Over voedsel

No mayo/no ketchup; baguette en doggybag...

Het is me wat, Parijse bakkers hebben het recht gekregen, om vakantie te nemen wanneer zij dat willen. Of te wel, de Parijzenaar zal af en toe net een iets langer ommetje moeten maken voor zijn dagelijkse baguette. Want tot nu toe was het bij wet geregeld, wanneer de bakkerijen in de hoofdstad dicht mochten zijn. Nu mogen ze eindelijk zo lang op vakantie, als ze zelf willen. En…Moeten de Parijzenaren dus maar cake eten, als hun bakkertje dicht zit? Dacht het niet, want ook in de supermarkten kun je natuurlijk terecht voor brood. De wetsverandering is overigens wel markant, is het toch sinds de Franse Revolutie nog niet voorgekomen, dat bakkerijen zonder formele registratie bij de Gemeente zomaar hun deuren mochten sluiten. Nu hoeven ze alleen nog op het raam een papiertje te plakken waar ze aangeven, waar de dichtstbijzijnde bakkerij te vinden is, als ze zelf gesloten zijn. En zo wordt er toch voor gezorgd, dat er in elk district van Parijs een bakker open is.

 

Ketchup van Heinz. Een begrip. Al heel veel jaren. Maar in Israël mag deze ketchup niet meer ketchup heten. Want na een klacht van een plaatselijke ketchupfabrikant bij het Ministerie van Volksgezondheid staat nu vast; dat Heinz nog maar een tomatensmaakmaker genoemd mag worden, niet ketchup, omdat er niet voldoende tomatenpuree in zit. Ach, het gaat om de Hebreeuwse omschrijving ketchup, die dus weg moet, want de Engelse mag gewoon op het etiket blijven staan. EN Heinz heeft stevig gelobbyd bij het Ministerie, dat de richtlijnen voor ketchup worden aangepast (naar beneden dus)…Maar sommige consumentenorganisaties dreigen roet in het eten te gooien, want zij zijn tegen verlaging van het tomatenpuree gehalte. Omdat kinderen anders te weinig groenten binnen zouden krijgen….Is het nog te geloven?

 

In de krant zie ik een 3-d printer sierlijk aardappelpuree spuiten op een leisteen; in kunstige letters. Of, op verzoek, een octopus met 7 tentakels, grote bolle kop en 2 ogen. Dat kan de printer Bocusini zonder enig probleem. Met aardappelpuree en marsepein, vooralsnog. Maar de ontwikkeling gaat gestaag door, en eind dit jaar wil men al 70 printers in de verkoop zetten. Unieke kans voor restaurants, bakkerijen en producenten van voedingsmiddelen, om ‘’a la carte’’ te produceren. Ooit konden gasten van El Bulli in Spanje al 3-d desserts proeven. Binnenkort dus een taart met de handtekening van dochterlief? Barilla – jawel, de Italiaanse pastamaker – presenteerde op de Expo in Milaan kunstvol verdraaide noedels. En uit Spanje wordt met ongeduld de Foodini printer verwacht, die zelfs burgers, cakes en taarten zou kunnen drukken. Had er al moeten zijn in de zomer van 2014, maar eind 2015 moet hij er dan toch zijn. De food-print-industrie is bij platte gerechten, zoals pancakes, pannekoeken, pizza en flammekuchen al veel verder; o.a. het Amerikaanse PancakeBot of het Chinese PeterPancake. Het project ‘’Iron Man’’ van Nestle met een team van 150 wetenschappers ontwikkelt in Lausanne een 3-d-foodtechniek, gericht op individueel eten; op basis van een soort Nespresso machine zouden dan ingrediënten van een maaltijd via de drukker naar smaak worden gedrukt, en en passant kunnen aandoeningen of tekorten eveneens ‘’behandeld’’ worden door toevoeging van specifieke grondstoffen. En nog mooier lijkt de ontwikkeling, om aan de hand van de analyse van een bloeddruppel de behoefte van de eter vast te stellen en bij b.v. ijzer- of vitaminetekort extra broccoli of citroensap op het bord te drukken. Of die ingrediënten, die een allergie kunnen veroorzaken, simpelweg schrappen. Nog is deze tak van industrie overzichtelijk; de Belgen en Nederlanders zijn net iets verder dan hun buren. Op de dit jaar gehouden 3-d-Footprinting conferentie in Venlo waagde zich een enkeling van de 160 deelnemers aan de voorspelling, dat al in 2 jaar de eerste 3-d-foodprinters in de huishoudens aangetroffen kunnen worden. Net zoals een microwave….Maar voorlopig lijkt de prijs van dit ‘’speeltje’’ nog een lichte drempel. Vanaf 1300,00 of meer…Er zal dus nog moeten worden gewerkt aan de prijs en de snelheid, want anders lopen de gasten het restaurant uit, voordat het toetje is geprint…Kunstmatig zullen de bereidde spijzen echter niet gaan smaken, is de verwachting. En een studente van de TU Eindhoven presenteerde als bewijs daarvoor een ‘’levend’’ eten: een eetbaar pasteitje in vorm van een klein mandje werd gedrukt. En de truc daarbij: in dit ‘’mandje’’ bevinden zich zaden en sporen, waaruit in de daaropvolgende 3-5 dagen paddenstoelen en waterkers groeit. Heb je dus ook geen kas meer nodig….Naast dat het een culinaire exclusiviteit is….

