hele oogst van 2013. Hij bleef onder de limiet van 100 Bq/kg en geldt daarom als veilig. De afgelopen 3 jaar bleek steeds minder rijst vernietigd te moeten worden omdat het Bq gehalte te hoog was. Onze minister van VWS grijpt pas in, als het voedsel meer dan 600 Bq/kg bevat….De hoeveelheid natuurlijke radioactieve stoffen in ons lijf is ca. 120 Bq/kg. Door een noodverordening n.a.v. de Fukushima kernramp, werd op 25/3/2011 de stralingsnorm tijdelijk versoepeld voor producten uit Japan. Zo was de limiet voor zuivelproducten 1000 Bq/kg, en voor de meeste andere voedingsmiddelen 1250 Bq. Visolie en specerijen mochten zelfs gaan tot 12.500 Bq! Met ingang van 1 april 2012 hebben de Japanse autoriteiten de maximale stralingsnormen voor voedsel aangescherpt, waardoor de eerder gestelde voorlopige waarden komen te vervallen. De nieuwe normen voor radioactief cesium in voedsel zijn vanaf 1 april 100 Becquerel per kilogram. Eerdere voorlopige waarden waren hoger, namelijk 370 Becquerel per kilogram. Voor de volgende voedselproducten hanteert men afwijkende normen: drinkwater: 10 becquerel per kilogram (Bq/kg) melk: 50 becquerel per kilogram (Bq/kg) kindervoeding: 50 becquerel per kilogram (Bq/kg) Voor melk en kindervoeding zijn de normen scherper, omdat men ervan uitgaat dat baby’s en peuters alleen in Japan geproduceerde producten eten en melk vooral door kinderen wordt gedronken. Zoals bekend zijn kinderen bijzonder gevoelig voor radioactieve straling. Deze nieuwe normen gelden voor zowel in Japan geproduceerde levensmiddelen als voor de import van voedselproducten uit derde landen. Japan heeft deze stap genomen om tegemoet te komen aan de zorgen van de Japanse consument.

 

En dan nog de horeca-olie; vooral soja- of slaolie. De gewone consument grijpt niet gauw naar sojaolie; tenzij hij gaat voor heel goedkoop. Ten koste van boeren, milieu en degene, die deze troep binnenkrijgt. Want bakken in sojaolie is niet goed. Zit vol met omega-6 vetzuren, die we toch al in overvloed binnenkrijgen. En bij hogere temperaturen ontstaan ongezonde bijproducten. Ontbossing is het resultaat van grootschalige teelt, gelijk aan palmolie. Vooral in Zuid Amerika. Het is dan ook verwonderlijk, dat ‘’ontboste soja’ de goedkeuring krijgt van de Round Table for Sustainable Soy (RTRS). Nou, beste Hendrick Smit, als aan die tafel toponderhandelaars van Monsanto, Cargill, Unilever en Shell tegenover goede-doelen-handelaren zoals Solidariteit of het WWF zitten, snap ik de verbazing niet. Voeg daar nog bij dat soja/-olie vaak genetisch samen geknutseld is. Vooral omdat ze dan beter beschermd worden tegen glyfosaat; een bestrijdingsmiddel, de zogenaamde Roundup-ready variant. En die stof krijgen we dus ook via de olie naar binnen. Betekent, dat er niet alleen geen mineralen meer in de gm-soja zitten, maar de consument verliest door consumptie van deze troep juist nog meer mineralen, die anders werden binnengekregen. En dat leidt tot diverse aandoeningen. Helaas…In vele restaurants – en niet alleen Aziatische – tref je sojaolie aan. En de olie blijkt – aldus het schap bij de Sligro, buitengewoon populair. Wil jij weten wat de keuken in jouw restaurant gebruikt? Vraag er dan naar. Want in de winkel staat op het etiket – meestal dan – wat erin zit, maar bij de Horeca weet je dat niet. En dit spul wil je liever niet binnenkrijgen.