 

Laatst weer een boekrecensie over weekmenu’s in de NRC. Zo af en toe vraag ik me toch werkelijk af, wat de criteria van selectie zijn. Bij dit boek? Een verspilling van geld. Google een paar minuten op weekmenu voor inspiratie: met/zonder kids, feestelijk, gepersonaliseerd, exotisch of juist simpel of….Kost niks, en is nog leuk ook. Mijn tip: kook volgens het seizoen; dan zijn de producten op z’n lekkerst. En zoek je variatie? Google dan b.v.  op basis van a) type (b.v. eenpansmaaltijd) of ingrediënt (b.v. vis of avocado); binnen no-time komen de leukste suggesties op je scherm. Is Engels geen probleem? Dan zijn Pinterest, Foodepix en Foodgawker leuke sites. Maar er bestaan ook vele Nederlandse blogs en websites. Keus te over. Hoef je niet eens de deur voor uit….En knippen/plakken/printen – neem je het zo mee de keuken in. Tenzij je natuurlijk een smartphone of tablet hebt, die je dan in de keuken neerzet…

 

Verdorie, Unilever trad als Goliath op tegen de kleine David Hampton Creek, en eiste dat Just Mayo als benaming van een duurzame mayo zonder dierlijke eiwitten (ei), niet kon. Maar omdat het kennelijk toch aansloeg bij consumenten, liet men de klacht vallen. Maar nu maakt het Amerikaanse FDA het af; Het mag niet gewoon mayo heten. Omdat er geen ei in zit. De FDA meldde, dat de warenwet duidelijk is, dat mayonaise alleen zo genoemd mag worden, als er ei in zit. Dat is wat consumenten van mayo mogen verwachten. De Amerikaanse warenwet beschermt hen zo tegen nepproducten. De term ‘mayo’’ met de afbeelding van een ei kan de consument misleiden, omdat die zou kunnen denken, dat het een gebruikelijk (industrieel/gestandaardiseerd) mayo is (????).

En Hampton Creek mag, aldus de FDA, niet claimen, dat het cholesterolvrij en hartgezond is, omdat er zoveel vet in zit, dat het product geen gezondheidsclaim mag maken. De waarschuwing ontving Hampton Creek op 12 augustus, en ze moet binnen 15 dagen zijn antwoord/verweer formuleren. Wouter Klootwijk stelt voor, om Just Mayo om te benoemen naar No Mayo; ijzersterke naam voor veganaise en probleem opgelost.  Overigens kan Hampton Creek vlg. mij wel blij zijn met deze publicatie….Uiteindelijk wint hopelijk de consument, die meer puur, eerlijk en vooral minder chemie en troep wil.

 

Doggybag; een beetje een taboe in NL. Ruim 47% van de Nl durft er niet om te vragen of ermee over straat te lopen. Gek voor een land waar bord leegeten cultureel ingebakken zit (68%), en men liefst zo min mogelijk wil verspillen (82%). 68% van de ondervraagden vindt tevens dat uit eten duur is. Nou dan!? Noem het foodiebag, of doe de bag in een hippe tas. Nog trendy ook. Taboe weg, verspilling opgelost, restjes veilig thuis te brengen en daar later gezellig oppeuzelen.